Οι εξελίξεις σε σχέση με την Ελληνική Χαλυβουργία

Αντιγράφουμε αποσπάσματα από τα ρεπορτάζ δύο εφημερίδων:
Από το Βήμα:
"Σε αδιέξοδο οδηγήθηκε η τριμερής συνάντηση στο Υπουργείο Απασχόλησης μεταξύ της διοίκησης της Χαλυβουργίας Ελλάδος και των εργαζομένων, παρουσία του υφυπουργού κ.Ι. Κουτσούκου. Η επαναπρόσληψη και των 50 απολυμένων που ζητεί το σωματείο δεν έγινε δεκτή από την εργοδοσία που δέχτηκε να επαναπροσλάβει 15 από τους 50.
Το σωματείο ρότεινε οι εργαζόμενοι να δουλέψουν χωρίς αμοιβή 10 ημέρες τον Ιανουάριο και 10 ημέρες το Φεβρουάριο -όταν λήγει το τετράμηνο της πεντάωρης εργασίας- και να επαναπροσληφθούν οι 50 απολυμένοι συνάδελφοί τους. Για το συγκεκριμένο μήνα δεν έχει βγει πρόγραμμα παραγωγής.
Η διοίκηση με τη σειρά της πρότεινε να δουλέψουν συνολικά 20 ημέρες χωρίς απολαβές τον Ιανουάριο και τις 2 εργάσιμες ημέρες που θα «περισσέψουν» από το μήνα να τις λάβουν ως κανονική άδεια. Το Φεβρουάριο να πληρωθούν κανονικά με οκτάωρο χωρίς όμως να δουλεύουν αφού το συγκεκριμένο μήνα δεν υπάρχουν παραγγελίες. Η διοίκηση γωνστοποίησε ότι αν επέλθει συμφωνία θα επαναπροσλάβει 15 από τους 50 απολυμένους.
Το σωματείο δεν δέχτηκε και οι δύο πλευρές αποχώρησαν χωρίς μέχρι σήμερα να έχει οριστεί νέα συνάντηση, η οποία όμως φαίνεται ότι δεν θα αργήσει. Το κλίμα, σύμφωνα με πληροφορίες ήταν τεταμένο παρά τις πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας να βρούν τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα μια κοινή συνισταμένη."
Από τον Ριζοσπάστη:

"κλιμακώνουν τον αγώνα τους για 53η μέρα οι εργαζόμενοι στην «Ελληνική Χαλυβουργία» στον Ασπρόπυργο, χωρίς να κάνουν βήμα πίσω από τα αιτήματά τους για επαναπρόσληψη των 50 απολυμένων και σταθερό ωράριο εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς.
Μέχρι την ικανοποίηση αυτών των αιτημάτων θα συνεχίσουν ανυποχώρητοι τον αγώνα τους, όπως διαμήνυσαν στη χτεσινή τετράωρη τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας μεταξύ του υφυπουργού Γ. Κουτσούκου, της διοίκησης του σωματείου μαζί με συνδικαλιστές της Ομοσπονδίας Μετάλλου και εκπροσώπους της εργοδοσίας. Μια συνάντηση στην οποία η εργοδοσία, κάτω από την πίεση του σκληρού πολυήμερου αγώνα των χαλυβουργών με την ανεξάντλητη έκφραση αλληλεγγύης, αποδέχτηκε την πρόταση του Σωματείου να παρθεί πίσω κάθε αξίωση για υπογραφή 5ωρου ή εκ περιτροπής εργασίας, να δοθούν το Γενάρη άδειες σε εργαζόμενους για περίπου 20 ημέρες και να βοηθηθεί από το υπουργείο καλύπτοντας το μισθολογικό κόστος τους μέσω κάποιων επιδοτήσεων. Παρέμεινε όμως αδιάλλακτη στην επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων αποδεχόμενη μόνο την επιστροφή ενός μέρους αυτών.
Ξεκάθαρα βέβαια το Σωματείο επισήμανε στην εργοδοσία, ότι δεν πρόκειται να σταματήσει ο αγώνας τους αν δεν παρθούν πίσω και όλοι οι απολυμένοι και, όπως τόνισε αμέσως μετά τη συνάντηση ο πρόεδρος του ΣωματείουΓιώργος Σιφωνιός: «Αποδείξαμε ότι δεν είμαστε εμείς αδιάλλακτοι αλλά η εργοδοσία. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι να δεσμευτεί η εργοδοσία ότι θα επαναπροσλάβει όλους τους απολυμένους. Να ξέρει, ότι θα κάνουμε πραγματικότητα το σύνθημα που λέει "Χριστούγεννα θα κάνουμε στη Χαλυβυργία"». Γι' αυτό και σήμερα το πρωί ορίστηκε νέα συνεδρίαση του ΔΣ του Σωματείου και αμέσως μετά στις 11 π.μ. Γενική Συνέλευση των εργαζομένων για να αποφασίσουν την κλιμάκωση του αγώνα τους.
Στο πλαίσιο αυτής της κλιμάκωσης έχουν άλλωστε απευθύνει κάλεσμα στα Εργατικά Κέντρα όλης της Αττικής για προκήρυξη απεργίας στο Λεκανοπέδιο. Χτες, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου ανακοίνωσε ότι, μετά και από το κάλεσμα των χαλυβουργών, προχωρά με ομόφωνη απόφαση της διοίκησής του σε 24ωρη παναττική απεργία το πρώτο 10ήμερο του Γενάρη."


Όπως και να 'χει ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν μια πολύ σοβαρή μάχη. Ότι η αλληλεγγύη πρέπει να δυναμώσει ακόμη περισσότερο και να πάρει άλλου είδους χαρακτηριστικά, ακόμη πιο δυναμικά. Τον πρώτο λόγο βέβαια μπορεί να τον έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο αλλά στο θέμα της αλληλεγγύης τον πρώτο ρόλο καλούνται να τον παίξουν οι δυνάμεις αυτές που λένε ότι τον στηρίζουν.
Ο αγώνας αυτός για να γίνει πράγματι αγώνας όλης της εργατικής τάξης, όπως αρέσκονται να λένε όλοι, πρέπει να ξεπεράσει τα όρια του εργοστασίου ή ακόμη και του Θριάσιου. Για να πάρουν κουράγιο οι εργαζόμενοι και να μην νοιώθουν μόνοι ή να μην "κουραστούν", όπως τουλάχιστον αρχίζει να διαδίδεται έντεχνα δεξιά και αριστερά.
Και κυρίως δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια των δυνάμεων της "υπευθυνότητας" και των προτάσεων που ελάχιστα διαφέρουν, ως προς την ουσία τους, από αυτές της εργοδοσίας.
Η απεργία αυτή έχει δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση σε πολλές κατευθύνσεις. Από τη μια το σύστημα ανησυχεί για τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει και θα συνεχίσει στο πρόσωπο του Μάνεση να είναι αδιάλλακτο και από την άλλη έχουν στραμμένο το βλέμμα τους πάρα πολλοί εργαζόμενοι σε πολλούς κλάδους που δέχονται την ίδια ανελέητη επίθεση. Κατανοούν ο καθένας με τον τρόπο του ότι ένας αγώνας στη καρδιά της παραγωγής, ένας πραγματικά προλεταριακός αγώνας που θα αποβεί νικηφόρος, θα δώσει άλλον αέρα σε κάθε άλλη διεκδίκηση. Θα αποδείξει πρώτ' απ' όλα ότι οι εργαζόμενοι μόνο μέσα από τη δική τους οργάνωση, τον ανυποχώρητο, μακρόχρονο και επίμονο αγώνα μπορούν να έχουν νίκες. Αυτή η κατανόηση πρέπει να γίνει πράξη όχι μόνο στις γειτονιές αλλά κυρίως στους χώρους δουλειάς. 
Να περάσουμε από το στάδιο των λεκτικών  και υλικών στηρίξεων σε μαζικές συγκεντρώσεις στις γειτονιές, να τεθεί το θέμα της παναττικής απεργίας σε σωματεία, χωρίς να περιμένουμε τι θα κάνουν οι κάθε είδους και απόχρωσης συνδικαλιστικές ηγεσίες, ακόμη και αυτές που υποτίθεται ότι τους στηρίζουν αλλά στη πράξη λειτουργούν υπονομευτικά και διασπαστικά, τουλάχιστον στο κίνημα αλληλεγγύης, καταγγέλοντας παράλληλα όλους τους άλλους ότι δεν κάνουν τίποτα! Ή και δικαιολογώντας τη δική τους ουσιαστική αδράνεια με βάση τη στάση των άλλων!