Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΜΕ μετά τα γεγονότα της πρόσφατης 48ωρης απεργίας (19-20 Οκτώβρη) είχε βρεθεί σε αρκετά δύσκολη θέση. Τόσο απέναντι στο κίνημα όσο και απέναντι στο σύστημα. Ήταν η τραγική κορύφωση μιας συνεχούς προσπάθειας απαξίωσης όλων των ζυμώσεων και των κινητοποιήσεων που γίνονταν για δύο μήνες γύρω από τις πλατείες. Ζυμώσεις και κινητοποιήσεις που συγκίνησαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας και τους έβαλαν ορμητικά στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων. Έξω και ενάντια από αυτές τις ζυμώσεις, το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ προσπάθησαν να ξαναμπούν στο παιχνίδι με τους όρους ηγεμονίας στους οποίους είχαν συνηθίσει για δεκαετίες και να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος. Ωστόσο, η τραγική κατάληξη της 48ωρης απεργίας με έναν νεκρό από τις γραμμές του ΠΑΜΕ και δεκάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές της συμπλοκής δεν ήταν αυτό που περίμενε η ηγεσία του Περισσού.
Η απεργία στη Χαλυβουργία λίγες ημέρες μετά ήταν μία καλή ευκαιρία για το ΠΑΜΕ να αλλάξει τους όρους και να τονώσει το ηθικό στο εσωτερικό του. Εκτιμούμε πως το ότι έριχνε όλο και περισσότερες δυνάμεις στη στήριξη των χαλυβουργών ήταν τόσο αποτέλεσμα της αγωνιστικής, αποφασιστικής στάσης των χαλυβουργών όσο και αποτέλεσμα της εκτίμησης πως αποτελεί μία πολύ καλή βάση εσωτερικής του συσπείρωσης. Ωστόσο, παράλληλα, η απεργία των χαλυβουργών αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για όλο και πιο πλατιές λαϊκές και εργαζόμενες μάζες. Το κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης δυνάμωνε ολοένα και περισσότερο, αφού -εκτός των άλλων- αποτελούσε και την έμπρακτη υλοποίηση σε ένα μαζικό χώρο δουλειάς της μετάβασης του αγώνα από τις πλατείες στα πραγματικά πεδία αντιπαράθεσης, πράγμα που από το καλοκαίρι είχε φανεί ότι ήταν το επόμενο ζητούμενο. Αυτή η διόγκωση του κινήματος αλληλεγγύης, από τη μια, διευκόλυνε τον αγώνα των χαλυβουργών (αλλά και την αδυναμία του ΠΑΜΕ να σηκώσει από μόνο του ένα τέτοιο αγώνα), όμως, από την άλλη, και σε μια πορεία, άρχισε να δυσκολεύει το ΠΑΜΕ το οποίο βρέθηκε αναγκασμένο να «συχνωτίζεται» με δυνάμεις που μέχρι τότε λοιδορούσε και από τις οποίες ήθελε να διαχωρίζεται με κάθε μέσο και τρόπο. Αριστερές εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, λαϊκές συνελεύσεις, μέχρι και αναρχοαυτόνομες ομάδες έκφραζαν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους και τη στήριξή τους στον αγώνα των χαλυβουργών.
Το τοπίο έπρεπε κάπως να ξεκαθαρίσει και πολύ περισσότερο από τη στιγμή που το ΚΚΕ αντιλήφθηκε ότι υπάρχει ενδεχόμενο εκλογών μέσα στην άνοιξη. Την ίδια ώρα οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η ανυποληψία του ΠΑΣΟΚ μεταφράζεται σε στήριξη διάφορων «αριστερούληδων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. Όλα αυτά οδήγησαν το ΠΑΜΕ σε μία αλλαγή στάσης, σε μία προσπάθεια ανοιχτού και πλήρους διαχωρισμού με τους πάσης φύσης αλληλέγγυους που ήρθαν «για να βγάλουν μαζί μας φωτογραφίες για τις επερχόμενες εκλογές».
Δεν υποτιμούμε το γεγονός ότι η εργοδοσία συνέχισε να κρατά σκληρή στάση την οποία συνέχισε να σκληραίνει. Ωστόσο, αυτό για μια συνεπή ταξική δύναμη θα έπρεπε να σημάνει κάλεσμα διευρυμένης αλληλεγγύης, ακόμη πιο πλατιάς στήριξης και όχι στένεμα του αγώνα και όρους επιλεκτικής αλληλεγγύης. Κι όμως, το ΠΑΜΕ, παρότι θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως η μόνη συνεπής ταξική δύναμη, αυτό ακριβώς έκανε. Η αλλαγή στάσης λίγο μετά την κήρυξη της παναττικής απεργίας στις 17 Γενάρη και η εξαγγελία ξεχωριστής συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ επισφραγίστηκαν από την ομιλία του Γιώργου Σιφωνιού, του προέδρου των χαλυβουργών του Ασπροπύργου, στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια. Ομιλία απαξιωτική για το κίνημα αλληλεγγύης, ομιλία προσβλητική για όλους αυτούς που έδωσαν ό,τι μπορούσαν για τη στήριξη αυτού του αγώνα αλλά δεν είχαν την «έγκριση» του ΠΑΜΕ. Ομιλία η οποία μιλούσε για κλιμάκωση του αγώνα αλλά στην ουσία άνοιγε το δρόμο για το ακριβώς αντίθετο.
Η αφορμή ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για το ΠΑΜΕ. Πιασμένο από την επαίσχυντη στάση της Αυτόνομης Παρέμβασης στο Εργατικό Κέντρο του Βόλου η οποία αρνήθηκε να στηρίξει την πρόταση για απεργία, το ΠΑΜΕ βρήκε την ευκαιρία να τσουβαλιάσει συλλήβδην όλο το κίνημα συμπαράστασης και να υψώσει τοίχους γύρω από τους χαλυβουργούς και όχι μόνο. Το ίδιο έκανε και στο Περιστέρι με τους εργαζόμενους της αλουμινοβιομηχανίας «Αφοί Λουκίσα» όπου στις τοπικές συγκεντρώσεις δεν έδινε το λόγο σε κανέναν άλλο πέρα από τα στελέχη του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ, ενώ φρόντιζε να κρατά τους εργαζόμενους σε απόσταση «ασφαλείας» από τις υπόλοιπες δυνάμεις που εκφράζανε τη συμπαράστασή τους.
Σε κάθε περίπτωση και παρά τη στάση του ΠΑΜΕ, ο αγώνας των χαλυβουργών πρέπει να στηριχτεί απ’ όλες τις δυνάμεις που δρουν στο λαϊκό και εργατικό κίνημα, απ’ όλους τους εργαζόμενους, απ’ όλη τη νεολαία. Και το ΚΚΕ(μ-λ) θα συνεχίσει να το κάνει.
Ούτε το ΠΑΜΕ ούτε κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με τους αγώνες και τις αγωνίες της εργατικής τάξης, να απαιτεί την υποταγή του κινήματος στα δικά του μέτρα και σταθμά, στις δικές του επιδιώξεις. Οι πραγματικές ταξικές δυνάμεις, αυτές που έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού και των εργαζομένων, υπηρετούν το κίνημα χωρίς τον παραμικρό φόβο και αμφιβολία. Χωρίς ψευδαισθήσεις αυτάρκειας. Χωρίς «τουπέ» και μεγαλοσχημίες. Και κυρίως με στόχο την επαναστατική ανατροπή και όχι την εκλογική καταγραφή και την αστική νομιμότητα.
ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ
Αλλά και οι μεθοδεύσεις αυτού του φορέα σε μια σειρά σωματεία αναδεικνύουν ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει στην αντίληψη του ΚΚΕ για το συνδικαλισμό και την οργάνωση της εργατικής τάξης. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα στην Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων, ένα από τα μαζικά κλαδικά σωματεία του ΠΑΜΕ στον ιδιωτικό τομέα, έγινε καταστατική συνέλευση που κατέληξε σε μια σειρά τροποποιήσεις του καταστατικού του σωματείου:
- Διεύρυνση του πεδίου δράσης του σωματείου και στα ΜΜΕ.
- Ένταξη στο σωματείο των χαρτεργατών και των εργαζομένων στη διανομή Τύπου.
- Εκλογές για την ανάδειξη ΔΣ ανά τρία χρόνια (από δύο που είναι σήμερα)
- Συμπλήρωση στους σκοπούς του σωματείου τη «βελτίωση της λειτουργίας των υπαρχόντων ασφαλιστικών ταμείων με τον άμεσο έλεγχο της Διοίκησης κατά πλειοψηφία από τους εργαζόμενους ασφαλισμένους, συνταξιούχους και η βελτίωση παροχών, συντάξεων στους ασφαλισμένους εργαζόμενους και συνταξιούχους και στις οικογένειες αυτών τόσο στο ΙΚΑ όσο και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ».
Το ΠΑΜΕ προκειμένου να διατηρήσει ή και να βελτιώσει το συσχετισμό του στα ανώτερα όργανα (τώρα και στα Ασφαλιστικά Ταμεία) δεν διστάζει να φτιάχνει σωματεία-τέρατα με διαδικασίες-εξπρές οι οποίες θα παγιώνουν τον έλεγχο, έστω και αν λειτουργούν σε βάρος της δημοκρατικής λειτουργίας. Με αστεία προσχήματα («υψηλό το κόστος των εκλογών για να γίνονται ανά δύο χρόνια» την ώρα που οι εκλογές έχουν φτάσει να διαρκούν δύο εβδομάδες!) και με την επίκληση της «εμπιστοσύνης» το ΠΑΜΕ προσπαθεί να απεμπολήσει τη συζήτηση για την πολιτική ουσία αυτών των αλλαγών-παρεμβάσεων και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με την επανάληψη των γνωστών «ταξικών» προταγμάτων της «λαϊκής εξουσίας» και της «λαϊκής οικονομίας». Και όλα αυτά σε μια διαδικασία στην οποία οι εργαζόμενοι δεν ήξεραν καν τις προτεινόμενες αλλαγές και η οποία κράτησε 40 ολόκληρα λεπτά!
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
..πραγματικά εντελώς αντίθετη οπτική:
ΑπάντησηΔιαγραφή1. Η 48ωρη συσπείρωσε τον κόσμο του ΠΑΜΕ αλλά και ευρύτερες μάζες που αποκτουν ταξική συνείδηση καθώς ανέδειξε την μαζικότητα του ΠΑΜΕ, την πειθαρχία και τον ηρωισμό του. Αντίθετα προκάλεσε σύγχυση σε πολλούς χώρους τζούφιας επαναστατικότητας (πχ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και ο μαοικός χώρος)
2. Η απεργία στην χαλυβδουργία δεν έπεσε απο το πουθενά, δένει με την μακροχρόνια δουλειά των ταξικών συνδικάτων σε ενωτική (για τους εργάτες..επαναλαμβάνω για τους εργάτες) βάση μέσω των κλαδικών συνδικάτων. Η αντοχή αυτής της κινητοποίησης αλλά και η επικέντρωση της στους χώρους δουλειάς,σε αντιπαράθεση δηλαδή με το κεφάλαιο (και όχι σε παιχνίδια κλεφτες και αστυνόμοι αυστηρά στο κέντρο) έχει δυσκολέψει δυνάμεις που επικεντρώνονται στην ρητορική στο ιντερνετ και σε συγκρούσεις οπαδικού τύπου στα πανεπιστήμια και μόνο στο ΣΎΝΤΑΓΜΑ (όταν εμφανίστηκαν δε στην ομόνοια στην συγκέντρωση αλληλεγγύης ήταν μάλλον για κλάματα..). Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησαν και προσπαθούν να σύρουν το σωματείο μακρυα απο το ΠΑΜΕ και το συνδικάτο μετάλλου ο Προμηθέας. Αυτόύς κατήγγειλε ο Σιφώνιος και καλά έκανε
3. Ειλικρινά δεν βλέπω διαφορά στάσης στο ΠΑΜΕ (και με βάση τα λεγόμενα σου άλλωστε, πάντα για τέτοιες συμπεριφορές το κατήγγειλες), αλλα η αγωνία σου αυτή να κάνεις αυτήν την σύνδεση δείχνει ότι εσυ μάλλον διαβάζεις πολλές δημοσκοπήσεις και επικεντρώνεσαι στην "κεντρική" πολιτική σκηνή (πχ αγανακτισμένους, εκλογες κτλ) και δεν αντέχεις την πολιτική στις χαλυβδουργίες και σε εργατούπολεις όπως ο Ασπροπυργος, η Λάρυμνα κτλ
Από τον χαιρετισμό στον παπούλια την πρωτοχρονιά , η παπαρήγα πήγε στους χαλυβουργούς αμέσως μετά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε σωματεία που γινότνε εκλογές κάθε χρόνο ή 2 χρόνια το παμε όταν έπαιρνε την πλειοψηφία παρέτεινε τη θητεία του σωματείου για λόγους που ούτε σε 15μελές σχολείου δεν μπορούσες να βρείς.
Σε κάποιες πόλεις που έχει το εργατικό κέντρο πηγαίνει εκεί, όταν δεν το έχει πηγαίνει αλλού, κατηγορόντας τους άλλους για ουρές του πασοκ κλπ, μάλλον θέλοντας να κοροιδέψει τον ίδιο του τον ευατό γιατί ο ΄κόσμος που πηγαίνει στις πορείες δεν τρώει κουτόχορτο.
Στις 19-20 του οκτώβρη στην επαρχία έκανε ότι έκανε και στο σύνταγμα.Ο κόσμος των τοπικών κοινωνιών που είδε για ακόμη μιά φορά τη συμπεριφορά τους έκρινε.Δεν μπορείς να μιλάς γενικά για προβοκάτορες όταν ο κόσμος γνωρίζει για ποιόν το λές.
Τέλος πάντων, αν θεωρείς τον ευατό σου ντούρο επαναστατικό με την μοναδικότητα δική σου, είναι δικαίωμα σου, και φυσικά δεν μπορεί κανείς να σου επιβάλλει τραμπούκικα μιάν άλλη γνώμη.
Και φυσικά θα χαρώ πολύ, όπως και αρκετός κόσμος, όταν σε δεί να συμμετέχεις στο πλάι των εργαζομένων, και όχι οι εργαζόμενοι πρώτα να έρθουν να συσπειρωθούν στο πάμε και μετά να παλέψουν.Αλήθεια οι άλλοι που δεν έχουν πειστεί ακόμη με σένα να μην παλέψουν;;; Η είναι με τον αντίπαλο.
Οπως και να το κάνουμε συναγωνιστή δεν σε κατατάσσω στην πλευρά του συστήματος(πράγμα που εσύ το έχεις κάνει πολλές φορές ) και ας έχεις κάνει συγκυβέρνηση προσπαθώντας να το ξεχάσεις.
Μακάρι να συνεχίσεις να παλέυεις, μακάρι να μη θεωρείς τις εκλογές λύση, μακάρι να "εργάζεσαι¨" για το λαό, τον εργαζόμενο,τον νεολαίο και όχι αυτοί για σένα.
Να έχεις αντοχές για να με ανέχεσαι, και εγώ το ίδιο γιατί όπως και να το κάνουμε σε σωματεία βρισκόμαστε και εμείς και ξέρουμε τι πιστεέυεις,τι λές και τι κάνεις/
Μέτωπο αντίστασης να απλωθεί παντού
ενάντια στην επίθεση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας αρχουσας τάξης και των πολιτικών της υπαλλήλων.
Να συγκροτηθεί η εργατική τάξη γιατί μόνο τότε έχουμε ελπίδα να σωθούμε όλοι μας.
..ο κόσμος που πηγαίνει στις πορείες, στο μεγαλύτερο ποσοστό του επιλέγει το ΠΑΜΕ, άρα συμφωνώ πως δεν τρώει κουτόχορτο. Οι εργαζόμενοι που κατεβαίνουν στον δρόμο δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, όσο περισσότεροι και με πιο πολιτικό- ταξικό περιεχομενο, τόσο το καλύτερο- πιστεύω ότι θαρθουν και πιο κοντά μεταξύ τους- θα σπάσει ο σημερινος φαυλος κύκλος πολυδιάσπαση- μιζέρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ασκείται κριτική στο πολιτικό πλαίσιο του καθενός. Η απάντηση σου μ αρέσει αλλά δεν σχετίζεται με την πρακτική του εξωκοινοβουλιου στα σωματεία- ο χαρακτηρισμος συστημικός είναι απο τους πιο ήπιους που απεΥθύνεται στα μέλη του ΠΑΜΕ (όχι ότι αυτό με την στάση του διευκολύνει την συνεργασία), εκμεταλλευόμενοι στο επακρο τα αντικκε αντανακλαστικα που καλλιεργει το συστημα .
ΑπάντησηΔιαγραφήΜιας και το ΚΚΕ ασχολειται μονο με τις εκλογες και η δραση του εχει αποκλειστικα αυτο το στοχο,
ΑπάντησηΔιαγραφήθα ηθελα την αποψη του μ-λ για το θεμα του νομου για τα ναρκωτικα.
Για πιο λογο επιλεγει το ΚΚΕ -που μυριστηκε εκλογες- να τα βαλει με το μεγαλυτερο κομματι της κοινης γνωμης και τι θεση παιρνει το μ-λ για αυτο το θεμα;
Αν εχει παρει και εχει βγαλει ανακοινωση θα ηθελα ενα λινκ(η αληθεια ειναι οτι δεν το εψαξα και πολυ).
Για τον τελευταίο: http://antigeitonies.blogspot.com/2012/01/blog-post_8225.html.
ΑπάντησηΔιαγραφήγια τους υπόλοιπους λίγο αργότερα γιατί τώρα δεν έχω χρόνο!
1. Αυτό που ανέδειξε η 48ωρη είναι η διάθεση των εργατών και όλου του λαού να αντισταθούν. Η σύγκρουση ΠΑΜΕ και αναρχικών έδωσε ένα καλό πάτημα στις δυνάμεις καταστολής κατ' εντολήν της κυβέρνησης να χτυπήσουν τον υπόλοιπο κόσμο με ιδιαίτερο μένος και όχι μόνο τους επιτιθέμενους σε αυτό. Αλήθεια πως αισθανόσουν όταν έβλεπες να κυνηγιέται και να χτυπιέται εργατόκοσμος που δεν ήταν στο ΠΑΜΕ και το ΠΑΜΕ να είναι σε κλοιό προφύλαξης από τα ΜΑΤ; Το ζητούμενο για σένα είναι η συσπείρωση του κόσμου του ΠΑΜΕ ή όλης της εργατικής τάξης κόντρα στην επίθεση; Περιφρούρηση μιας εργατικής κινητοποίησης για σένα είναι να περιφρουρούμε μόνο το μαγαζάκι μας, άντε μαγαζάρα, ή όλο τον κόσμο που απεργεί και κινητοποιείται;
ΑπάντησηΔιαγραφή2. Η απεργία των χαλυβουργών και όχι μόνο αυτό που στα σίγουρα αναδυκνείει είναι την ανάγκη ύπαρξης σωματείων πρώτα και κύρια στα εργοστάσια και όχι τα κλαδικά. Αφού λοιπόν αυτό που γίνεται οφείλεται κατά κύριο, αν όχι αποκλειστικό λόγο, στην ύπαρξη του ΠΑΜΕ τότε γιατί σε ένα σωρό άλλους χώρους το ΠΑΜΕ δεν κηρύσσει απεργίες παρά μόνο πιέζει τα Ε.Κ. να το κάνουν; Τώρα γιατί τα μαζικά και ταξικά σωματεία δεν τα χρησιμοποιεί για να "ανάψει η φλόγα της χαλυβουργίας" παντού; Για τα υπόλοιπα που λες, μαζί και το 3. μάλλον ενημερώνεσαι πολύ από την τηλεόραση και μάλλον δεν ξέρεις που απευθύνεσαι!
Αυτά για τον πρώτο ανώνυμο.
Για τους άλλους φίλους.
Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι με τον κόσμο του ΠΑΜΕ δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Όπως και με κάθε αγωνιστή. Η κριτική αφορά τις ηγεσίες. Ο κόσμος, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια και με κάθε ευκαιρία, δείχνει τη διάθεσή του να βγει στους δρόμους και να αγωνιστεί. Έχει όμως να ξεπεράσει πολλά προβλήματα που δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα. Από τις εργοδοτικές - κυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες μέχρι τους κάθε είδους ρεφορμιστές. Πρέπει να βρει τον τρόπο για να μετατρέψει και πάλι τα σωματεία σε δικά του εργαλεία δράσης και να στραφεί σε αγώνες αντίστασης και ανατροπής πολιτικών του κεφαλαίου. Να ξαναβρεί το δρόμο της οργανωμένης πάλης. Το ΠΑΜΕ και το σύνολο σχεδών των επίσημων συνδικαλιστικών δυνάμεων της αριστεράς δε βοηθάνε σε αυτή την κατεύθυνση!
εγώ δεν καταλαβαίνω πως είναι περήφανοι για τη μαζικότητά τους οι παμίτες επειδή καταφέρνουν και ελέγχουν το σωματείο 400 ανθρώπων σε ένα από τα τρία εργοστάσια του Μάνεση και έχουν καταφέρει να στήσουν με τον χειρότερο τρόπο τους εργάτες των άλλων 2. Ενα κόμα με τέτοια ιστορία και τέτοιους αγώνες πως μπορεί να είναι ικανοποιημένο με τις σημερινές του επιδόσεις?
ΑπάντησηΔιαγραφήΕμείς βέβαια είμαστε πράγματι για κλάματα. Μας έχετε συντρίψει. Ηδη από την αρχή από το 1956 μας βρήκατε πράγματι απροετοίμαστους.
Ομως με τις πλάτες ποιανών μας εκμηδενίσατε και τι καταφέρατε τελικά? Ποιά κατάσταση παραλάβατε τότε που χωρίσαμε και πού την φτάσατε? Εμείς τουλάχιστον προσπαθήσαμε να εμποδίσομε αυτές τις εξελίξεις στο κίνημα που μας έφτασαν εδώ.Εσείς τις σιγοντάρατε μέχρι τη τελευταία στιγμή μέχρι που ο Γιέλτσιν σας έβγαλε παράνομους.
Σήμερα η λογική σας είναι πλειοψηφική στο κίνημα αλλά αδιέξοδη. Τι νομίζετε ότι θα επιβάλεται λογοκρισία σε όσους σας κάνουν κριτική? Ετσι έχετε συνηθίσει αλλά δεν μπορείτε πια.
Οι πλάτες που σας στήριζαν δεν σας στηρίζουν πιά. Τους κάνατε τη βρωμοδουλειά και δεν σας χρειάζονται πλέον. Οπως τον Φωτόπουλο δεν τον χρειάζεται πια το ΠΑΣΟΚ και τον πετάει.
Αντιγειτονιές και λοιποί φίλοι
ΑπάντησηΔιαγραφήέγραψα και παραπάνω (31/1/12 4:23 π.μ.).
Προφανώς και με τον απλό κόσμο, τον απλό εργαζόμενο,συνδικαλιστή , άνεργο κανείς δεν έχει τίποτα.
Με βάση το πολιτικό πιστεύω του ΠΑΜΕ αντιπαρατίθεμαι.
Και λέω: Θεωρώ ότι απέναντί μας έχουμε ένα οργανωμένο σύστημα.
Εχουμε τους ιμπεριαλιστές(το ερώτημα πότε σταματήσαμε να είμαστε εξαρτημένη χώρα παραμένει ανοιχτό), έχουμε τους ντόπιους υπαλλήλους τους(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,Λάος,ακροδεξιά,λοιποί καπιταλιστές-σοσιαλδημοκράτες), έχουμε ΜΜΕ,αστυνομίες,δικαστικό σύστημα , νόμους κλπ.
Με βάση τα θεωρητικά κείμενα (εδώ και 10ετίες πολλές) έχουμε τα φραφόμενα πουν λένε:
Οι εκλογές θα ήταν παράνομες εαν...
Οι εκλογές αποτυπώνουν...
Το κόμμα(κομμουνιστικό κόμμα στην γενική του έννοια)καθοδηγεί το λαό, το κόμμα είναι δίπλα στον εργάτη και τον καταπιεσμένο...
Δεν λέει πουθενά π΄ρωτα όλοι μπάτε στο κόμμα και μετα παλεψτε.
Δεν λέει κάντε μπαλάκι και σφραγίδα τα σωματεία.
Δε λέει τραμπουκίστε.
Δε λέει...περιπτώσεις Τασκένδης και διαγραφων τύπου 90'91' στην Ελλάδα που οι λίγοι διεγράφουν πολλούς.
Δε λέει πολλά.
Αν και κουράζω...θεωρώ ότι το ΚΚΕ έχει την οργανωτική δύναμη να αλλάξει τα γεγονότα στην Ελλάδα, αλλά δεν το θέλει. Δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με το σύστημα.
Οταν λοιπόν, σε οποιαδήποτε συζήτηση αναλύω την κατάσταση της εργατιας,της χώρας , του λαού,της νεολάιας, όταν φτάνω στην έννοια αριστερά τότε (επειδή δεν πετάω στα σύννεφα) ξεκινάω με το ΚΚΕ και λογικό είναι και λέω τι κάνει, τι θεωρώ δεν κάνει κλπ. Οπως και με το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ,το μλ χώρο,τροτσκιστες κλπ κλπ και μετά ααα χώρο.
Ταμπού λέξεις όπως έχει το ΚΚΕ για τη λοιπή αριστερα δεν έχω.
Δεν είναι όλα προδοσίες, ούτε προβοκατόρικα πράγματα. Ειναι και λάθος πολιτικές τις οποίες το ΚΚΕ έχει εφαρμόσει.
Οπως και όλες οι δυνάμεις με τα λάθη τους.
Η λύση είναι ο αγώνας, ο οργανωμένος αγώνας με σωματεία ταξικά(όχι εκλογικά αλλά στην πράξη), με σύνδεση με το λαό και τη νεολαία.
Παλεύουμε για το λαό ως κομμα΄τι του και δεν φταίει ο λαός για τα δικά μας λάθη.