Ας θυμίσουμε, λοιπόν, κάποια πράγματα: 20/12 γίνεται η κρατική επιχείρηση-εισβολή στη Βίλα Αμαλίας χωρίς καμιά αντίδραση από όσους βρίσκονταν μέσα. Οκτώ άνθρωποι συλλαμβάνονται. Λίγες μέρες μετά (9/1) η πρωινή «ανακατάληψή» της τελειώνει το μεσημέρι με νέα αστυνομική επιχείρηση και τη σύλληψη 92 ανθρώπων. Την ίδια μέρα (9/1) γίνεται αντίστοιχη αστυνομική επιχείρηση στην κατάληψη Σκαραμαγκά, όπου συλλαμβάνονται άλλοι επτά, ενώ η κατάληψη των γραφείων της ΔΗΜΑΡ την ίδια μέρα (που προφανώς από κάποιους θεωρήθηκε ως η αρμόζουσα απάντηση στο πρόβλημα) τελειώνει σε λίγες ώρες με 40 προσαγωγές. Στις 15/1 γίνεται νέα αστυνομική εισβολή στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη. Προσάγονται 16 άτομα, αλλά -αφού οι αρχές «έκριναν» ότι δεν υπήρχαν «ευρήματα» στο κτίριο- αφέθηκαν ελεύθεροι και οι 16 και η «κατάληψη» από την ίδια μέρα επαναλειτούργησε. (Ανακοινώσεις του χώρου που περιγράφουν αναλυτικά την αστυνομική εισβολή, το πώς οι δυνάμεις καταστολής διέλυσαν στην κυριολεξία πόρτες και παράθυρα του κτιρίου, κατάσχεσαν μια σειρά αντικείμενα που βρήκαν στο κτίριο κ.ο.κ., καταλήγουν στη θέση ότι πρόκειται για «ήττα του κράτους»!!!) Μεταξύ της 9/1 και της 15/1 έχει μεσολαβήσει μαζική πορεία του α/α/α χώρου στις 12/1 που στα σχετικά μπλογκ επιχειρείται να αναδειχθεί ως πιστοποίηση της δυναμικής και της προοπτικής του χώρου αυτού.
Πρώτο και βασικό συμπέρασμα από όλα αυτά είναι η έξαρση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που προωθεί το σύστημα και η κυβέρνησή του με την πολύπλευρη αρωγή του συνόλου των πολιτικών και άλλων αστικών παραγόντων και με την αξιοποίηση της φασιστικής ΧΑ στο ρόλο του προπομπού αυτής της κατεύθυνσης. Φασιστικοποίηση που φθάνει για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα (4 εισβολές σε 25 ημέρες) να αμφισβητεί-ακυρώνει το πολιτικό δικαίωμα ύπαρξης, συγκρότησης και λειτουργίας μιας συλλογικότητας και -σε κάθε περίπτωση- να το θέτει υπό την αίρεση των κριτηρίων του κράτους. Η συχνότητα των εισβολών (που θέλει να έχει και συνέχεια), το φόντο της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, η αγριότητα του ιμπεριαλισμού και του συστήματος στην περιοχή και στη χώρα, κάνουν τα γεγονότα αυτά να υπερβαίνουν κατά πολύ την ανάλογη περίπτωση της εισβολής των ΜΑΤ και της παράδοσης με τα «χέρια ψηλά» των 170 στα γραφεία της «Ρήξης», στην οδό Θεμιστοκλέους, το 1985.
Από αυτήν την άποψη, τα γεγονότα ενδιαφέρουν και αφορούν κάθε αγωνιστή, εργαζόμενο, νεολαίο. Πρόκειται για κρατικές εισβολές σε πολιτικούς χώρους-στέκια συλλογικοτήτων, όπως στην πραγματικότητα είναι οι λεγόμενες καταλήψεις και αυτό δεν αλλάζει επειδή συνυπάρχουν στα στέκια αυτά διάφορες τάσεις του α/α/α χώρου. Ούτε, πολύ περισσότερο, αλλάζει επειδή κάποιοι δηλώνουν πως πρόκειται για «κοινωνικά στέκια», για «αντιεμπορευματικούς χώρους» και όποια άλλη (αυτ)απάτη τους οδηγεί να σκαρφιστούν η βαθιά ρεφορμιστική θεώρηση τους για το καπιταλιστικό σύστημα. Σε αυτήν ακριβώς τη βάση καταδικάσαμε την εισβολή που είναι βάρβαρη παραβίαση στοιχειώδους πολιτικού δικαιώματος το οποίο διεκδικούμε να ισχύει στην αστική δημοκρατία, ανεξάρτητα από το ποιες απόψεις ασκούσαν το δικαίωμα αυτό και ποιες διαφορές μας χωρίζουν από αυτές. Σε αυτή τη βάση καταδικάσαμε το όργιο των συλλήψεων, αντιπαρατεθήκαμε στην τρομολαγνεία και ζητήσαμε την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων.
Σε αυτήν, επίσης, τη βάση θεωρούμε ότι απαιτείται η πιο πλατιά συσπείρωση δυνάμεων για την αγωνιστική, κινηματική υπεράσπιση των δημοκρατικών και πολιτικών δικαιωμάτων των μαζών που απροκάλυπτα έχουν μπει στο στόχαστρο του συστήματος. Στο ζήτημα αυτό δεν ανταποκρίνονται ούτε οι υποκλίσεις του ΚΚΕ στην αστική νομιμότητα -που τα όριά της ολοένα στενεύουν- ούτε βέβαια οι οπορτουνισμοί του ΣΥΡΙΖΑ που, στην «καλύτερη» περίπτωση, επιχειρεί να ψαρέψει στα θολά νερά της σύγχυσης και της υποταγής. Το ζήτημα αυτό αφορά το λαό και το λαϊκό κίνημα που είναι ο κεντρικός στόχος του συστήματος. Και βέβαια, σαν τέτοιο δεν μπορεί να ανοίξει και να τεθεί με πορείες που αρκούνται στο να «αναδείχνουν την ιδεολογία και συνθηματολογία» των α/α/α ομάδων και που περιορίζονται σε μια μικροκομματικού τύπου προβολή της δήθεν καθαρότητας και δήθεν πρωτοπορίας του α/α/α χώρου.
Ποιο είναι το «σχέδιο»;
Αν, λοιπόν, για εμάς η βασική πλευρά είναι η καταδίκη αυτής της πολιτικής του συστήματος και η απόλυτη εναντίωσή μας σε αυτές τις εισβολές, αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως παραιτούμαστε από τη διατύπωση της πολιτικής μας αντίθεσης και κριτικής απέναντι στις δυνάμεις που δέχτηκαν τις επιθέσεις. Ακριβώς γιατί δεν έχουμε την άποψη πως ο λαός «δεν καταλαβαίνει» και «βρίσκεται στα κλουβιά του». Αλλά, αντίθετα, έχουμε την άποψη ότι το πρόβλημα του συστήματος και ο κεντρικός του στόχος είναι ο λαός και το κίνημά του. Η άποψη αυτή (μας) θέτει το καθήκον να αναζητήσουμε όρους πολιτικούς και κινηματικούς για την απάντηση στη φασιστικοποίηση και, άρα, όχι μόνο να μην παραιτηθούμε αλλά να εντείνουμε την κριτική μας σε αδιέξοδες λογικές και πρακτικές. Πολύ περισσότερο που τα γεγονότα αυτά και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν σε αυτά οι ομάδες των α/α/α, πιστοποιούν αδιέξοδα και ελαφρότητες και ίσως υπαινίσσονται νέους τυχοδιωκτισμούς.
Ένα πρώτο ζήτημα είναι η κατάρρευση του μύθου των «κοινωνικών στεκιών»-«καταλήψεων» με τον οποίο είχαν ντύσει τις πολιτικές τους έδρες οι ομάδες αυτές εδώ και τόσα χρόνια. Μύθος που μπορεί να ταίριαζε με τις αντι-οργανωτικές αφηγήσεις και το ανάλογο προφίλ με το οποίο... οργανώνουν κόσμο οι ομάδες αυτές, ακόμα και να «βόλευε» για πρακτικούς οικονομικούς λόγους, αλλά που οπωσδήποτε τις έκανε πιο ευάλωτες στο κράτος που 4 φορές σε 25 ημέρες ήρθε να δείξει ότι θα έχουν τις «καταλήψεις» τους με την προϋπόθεση της δικής του συμφωνίας. Με αυτό δεν εννοούμε, βέβαια, ότι οι πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς και τα γραφεία τους είναι απρόσβλητα από το κράτος, αλλά οπωσδήποτε στην περίπτωση αυτών των ομάδων το ένδυμα της «κατάληψης» που αρνείται τις ευθύνες του πολιτικού χώρου, παρείχε μεγαλύτερη ευχέρεια στις κρατικές κατασταλτικές τρομοκρατικές επιδιώξεις.
Το χειρότερο είναι ότι οι αυταπάτες αυτές για «ελευθεριακές νησίδες» που το σύστημα θα επιτρέπει να υπάρχουν εντός του, επιβεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια των εισβολών και παρέμειναν -απ’ ό,τι φαίνεται- ισχυρότερες και μετά τα γεγονότα! Αυτό τουλάχιστον δείχνουν η «ανακατάληψη» και με τους όρους που έγινε στη Βίλα Αμαλίας που κατέληξε στη σύλληψη των 92, η επιλογή της κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜΑΡ (είχαν, άραγε, εκτίμηση για «αδύναμο κυβερνητικό κρίκο» που θα έσπαγε και θα παράσερνε όλη την κυβέρνηση;) με τους 40 προσαχθέντες, η εκτίμηση για «ήττα του κράτους» μετά από όλα αυτά και τη σαρωτική έφοδο των κατασταλτικών δυνάμεων στη Λέλας Καραγιάννη! Ποια είναι, αλήθεια, η ποιοτική διαφορά όσον αφορά αυτούς καθαυτούς τους α/α/α μεταξύ των τωρινών γεγονότων και της ήττας που είχαν υποστεί με τη σύλληψη των 500 στο Πολυτεχνείο το 1995; Μήπως ότι τότε είχαν συλληφθεί με σκυφτό το κεφάλι, ενώ τώρα φώναζαν συνθήματα; Ή μήπως ότι τώρα το κράτος μπήκε στους δικούς τους χώρους ξανά και ξανά και τους έλεγξε με κάθε τρόπο που αυτό θα ήθελε, ενώ ταυτόχρονα τους έδωσε σήμα πως αυτό θα το κάνει όσο και όποτε θέλει;
Δεν γνωρίζουμε βέβαια με ποιες εκτιμήσεις καλλιεργούν το αίσθημα της επιτυχίας μετά από όλα αυτά. Ούτε πώς δικαιολογούν το φιάσκο της ανακατάληψης της Βίλας Αμαλίας. Ούτε πώς καταφέρνουν (αυτοί οι ορκισμένοι εχθροί της οργάνωσης και της «καταπίεσης» που αυτή σημαίνει για το «εξεγερτικό θυμικό» των «πρωτοπόρων») να πραγματοποιούν μαζική πορεία μετά από γεγονότα τέτοιας έντασης και να μην πέφτει στην άσφαλτο ούτε ένα μπουκάλι με νερό! Αντίθετα, μέσω του Indymedia δίνουν συγχαρητήρια στην περιφρούρηση της πορείας!!!
Πρόκειται για, ας πούμε, «πολιτική στροφή» εντός των ορίων που καθορίζουν οι ιδεολογικές προδιαγραφές του χώρου. Που μπορεί να πατάει στην κάμψη των αγώνων και του κινήματος και να θεωρεί πως είναι ευκαιρία, με την ανάλογη «καλή συμπεριφορά» που απαιτούν οι περιστάσεις, να αξιοποιήσουν την κάμψη και την αίσθηση του κινηματικού αδιεξόδου που υπάρχει σε τμήματα της νεολαίας για να ενισχύσουν το δυναμικό τους. Ίσως ακόμα και να φαντασιώνονται πως μπορεί να «χρησιμοποιήσουν» και το ΣΥΡΙΖΑ -ή έστω τμήματά του- «εκθέτοντάς» τον μπροστά στις ευθύνες του. Η δημόσια μεταξύ τους αντιπαράθεση για το αν και πόσο ήταν θετική η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα γεγονότα είναι αποκαλυπτική των ευρύτερων αυταπατών τους, αλλά και του κριτηρίου που έχουν διαμορφώσει για τη σημερινή κατάσταση. Το μόνο βέβαιο είναι πως με όλα αυτά τα τερτίπια δεν στοχεύουν να διατάξουν τις δυνάμεις τους μέσα στο λαό και να παλέψουν μαζί με το λαό και τη νεολαία. Γιατί εμείς αυτός θεωρούμε ότι είναι ο μόνος δρόμος για «να σπάσει ο τσαμπουκάς» του κράτους, για να αναιρεθούν και να αποκρουστούν τα μαύρα σχέδια του συστήματος.
Και αυτόν το δρόμο θέλει να υπηρετήσει το ΚΚΕ(μ-λ) με την ανάδειξη του ζητήματος της αντίστασης στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, τόσο μέσα από την Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία όσο και μέσα από ευρύτερες κινήσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό από όλες αυτές τις πολιτικές δυνάμεις είναι ότι η ανάγκη ανάδειξης του ζητήματος και ανάληψης πλατιών κινηματικών πρωτοβουλιών είναι άμεση και επιτακτική.
Αντίθετα, ο α/α/α χώρος -με βάση τη γενικότερη συγκρότησή του και όλα όσα επέδειξε ως στάση και άποψη αυτές τις δύσκολες μέρες- βεβαιώνει πως δεν έχει καθόλου μια τέτοια σκέψη και κατεύθυνση. Εξάλλου, αν την είχε, θα την είχε εκφράσει, έστω με το δικό του τρόπο, σε όλα αυτά τα γεγονότα που πίεζαν αντικειμενικά να ανακαλύψει κανείς τη δύναμη του λαού και της μαζικής πάλης, στη βάση μιας πολιτικής λογικής απέναντι στο σύστημα. Γι’ αυτό μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς πως η σημερινή «στροφή» δεν είναι παρά προετοιμασία νέων αδιέξοδων-τυχοδιωκτικών επιλογών.
Συνειρμοί και παραλληλισμοί
-Στις 11 Νοέμβρη του 1979 στην αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία που είχε καλέσει το ΚΚΕ(μ-λ) στη Θεσσαλονίκη ενάντια στην πρώτη εκδήλωση των χουντικών για την αποφυλάκιση των αρχηγών τους, μετά από συγκρούσεις με τα ΜΑΤ που προφύλαγαν τους χουντικούς-φασίστες από τους διαδηλωτές, περικυκλώθηκαν τα γραφεία του ΚΚΕ(μ-λ) στην Εγνατία και επιχειρήθηκε εισβολή σε αυτά. Η εισβολή αποκρούστηκε αποφασιστικά από την περιφρούρηση και δεν καταλήφθηκαν τα γραφεία από την αστυνομία. Οι σύντροφοι που συλλήφθηκαν έξω από τα γραφεία, αθωώθηκαν μετά από την ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης.
-Δεκέμβρης 1984. Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιτρέπει στο Γάλλο αρχιφασίστα Λεπέν να επισκεφτεί την Ελλάδα. Παρά την άρνηση απάντησης από την τότε επίσημη «Αριστερά», ο τότε εξωκοινοβουλευτικός χώρος οργανώνει μια ολόκληρη κινητοποίηση αντίδρασης στη φασιστική πρόκληση, η οποία κορυφώνεται με μαζική διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων.
Μια από αυτές τις διαδηλώσεις δέχεται την άγρια επίθεση της ΠΑΣΟΚικής αστυνομίας και των ΜΑΤ ενώ αμέσως μετά ξεκινάει ένα άγριο κυνηγητό και πογκρόμ συλλήψεων. Πολλά μπλοκ καταφεύγουν στα Εξάρχεια κατά την υποχώρηση. Πολλοί διαδηλωτές καταφεύγουν στα γραφεία της «Ρήξης» (ομάδα του γνωστού Καραμπελιά) στην οδό Θεμιστοκλέους, ενώ ένα άλλο κομμάτι στα τότε γραφεία του ΚΚΕ(μ-λ) στη Σολωμού.
Η αστυνομία απειλεί με εισβολή, καταρχήν στα γραφεία της Ρήξης και μετά από «διαπραγματεύσεις» δυστυχώς πάνω από 150 διαδηλωτές -με επικεφαλής στελέχη της «Ρήξης»- παραδίδονται στην Αστυνομία, γεγονός που προκάλεσε αίσθηση στο πανελλήνιο και αποτέλεσε την απαρχή της διάλυσης ενός ολόκληρου χώρου.
Στη συνέχεια, διμοιρίες των ΜΑΤ επιχειρούν να σπάσουν την πόρτα των γραφείων του ΚΚΕ(μ-λ) με κραυγές και απειλές. Οι συγκεντρωμένοι στα γραφεία διαδηλωτές αρνούνται την παράδοση και θεωρούν την πιθανή εισβολή ως «αιτία πολέμου».
Με βάση την αποφασιστική αυτή στάση, ο τότε επικεφαλής της αστυνομίας Γεωργακάκης (υφιστάμενος του γνωστού Αρκουδέα) αποσύρει τις δυνάμεις των ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να αποσοβηθεί μια τέτοια εισβολή που θα είχε πολλές αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για το ίδιο το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και για το κίνημα ολόκληρο.
Πέμπτη 17 Γενάρη 2013
Αντρέας Βογιατζόγλου
Νίκος Παπαβασιλείου
-στελέχη του ΚΚΕ(μ-λ)-
1.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣύντροφοι, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό κείμενο, γιατί πέρα από την σαφή και πυκνή περιγραφή της φασιστικοποίησης, ψιλαφίζει με σοβαρότητα και όρους πράξης, το κινηματικό ''δια ταύτα'' για την αντιμετώπισή της.
Η αναλυτική κριτική στον α/α χώρο από την άλλη είναι μάλλον σαφής. Οι ανεπάρκειες, η άγνοια, ο ιδιότυπος μιλιταρισμός, ο καθόλα μικροαστισμός του α/α χώρου, είναι χρόνια δεδομένα. Πρόκειται για χώρο ατομικής στην ουσία εκτόνωσης-πέρα απ τα ιδεολογήματα και την αυθεντικότητα της αντικαπιταλιστικής οργής των επιμέρους αγωνιστών-ευάλωτο, στα πάντα:
-Σε ρεφορμιστικές δεξιές επιλογές, που ξεκινούν από την ανακάλυψη εναλλακτικότητας στην ''πράσινη πείνα'' που προωθεί η ΕΕ με προγράμματα μαιμού για επιστροφή στη φύση, και καταλήγει μέχρι σε παραγοντίστικες συζητήσεις στα πλαίσια του εκλογικού κρετινισμού, με Αλαβάνο και Σύριζα. Γνωστές είναι άλλωστε οι σαφείς διαρροές προς τον δεύτερο, κύρια στην περιφέρεια.
-Σε αποθέωση μεσω της ''αυτο-οργάνωσης'', και της αμεσοδημοκρατίας του ρόλου αναρχομπαμπάδων καθοδηγητών ''φαντασμάτων'', συχνά και ''όχι απόλυτης καθαρότητας'', που ''αυτοί ξέρουν'' κι αποφασίζουν για όλα!(Ο εν ψυχρώ δολοφονημένος, αλλα ξεχασμένος από τον χώρο του Χ.Μαρίνος, θα είχε πολλά να πεί.....για τέως συντρόφους του, νυν ''κοινωνικούς'' παράγοντες)
Αρκεί όμως να κρατήσουμε τη βασική λενινιστική αλήθεια που μας αφορά ολους: Ο α/α χώρος , τα κατά καιρούς ''φουσκώματά ''του, δεν είναι παρά η τιμωρία του επαναστατικού κινήματος, για τα δεξιά του λάθη.
(Ν.Κ)
2.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σημασία όμως βρίσκεται στο ''δια ταύτα'' που αναφέρουν πο σςύντροφοι-και όχι ετεροκαθοσμένα απέναντι στον α/α χώρο-που απλά να κλείσουμε αναφέροντας, πως έχει συχνά μόνος, μια κάποια άγουρη και τυφλή ακτιβιστική αντιφασιστική δράση, μόνον που δεν την ονομάζει (τουλάχιστον κατά κανόνα, έτσι).
Η κάθε λογής αριστερά στη συντριπτική της πλειοψηφία, δεν έχει καν ακόμη δεχτεί την ύπαρξη του φαινομένου. Μιλώντας ''αριστερά'' και πράττοντας δεξιά, συνήθως βλέπει την καθαρή αναφορά σαν μπαμπούλα, για τα πιο maximum αιτήματα που προωθεί στις ονειρώξεις της. Κάποιοι κύρια του τροτσκιστικού χώρου, περιορίζονται σε ένα φιλομεταναστευτικό ουμανισμό χωρίς ταξικό πρόσημο, και καλούν έως και ''το δικαστήριο των διακιωμάτων του ανθρώπου'' να δώσει λύση! διαπράττοντας κύρια την ανοησία να ταυτίζουν την όποια ΧΑ-αναλώσιμο είδος-με την φασιστικοποίηση της δημόσια ςζωής συνολικά. Κάποιοι απλά με πρόφαση την σύγχιση στην οποία, έχουν μάλλον εξέχουσα θέση και συμβολή, απλά δεν συμμετέχουν για να μη ''λερωθούν'' ιδεολογικά. (Ασφαλής ρεβιζιονιστικός δρόμος)
Κι όμως όπως αναλύεται και στο κείμενο, μιλούμε για μια μάχη, που είναι αντιιμπεριαλιστική, είναι η αντικαπιταλιστική μάχη του σήμερα ( ασφαλώς όχι η μόνη) και όσοι την χαρίζουν/αναθέτουν κατ΄ουσίαν και πάλι στον α/α χώρο, βοηθούν να θεριεύει όχι ο α/α χώρος, αλλά η ίδια η φασιστικοποίηση. Που είναι ΤΩΡΑ η δράση, όταν ''εργαζόμενο παιδί του ελληνικού λαού''-πυροσβέστης, με προκηρύξεις της ΧΑ δολοφώνησε εν ψυχρώ ένα νέο μετανάστη για το αντριλίκι του εσμού του.
Ποια κίνηση, ανάλυση έστω έγινε, για την καθαρή πια σύμφυση των κάθε μορφής ''σωμάτων ασφαλείας'' με τους ανοιχτά ναζίδες, που παλιόταιρα ήταν ''οι αγανακτισμένοι...δεν εννοώ του Συντάγματος βέβαια'', ''οι αντισυγκεντρωσίες'', ''οι κουρασμένοι νοικοκυραίοι''.
(Ν.Κ)
3.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρέπει να κερδηθεί κόσμος που θα καθοδηγείται να δράσει-όχι ν αποδοκιμάσει, ΠΑΝΤΟΥ σε ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, σε ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ, με όλους τους τρόπους. Αποτρπτικά, κάθε φασιστική επίθεσης είτε με στολή είτε με φαλτσέτες και αυτό όχι μιλιταριστικά , όχι με άγνοια του θλιβερού σημερινού συσχετισμού δυνάμεων. Την αποκάλυψη των πραγματικών θυμάτων της φασιστικοποίησης, που είναι τ ίδια λαικά στρώματα που πεινού, εξαθλιώνονται, υποφέρουν από τις επιθέσεις του κεφάλαιου. Η φασιστικοποίηση προχωρεί, ξαναπαίζει το παιχνίδι της τρομοκρατίας, που πά;ντα σε πολύ επιλεγμένες στιγμές επανεμφανίζεται, ώστε οι δράσεις της να φανούν σαν απαραίτητη προστασία της ανθρώπινης ζωής ( ποιών άραγε; )
Στον αγώνα αυτό, καλούνται όλοι με αναφορά στην αριστερά, οι μη αντικομμουνιστές συναισθηματικά αναφερόμενοι στον α/α χώρο που υπάρχουν,όσοι θέλουν και πιστεύουν στην αναγακιότητα αυτής της πάλης.
Θέλουμε καινούργια μαζικά, αποτελεσματικά,ενωτικά εργαλεία. Κάποτε είχα με τη λίγη μου φαντασία γράψει πως στόχος είναι να δημιουργηθεί μια νεολαία -ας πούμε-''Αλέξης Γρηγορόπουλος'', όχι σαν εκμετάλλευση ενός δολοφονημένου παιδιού, αλλα σημειολογικά τονίζοντας την αρχή της κορύφωση του εκφασισμου, την αυθόρμητα ενότητα χιλιάδων νέων ανθρώπων σε όλη τη χώρα, με σαφές για τους μη εθελοτυφλούντες, ταξικό πολιτικό στίγμα.( ''ΜΑΣ ΣΚΟΤΏΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ'')
Τέλος.......σέβομαι διαφωνώντας απόλυτα, τη στάση στο θέμα του Μ-Λ ΚΚΕ. Είναι ένα ΜΕΙΖΟΝ ερώτημα: η ΠΑΑΣ θα λειτουργήσει με τη λογική του στρογγυλέματος σαν θεματοφύλακας των σχέσεων των δυο οργανώσεων μιλώντας, όπως έως τώρα, για ''έξαρση καταστολής'' μόνο, ή θα συμμετέχειενεργά σαν τέτοια σε αυτόν τον αγώνα.
Είναι καιρός, ξεχνώντας βερεσέδια από παλιές αντεγκλήσεις, να μιλήσουμε ανοιχτά για τα ''φρέσκα κουλούρια'','ολοι
Συγνώμη, για την έκταση της παρέμβασης
Ν.Κ
το κράτος διεκδικεί ένα ενιαίο μονοπώλιο στην θέση της κοινωνίας απέναντι στην φτωχοποίηση της και τους μηχανισμούς της , για την αποτροπή των από κάτω να φτιάξουν άλλα πρότυπα παραγωγής , κατανάλωσης και εξουσίας , μονοπώλιο επίσης στην ιδεολογία , και τον δρόμο .
ΑπάντησηΔιαγραφήοι δυνάμεις που αμφισβητούν αυτό το μονοπώλιο είναι διάσπαρτες σε όλη την αριστερά . Υπάρχουν αυτοί που το βλέπουν , και εντοπίζουν στην συσπείρωση τους και την συγκρότηση του κοινωνικού υποκειμένου την αρχή του άλλου δρόμου , και αυτοί που δεν το βλέπουν .
Προφανώς ,βαγγέλη ζ ,αυτοί που "δεν βλέπουν" το κοινωνικό υποκείμενο που ανοίγει άλλους δρόμους, είναι οι συντάκτες του κειμένου και ο πολιτικός τους χώρος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜιά απορία έχω μόνο, τι άλλο χρειάζεται να κάνει το αστικό κράτος για να συνειδητοποιήσουν κάποιοι, ότι οι αυταπάτες τους στηρίζονται αποκλειστικά στην ανοχή του (κράτους) ;
Τώρα όσο αφορά τα "άλλα πρότυπα" παραγωγής, κατανάλωσης και εξουσίας (!!!) συγνώμη αλλά δεν μπορώ να σε παρακολουθήσω.
Οι "καταλήψεις" του α/α/α χώρου είναι τα άλλα "πρότυπα" ;
Και εντάξει όσο αφορά την κατανάλωση να το καταλάβω, όσο αφορά όμως την παραγωγή ; πολύ περισσότερο όσο αφορά την εξουσία ή την αντι-εξουσία, άν το θές, τι είδους "πρότυπο" αποτελούν ;
Και κάτι τελευταίο.
Οι συντάκτες του κειμένου, τόσο στην επικεφαλίδα όσο και σαν βασική πλευρά της τοποθέτησής τους, μιλούν για την μαζική λαϊκή πάλη σαν κύρια κατεύθυνση απάντησης και πάλης στην κρατική καταστολή και την φασιστικοποίηση, όπου αυτή εκδηλώνεται.
Θεωρείς ότι όποιος δεν "βλέπει" τα "πρότυπα" του α/α χώρου δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτή την κατεύθυνση ;
Πουθενά δεν μιλάω για α α χώρο ,αλλά για την άρνηση της αριστεράς να χαράξει μια στρατηγική για την μετάβαση .
ΔιαγραφήΔεν έχω σχέση με τον α α χώρο ,απορώ που σου ήρθε . Δεν εννοώ τίποτα εναντίον των. συνταχτων ξεχωριστά .
Το κειμενο ειναι εξοχο κ απο τα καλυτερα που εχω διαβασει για το συγκεκριμενο ζητημα! Με βρησκει απολυτα συμφωνο στην βασικη του λογικη κ στον πυρηνα της αντιληψης του! Αυτην ακριβως που προσπαθουσα να υπερασπιστω σε αλλα σχολια μου για το συγκεκριμενο ζητημα κ παρ' ολιγον να με βγαλουν ...παλαιοημερολογιτη και ανηκοντα σε ...ομιλο αναμνησεων!... Εδω ομως εχω να πω μονο δυο πραγματα: Αντρεα κ Νικο,γιατι η υπογραφη ως στελεχη κ οχι ως οργανωση; Και η ΠΑΑΣ εχει τοποθετηθει η οχι; Ρωτω γιατι πιθανον να μου διεφυγε η αποψη της......
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν σε κατέταξα στον α/α χωρο, δεν βιάζομαι να κατατάξω κάποιον,πρσπαθώ να καταλάβω τις απόψεις του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα όσο αφορά την άρνηση της αριστεράς να συγκροτήσει την στρατηγική της μετάβασης, όπως λές, έχω δύο παρατηρήσεις.
Η πρώτη αφορά την αντιμετώπιση της αριστεράς ,στην χώτα μας, σαν ενιαίου πολιτικού χώρου, πράγμα που νομίζω ότι ούτε εσύ δέχεσαι.
Υπάρχουν κόμματα και οργανώσεις που έχουν πάρει "διαζύγιο" με τον δρόμο του Οκτώβρη, από κάθε άποψη και ταυτόχρονα οργανώσεις και κόμματα που "ομνύουν" στο όνομά του αλλά ακολουθούν άλλη κατεύθυνση και πρακτική.
Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με την πραγματική καθυστέρηση του επαναστατικού υποκειμενικού παράγοντα σε σχέση με τις υπερώριμες κοινωνικές-οικονομικές-πολιτικές συνθήκες.
Αυτές οι συνθήκες διαμορφώνουν, συνολικά, δυσμενείς όρους για την κομμουνιστική κατεύθυνση.Ταυτόχρονα όμως αυτοί οι δυσμενείς όροι για να ανατραπούν απαιτούν - εκτός των άλλων- και την αντιπαράθεση με λαθεμένες απόψεις, στα παλίσια του κινήματος και για τις ανάγκες του.
Σε κάποιους αγωνιστές αυτή η τακτική της αντιπαράθεσης εκλαμβάνεται σαν "γκρίνια", χωρίς ουσία,για τα "επίδικα" του σήμερα.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι χωρίς αυτή την αντιπαράθεση δεν μπορεί να "χτιστεί" η επαναστατική θεωρία του σήμερα.΄
Η αριστερά ειναι ενιαία και κατακερματισμενη ταυτόχρονα .Και τα 2 ειναι συνέπειες της ταξικής πάλης ,το θέμα ειναι να ενώνεται με την ηγεμονία της ριζοσπαστικής γραμμής , και να χωρίζει για να ενωθεί έτσι ακριβώς .
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσον αφορά την επαναστατική στρατηγική , μόνο απο μια ενιαία αριστερά μπορεί να προκύψει .
Οχι τσουβάλιαζοντας τα κομμάτια της , αλλά μέσα απο μια αλλη σχέση με το κοινωνικό υποκείμενο .
Εδώ ειναι ο κόμβος που χωρίζει τις στρατηγικές . Ολα οσα έγιναν 3 χρόνια , τείνουν κυρίως στην ανασυγκρότησή του αστικού συνασπισμού εξουσίας ? Ειναι τόσο πανίσχυρος ο καπιταλισμός ?
Αν οχι , ο κάθε χώρος αφήνει στην άκρη την κομματική ζύμωση , και προχωράει στην πιο πλατιά ενότητα , ενάντια στην ασιατικοποιηση του κοινωνικού μοντέλου .Χωρίς προαπαιτούμενα σεντόνια , και αυταπάτες ταξικής συνεργασίας , αλλά με την πιο πλατιά λαϊκή συμμετοχη , και ορίζοντα την υπέρβασή κάθε καπιταλιστικου και ιμπεριαλιστικού καταναγκασμού .