Ενα χειροκρότημα για τον ποιητή των εικόνων

Σκεφτόμουν τι να γράψω για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, έναν σκηνοθέτη που άφησε γερά το αποτύπωμά του στον ελληνικό κινηματογράφο. Μάλλον δε χρειάζονται πολλά λόγια. Χαρακτηρίστηκε "βαρύς", "αργός", είναι χαρακτηριστικές οι ατάκες που κυκλοφορούν. Μάλλον θα έλεγε κανείς ότι ακολουθούσε τον πραγματικό χρόνο δίνοντάς μας παράλληλα το χρόνο να σκεφτούμε εκτός από το να συγκινηθούμε. Να σκεφτούμε τι έφταιξε για την πορεία αυτού του τόπου, του λαού του, του κινήματός του, της αριστεράς του. Κάτι που δεν ξέρω αν το κατάφερε κανείς άλλος σκηνοθέτης στη χώρα μας. Ταινίες - απόπειρες καταγραφής της ιστορίας υπήρξαν αρκετές, ελάχιστες όμως κατόρθωσαν να ξεπεράσουν την απλή καταγραφή και την νοσταλγική συγκίνηση. Οι ταινίες του Αγγελόπουλου την ξεπέρασαν, άσχετα με το αν συμφωνούσαμε ή όχι μαζί του. Γι' αυτό και συζητιούνται ακόμη και θα συζητιούνται για καιρό ακόμη.

Αντιγράφω από την Black Bedlam:

Έφυγε από κοντά μας ο ποιητής των εικόνων.

Εικόνες που χάραξαν την πορεία τους μέσα στις καρδιές και το νου μας, εικόνες που μας μεγάλωσαν μας πλούτισαν, εικόνες που μίλησαν με την δική τους γλώσσα για να πουν την ιστορία του τόπου μας, για να υμνήσουν τα κατορθώματα του λαού  μας και να καταδικάσουν τα λάθη της ιστορικής μας διαδρομής.

Ζωγραφιές, σιωπηρές καταγγελίες και ταυτόχρονα, κραυγές αγωνίας μέσα στην σιωπή.

Θυμάμαι την σκηνή που μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας, όρθιοι, χωρίς να μπορούμε να βγάλουμε άχνα, καταπίνοντας τον λυγμό που μας ανέβαινε στο λαιμό και αφήνοντας  το δάκρυ να κυλά  στην άκρα των ματιών μας,ακολουθούσαμε την επόμενη σκηνή με τα λάβαρα στα χέρια και χειροκροτούσαμε ασταμάτητα, σαν σε υπόσχεση ότι σε αυτήν την πορεία, θα είμαστε και εμείς παρόντες να δώσουμε συνέχεια.

Παρακολουθήστε το όλο, δείτε τις σκηνές μία μία προσεκτικά.

Μην μπορώντας να αντισταθώ στα ίδια εκείνα συναισθήματα που με κατέκλυσαν, σηκώθηκα και χειροκρότησα και πάλι, με την ίδια υπόσχεση και σε ένδειξη αποχαιρετισμού, τον ποιητή των εικόνων.