Με αφορμή την επίθεση στον Στρατούλη

Φασιστοειδή επιτέθηκαν λοιπόν στον Δ. Στρατούλη με το γνωστό θρασύδειλο τρόπο. Τρεις εναντίον ενός και όταν βρουν τα σκούρα εξαφανίζονται. Το αν ήταν ή όχι μέλη της Χρυσής Αυγής, το αν ήταν ή όχι προσχεδιασμένο καθώς και η διάψευση(;) της Χρυσής Αυγής, χωρίς καταδίκη της επίθεσης βέβαια, καμιά σημασία δεν έχουν. Η Χρυσή Αυγή είναι κατά κύριο λόγο που καθιέρωσε αυτές τις πρακτικές, αυτή είναι ο φορέας της συγκεκριμένης ιδεολογίας οπότε φέρει και την πλήρη πολιτική ευθύνη, τουλάχιστον. Και φυσικά πριν από αυτήν, την ευθύνη την φέρνει το αστικό πολιτικό σύστημα που, για να περάσει την επίθεση κατά όλων των εργαζόμενων αυτού του τόπου, έχει κάνει βασικά στοιχεία της πολιτικής του το ρατσισμό, την κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, τα πογκρόμ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το διαίρει και βασίλευε και ο αντικομμουνισμός είναι δική του πολιτική και αυτήν υπερασπίζεται το πρωτοπαλίκαρό του η Χρυσή Αυγή.
Όσο και να προσπαθεί το σύστημα να την μαζέψει, να της φτιασιδώσει ένα πρόσωπο πιο πολιτικά ορθό, αυτή η οργάνωση δεν θα πάψει να είναι μια ναζιστική οργάνωση που στα πλαίσια της "δράσης" της θα περιλαμβάνονται και επιθέσεις κατά μεταναστών, αγωνιζόμενων εργαζόμενων, αριστερών και όποιων τέλος πάντων δεν της αρέσουν. Αλλιώς πως θα μπορούσε να δικαιώσει το ρόλο της που από τη μια είναι να τρομοκρατεί τον κόσμο και από την άλλη να οδηγεί την οργή νέων ανθρώπων, και όχι μόνο, σε ανώδυνες και άκρως συμφέρουσες για το σύστημα πρακτικές;
Το καλό σε αυτή την περίπτωση, της επίθεσης στον Στρατούλη, είναι ότι τα φασιστοειδή, σύμφωνα με όσα γράφτηκαν, τράπηκαν σε φυγή χάρη στην αντίδραση του κόσμου στο γήπεδο. Έχει ξαναγίνει αυτό σε αρκετές περιπτώσεις όπου η αντιδράσεις τους ανάγκασαν να φύγουν τρέχοντας. Το κακό είναι ότι δεν παίρνουν τη δημοσιότητα που θα έπρεπε ούτε στο διαδίκτυο. Όπως ελάχιστη δημοσιότητα πήρε πριν ένα μήνα και κάτι το 67.5% που θεωρεί την Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση. Το καλό επίσης είναι ότι η original πήρε ξεκάθαρη θέση εναντίον τους, φαίνεται ότι παρά τα λεγόμενα ανθίζουν αντιφασίστες και στα γήπεδα!
Ο ρατσισμός και οι φασιστικές νοοτροπίες έχουν ξεμυτίσει στην ελληνική κοινωνία και έχουν ποτίσει τα μυαλά αρκετών εργαζόμενων και νεολαίων. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να παραβλεφθεί (αλλά ούτε θα λέγαμε ότι είναι κάτι καινούργιο, μην ξεχνάμε το 30+% του ελληνικού λαού που ψήφισε υπέρ του βασιλιά, μη ξεχνάμε την ΕΠΕΝ, την ΝΟΠΟ που άνθισε στα γήπεδα και στη μαθητική νεολαία στις αρχές της δεκαετίας του '80 κ.λπ.), δεν μπορεί όμως να παραβλεφθεί και το ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζόμενων καταδικάζει τις πρακτικές της Χ.Α.
Υπάρχει έδαφος να αναπτυχθεί αντιφασιστικό κίνημα. Δεν μπορεί όμως αυτό να γίνει με λογικές δημιουργίας ομάδων κρούσης που αναλαμβάνουν για λογαριασμό όλων μας, ούτε με λογικές αντισυγκεντρώσεων, ούτε με λογικές ανάθεσης του ζητήματος στο κράτος και στο αστικό πολιτικό προσωπικό. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να γίνει τείνοντας χείρα βοήθειας σε αυτό το πολιτικό προσωπικό όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή του στην "αντιρατσιστική" συγκέντρωση του περασμένου Σαββάτου παρέα με το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τον Καμίνη! Είναι άλλο οι άνθρωποι που ψηφίζουν αυτά τα κόμματα, που πιθανόν να ήθελαν να συμβάλλουν σε αντιφασιστικές κινήσεις, και άλλο οι ηγεσίες τους.
Αν η πάλη κατά του φασισμού δεν συνδεθεί με την ανάγκη δημιουργίας ενός δυνατού λαϊκού κινήματος κατά της επίθεσης του συστήματος, αν η αντιπαράθεση με την Χ.Α. δεν ξεπεράσει τον ανθρωπισμό, δεν πάψει να περιορίζεται στη καταγγελία των βίαιων - ναζιστικών πρακτικών της και της ανάγκης ανταπάντησης σε αυτές και μόνο, αν δεν αναδειχθεί ότι η Χ.Α. είναι δημιούργημα του ντόπιου και μη κατεστημένου τότε ελάχιστα πράγματα μπορούν να γίνουν. Τότε θα εξακολουθήσουν αρκετοί να γοητεύονται από τις φάπες και το χειρότερο θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν τα περιθώρια από τη μια να πραγματοποιούνται τέτοιες επιθέσεις και από την άλλη να επισκέπτεται η Χ.Α. εργοστάσια σαν την Λάρκο για να δηλώνει συμπαραστάτισσα στους εργαζόμενους! Παρά τις ξεκάθαρες αντεργατικές θέσεις και πρακτικές της.