Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές σε άρθρο με τίτλο «Παρακολουθώντας τη μετάλλαξη: ΣΥΡΙΖΑ-ΚΟΕ» πραγματεύτηκα προφητικά θα λέγαν κάποιοι, με «βαθειά εμπάθεια» κάποιοι άλλοι (http://www.alfavita.gr/old/64941), αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα θα έλεγα εγώ, την οβιδιακή μεταβολή της πρώην Α/συνέχειας και την ενσωμάτωση της σε «αριστερά κυβερνητικά σχέδια».Όπως είχαμε γράψει τότε πως η ιστορία και τα διδάγματα της είναι επίμονα θα έρθουμε τώρα, όχι πλέον σαν προφήτες, ούτε σαν γίγαντες της σκέψης κατά τον κύριο Γ. Τσίπρα, αλλά απλώς καταγράφοντας γεγονότα να πλειοδοτήσουμε στα προηγούμενα συμπεράσματα.
Με βάση την πρόσφατη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία της ΚΟΕ έχει γίνει πιο «Τσιπρική» από τους «Τσιπρικούς», ουσιαστικά αναπόσπαστο κομμάτι της τοποθέτησης που υπερίσχυσε σε αυτήν, κόβοντας με συνέπεια κάθε σχέση με τις πιο αριστερές αντι-Ε.Ε. τοποθετήσεις (Λαφαζάνης) εντός του ΣΥΡΙΖΑ.
Υιοθετώντας λοιπόν την κεντρική γραμμή της ηγεσίας του Συνασπισμού η ΚΟΕ κατοχυρώνει και με την βούλα την μετάβαση της στο στρατόπεδο της διαχείρισης και του φιλοευρωπαισμού κλείνοντας το μάτι ακόμα και σε προτάσεις συνεργασίας με κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Στα πλαίσια πάντα της συγκρότησης ενός «λαϊκού δημοκρατικού» μετώπου ενάντια στην κρίση.
Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε σημερινή του συνέντευξη μπορεί να μας διευκολύνει.
«Μας θλίβει το γεγονός ότι στην Ελλάδα τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας δεν εκφράζουν αυτό που στην Ευρώπη θα έλεγε κάποιος υγιή σοσιαλδημοκρατικό χώρο και αυτό μας στερεί από ανάσες συμμαχιών στο μέλλον». Προσθέτοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις θα συγκροτήσει το κέντρο ενός αντιμνημονιακού πόλου συνεργαζόμενος και με δυνάμεις που δεν εντάσσονται στο φάσμα της αριστεράς (Βλ.ΑΝ.ΕΛ)
Με βάση τα παραπάνω δεν μας κάνει εντύπωση και η συνέντευξη του βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων Νότη Μαριά, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας της ΚΟΕ.
Επιβεβαιώνεται πλήρως πως αν δεν αντιμετωπίζεις το τέρας και απλώς το κοιτάζεις θα γίνεις ίδιο με αυτό, και για την αριστερά αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία.
Στο «μετατροϊκανό ξέφωτο» που θέλει να τρέξει ο Ρούντι Ρινάλντι, δεν θα έχει παρέα την σκέψη Μάο Τσετουνγκ (αν και θα ήταν ιεροσυλία να λέγαμε ότι είχε εν τέλει ποτέ σχέση), τον Λένιν ή τον Μαρξ, αλλά μια ακίνδυνη «αριστερή» κυβερνητική εμπειρία κομμένη και ραμμένη από τον πατέρα της οικογένειας Συνασπισμό.
Παναγιώτης Κάτσικας
Παναγιώτη ο Ρούντι δεν μπορεί να τρέξει γιατί έχει βάλει κιλά.Μάλλον θα τον πάει ο Βασίλης με την μερσεντές.
ΑπάντησηΔιαγραφή(Αλλά και μόνο που φαντάστηκα αυτή την εικόνα ,του ανέμελου τρεξίματος σε ένα λιβάδι,ελαστικοποίησε την αρτηριοσκληρωτική-κομμουνιστική μου υπόσταση)
Πρώτα βέβαια θα συγγράψει το νέο κομμουνιστικό μανιφέστο ώστε να απαλαγούμε απο την "σκουριά" του παρελθόντος...
ζητω ο μεγαλος ενυπογραφος διανοητης παναγιωτης κατσικας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤρομερή η ιδεολογικοπολιτική ανάλυση - απάντηση του ανώνυμου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΖήτω η αδούλωτη και ανυποτακτη "κομμουνιστικη" οργανωση Ελλάδας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΖητω!
Μια ερώτηση μόνο:
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχει κάτι άλλο κατά το ΚΚΕ(μ-λ)που να μπορεί να κάνει η αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα πέρα από την προπαγάνδα; Τι είναι αυτό;
Η ερώτηση συμπεριλαμβάνει το ΣΥΝΟΛΟ των σημερινών συνθηκών: Δηλαδή τα συντηρητικά αντανακλαστικά μεγάλου μέρους του κόσμου, τον φόβο, την άρνηση του ΚΚΕ για οποιαδήποτε συνεργασία, ακόμη και με αυτούς που φωνάζουν ζήτω ο μαρξισμός λενινισμός (έτσι κι αλλιώς με το λένιν δεν τα πάει και πολύ καλά τελευταίως) κλπ.
Όταν δηλαδή λέω "συμπεριλαμβάνει το σύνολο των συνθηκών" εννοω ότι δεν με ενδιαφέρει μια απάντηση για το τι ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να γίνει αλλά για το τι ΜΠΟΡΕΙ να γίνει, μια πρόταση που να "περπατάει".
αν και έχω βαρεθεί το ίντερνετ και τους "ανέξοδους σχολιασμούς" του θα πω κάτι.
ΑπάντησηΔιαγραφή(αν γίνομαι αφοριστικός συμπαθάτε με)
Ναι!η κομμουνιστική αριστερά μπορεί να κάνει κάτι άλλο πέρα απο την προπαγάνδα.
Να είναι κομμουνιστική!
Βέβαια αυτή η έννοια έχει εκπορνευτεί τόσο πολύ που θα χρειαστεί να βάλω και ένα άλλο επίθετο.
Να είναι επαναστατική!
Αλλά φίλε μου,τι λέω και εγώ ο μωρός...Που ζώ;Δεν διαπνέομαι σίγουρα απο πολιτικό "ρεαλισμό" (όχι αυτόν του ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα).
Η ταξική και λαϊκή αντίσταση κόντρα σε εκλογικές αυταπάτες και συνδιαχειριστικές λογικές;
Η κοινή δράση στο κίνημα με στόχο την πολύμορφη οργάνωση του λαού;
Η διαμόρφωση αιτημάτων που θα αναδεικνύουν την ασυμφιλίωτη αντίθεση λαού-ιμπεριαλιστών και εργασίας-κεφάλαιο;
Η συμμετοχή και στήριξη αλληλέγγυα όλων των αγώνων και κινητοποιήσεων;
Η ιδεολογική πάλη με τον ρεφορμισμό και την αστική ιδεολογία παντού;
Το ανέβασμα του πολιτικού επιπέδου του λαού (και το δικό μας);
Δηλαδή το ξεκαθάρισμα του ρόλου του κράτους,των κεφαλαιοκρατών,της καπιταλιστικής κρίσης,του ιμπεριαλισμού;
Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων στη ζωή,δουλειά,ασφάλιση,περίθαλψη,εκπαίδευση;
Η ζύμωση για μία άλλη κοινωνία σοσιαλιστική;
Φίλε μου, αυτά είναι λίγα; ή απλά πολύ δύσκολα;
Εκτός από τα "συντηρητικά αντανακλαστικά" του κόσμου υπάρχει και κάτι άλλο. Ξεσπάσματα, κινητοποιήσεις, καταλήψεις, απεργίες σε μια σειρά χώρους δουλειάς που μένουν στην αφάνεια και όχι μόνο χάρη στα ΜΜΕ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚινητοποιήσεις ξεκομμένες μεταξύ τους, χωρίς συντονισμό, που όμως δείχνουν ότι ο κόσμος της δουλειάς είναι υπ' ατμόν.
Τα πάντα γύρω δεν αποπνέουν συντήρηση αλλά απογοήτευση, φόβο για το μέλλον και οργή.
Δουλειά της αριστεράς θα έπρεπε να ήταν να πάει στους χώρους δουλειάς,κατοικίας και σπουδών για να μπολιάσει αυτή την οργή με τον αγώνα, την οργάνωση και τη διεκδίκηση.
Συντηρητικός λοιπόν δεν είναι ο κόσμος αλλά η αριστερά που πασχίζει με νύχια και δόντια να συντηρηθεί με όλο το ρεφορμισμό και κοινοβουλευτισμό που κουβαλά χρόνια τώρα. Και δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ αυτό του οποίου η άρνηση συνεργασίας (με ποιους και γιατί;)δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Δεν μας φταίνε πάντα οι άλλοι φίλε ανώνυμε "14/1/13 - 5:46 μ.μ.".
Προς ΓΚ:
ΑπάντησηΔιαγραφήΌχι δεν είναι λίγα, είναι πολύ δύσκολα. Για την ακρίβεια είναι τόσο δύσκολα που γίνονται ευχολόγιο.
Γιατί μερικές φορές ξέρεις, ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να σε οδηγήσει στο να ψάχνεις αντί για την επιτυχία, τις καλές δικαιολογίες για την αποτυχία. Και φυσικά οι "πολύ δύσκολοι" στόχοι είναι μια πολύ καλή δικαιολογία.
Προς "Αντίσταση":
Φυσικά υπάρχει και το άλλο.
Όμως υπάρχει και το πρώτο που σου είπα, αλλιώς ο Σαμαράς δεν θα έπαιζε σήμερα με τον αντεξουσιαστικό χώρο προσπαθώντας να εκβιάσει την λογική των "άκρων".
Ο τελευταίος ανώνυμος
Συγνώμη, προς Γ.Γ. εννοούσα το πρώτο
ΑπάντησηΔιαγραφήαν πιστεύεις ότι γίνονται ευχολόγιο και μας εγκαλείς να τα πράξουμε σου λέω ότι προσπαθούμε με όλες μας τις δυνάμεις κάθε μέρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν πετάω το μπαλάκι σε σένα αλλά εσύ θέλεις να στηρίξεις την κομμουνιστική επαναστατική κατεύθυνση στην πράξη;κάθε μέρα;όσο μπορείς και όπου σταθείς;
Νομίζω ότι η ανάλυση σου και κριτική του στύλ : εσείς δεν θέλετε να λερωθείτε και να αποτύχετε για αυτό μένετε μακριά και φωνασκείτε για την επανάσταση είναι τόσο ψεύτικη όσο και προκλητική
Καθημερινά στους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες το ΚΚΕ-μλ για 30 χρόνια τα έχει "ακουμπήσει" στον λαό την εργατική τάξη και τη νεολαία και τους όποιους αγώνες τους.Ήταν μέσα σε όσους μπορούσε και σίγουρα σε όλα τα επιμέρους κινήματα αναπτύχθηκαν.
Για αυτό τον λόγο και αναπτύσσεται και πείθει κόσμο.
Δεν είναι μικρομεγαλισμός ούτε ξαφνικά θεωρώ ότι εμείς είμαστε η πρωτοπορία.Δεν πιστεύω ότι υπάρχει αποκλειστικότητα ούτε στην πρωτοπορία αλλά ούτε πιστεύω οτι το ζήτημα του επαναστατικού κόμματος έχει λυθεί.Απεναντίας.Υπάρχουν αγωνιστές και αλλού.
Όσο αναφορά την ανάλυση-πολιτική-ιδεολογία-πρακτική μας βέβαια υπάρχουν πολλές διαφορές και ουσιαστικές μάλιστα με το σύνολο της αριστεράς.
Στην ουσία δεν καλείς εμάς να κάνουμε κάτι καθώς αν διάβαζες ή έψαχνες ελάχιστα θα το διαπίστωνες και ο ίδιος.
Δεν καλείς εμάς φαντάζομαι να υπερπηδήσουμε την κυριαρχία του ρεφορμισμού και της αστικής ιδεολογίας στον συνδικαλισμό την κοινωνία και σε όλες σχεδόν τις σφαίρες της ζωής.
Δεν μας καλείς επίσης να ακολουθήσουμε τις κυβερνητικές πολιτικές υποταγής και ξεπουλήματος σε ιμπεριαλιστές και ντόπιους κεφαλαιοκράτες;
Είναι ευχολόγιο να παλεύουμε και να νικάμε;Όπως στο άρθρο 16;Όπως στην Κερατέα;Όπως στον Γιαννίτση;Όπως σε τόσα άλλα;
Είναι ευχολόγιο να χτυπάμε την συνδιαχείριση;
Είναι ευχολόγιο να συμμετέχουμε στην συγκρότηση λαϊκών συνελεύσεων και επιτροπών αγώνα;
Είναι ευχολόγιο να παλεύουμε για την συγκρότηση σωματείων;
Η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις;
Μήπως δεν αντιλαμβάνεσαι την άλλη κατεύθυνση που κάποιοι επιμένουν να βάζουν σαν πρόταση και δράση πρός το λαό απο τον λαό;
Δεν εγκαλώ κανένα, μην τσατίζεσαι. Πόσο μίζερος θα έπρεπε να είμαι για να κατηγορώ το ΚΚΕ(μ-λ) ότι έχει ευθύνες για την σημερινή κατάσταση; Πολύ κατά τη γνώμη μου. Μην εκνευρίζεσαι λοιπόν γιατί άμυνα κάνω κι όχι επίθεση όπως νομίζεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΆμυνα, γιατί είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ και από την επόμενη μέρα περιδιαβαίνω τα κομμουνιστικά (ή "κομμουνιστικά") μπλογκ, όπου μαθαίνω ότι είμαι κατ' ουσίαν ένας απολίτικος, μικροαστός, παρασυρμένος, κυνηγάω χίμαιρες, πιθανά να ξεπούλησα και ό,τι πίστευα. Και δεν μου αρέσει αυτό.
Δεν εκπροσωπώ λοιπόν κανένα άλλο (δεν αυτοχρίζομαι εκπρόσωπος όσων "αποσκίρτησαν"), όμως έχω δικαίωμα να υπερασπίσω τις δικές μου επιλογές, γιατί εγώ απάντησα με τον τρόπο που απάντησα εκλογικά, σε μια δεδομένη κατάσταση. Και απάντησα έτσι γνωρίζοντας την ασημαντότητα της ψήφου μου, η οποία μου έδινε την άνεση να πω "δεν ψηφίζω ρε τους ρεφορμιστές/οπορτουνιστές, εγώ δεν κάνω πίσω". Τίποτε διαφορετικό δεν θα γινόταν στην πράξη, ενώ εγώ (ως εκ θαύματος) δεν θα ήμουν ένας "κωλοτούμπας", ένας "μικροαστός", ένας "τυχοδιώκτης". Με βόλευε με λίγα λόγια προσωπικά, να στο πω κι έτσι.
Δεν το έκανα όμως. Και δεν το έκανα γιατί τα 3 τελευταία χρόνια έχουμε ένα ποιοτικό άλμα στην αστική επίθεση.
"Ο λαός μας ζει έναν εφιάλτη" γράφετε σε ένα άρθρο πιο πάνω. Συμφωνώ, όμως αυτό σημαίνει και κάποια πράγματα παιδιά. Σημαίνει ότι θα πρέπει ο λαός (που αντικειμενικά δεν είναι πεισμένος για την κομμουνιστική του προοπτική) να μπορέσει να αντιδράσει. Και η αντίδραση δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη με απομονωμένους ηρωικούς ή μη ηρωικούς αγώνες, που ένας-ένας θα χτυπιούνται και θα καταστέλλονται με χίλιους δυό τρόπους. Πρέπει να είναι κεντρική, πρέπει να τους δημιουργήσει πρόβλημα στον πυρήνα της πολιτικής τους, ακόμη κι αν δεν μπορεί σήμερα για χίλιους δυό λόγους να πάρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ την εξουσία, που -μη γελιόμαστε- σημαίνει κατοχή των μέσων παραγωγής.
Κι εκεί τι βλέπω;
Ένα ΚΚΕ που θυμάται να υψώσει την επαναστατική παντιέρα της...θεωρίας (την ίδια στιγμή που αναθεωρεί τον πυρήνα του Λενινισμού!) και βάζει στο κέντρο της πολιτικής του την "μη συνεργασία"(!!) με κανένα, ακόμη κι αν-όπως το ίδιο λέει- φωνάζει "ζήτω ο μαρξισμός-λενινισμός"!! (Μιλάμε για ΤΟΣΟ επαναστάτες!)
Μία ΑΝΤΑΡΣΥΑ που λειτουργεί ως μικρός ΣΥΡΙΖΑ (Πόσο πιο επαναστατικό είναι το ΣΕΚ από την ΔΕΑ; Αναρωτιέμαι...) και κάποιες οργανώσεις που λόγω μεγέθους -το γνωρίζουν και οι ίδιες- δεν είναι σε θέση ούτε καν να γαργαλήσουν τις κεντρικές επιλογές του συστήματος. Κι αυτό το ξέρουμε: Ο Γιανίτσης, η Κερατέα, το άρθρο 16 θα υπήρχε και χωρίς αυτές. Βοήθησαν ναι, αλλά δεν είναι σε θέση να προκαλέσουν γεγονότα σαν κι αυτά κι αυτό δεν είναι κατηγορία, είναι αντικειμενική πραγματικότητα. Και η αντικειμενική πραγματικότητα είναι που πιέζει, όχι η έλλειψη βούλησης.
Με ενοχλεί λοιπόν να δέχομαι εμμέσως την πιο σκληρή κριτική χωρίς ταυτόχρονα να μου προτείνεται διέξοδος. Με ενοχλεί να βλέπω μια πολεμική στο ΣΥΡΙΖΑ που μου δημιουργεί την εντύπωση ότι επιδιώκει να τον σπρώξει στον απόλυτο συμβιβασμό, μόνο και μόνο για την "δικαίωση" της κριτικής.
Απλά αυτό και φυσικά δεν είναι κριτική προς το ΚΚΕ(μ-λ), είναι κριτική προς ένα κλίμα το οποίο δεν δημιούργησε μεν το ΚΚΕ(μ-λ), όμως αδυνατεί και το ίδιο να απεγκλωβιστεί από αυτό.
Φιλικά, αν φυσικά το δέχεσαι.
χαίρομαι φιλε που είσαι ειλικρινής και θα απαντήσω κάποια στιγμή.
ΑπάντησηΔιαγραφήσύντροφε ανώνυμε που ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ , πάρε ένα nickname .
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην αφήνεις κανέναν ( " αντιεκλογικό " κατά τα άλλα , " αν μπορούσαν να αλλάξουν το κόσμο " κλπ ) να " σου την μπαίνει " ότι ψήφισες λάθος " " είσαι δεξιός " κλπ .
οι εκλογές είναι στιγμή συνολικοποίησης της πολιτικής πάλης με τους όρους του συστήματος . Ο καθένας με ένα σκεπτικό , που αν το γράψει θα είναι άκυρο το ψηφοδέλτιο , ψηφίζει . Αρκεί να ψηφίζει αριστερά .
Υπάρχει και η άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πυλώνας του νέου δικομματισμού , άρα δεν ψήφισες αριστερά . Προφανώς παίζει σε συστημικούς σχεδιασμούς , αλλά αυτό είναι μια άποψη παντοδυναμίας του καπιταλισμού να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ .
Πρέπει όμως να πούμε και για τους συστημικούς σχεδιασμούς στους οποίους μπένει . Αριστερή κυβέρνηση ή κοινωνικής σωτηρίας ? Με ποιους ? Νεοφιλελεύθερες εθνικιστικές ξενοφοβικές δυνάμεις ? Η ΚΟΕ , για την οποία ξεκίνησε η κουβέντα κατ ΄εξοχήν ανοίγει την πόρτα . Γι αυτό διασπάστηκε . Μήπως μνημονιακές δυνάμεις ? Είναι η κοινοβουλευτική αριθμητική μια αντικειμενική ή μια συστημική πίεση ?
Δεύτερον είναι ένα θέμα να λες ότι δεν προτείνεις κάποια καθολική κοινωνικοποίηση , και άλλο να μιλάς για επενδύσεις και υγιή αγορά στο ελληνοαμερικανικό .
Τρίτον είναι άλλο να συναντάς τον Σόιμπλε ( καλύτερα καθόλου βέβαια , αλλά ας μιλάμε για τον υπαρκτό ΣΥΡΙΖΑ ) κρατώντας ταξικές και εθνικές αποστάσεις , και άλλο να λες για " εποικοδομητικό ραντεβού " προσπαθώ να πείσω " , λες και η ΟΝΕ - ΕΕ δεν έχουν ταξικές και ιμπεριαλιστικές σχέσεις αλλά στενόμυαλους ανθρώπους.
Τέταρτον είναι άλλο να κάνεις μια κριτική γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει για αποδέσμευση την άλλη μέρα από τις εκλογές , λες και αυτό δεν είναι απόπειρα αριστερής πολιτικής από τα πάνω ( " έχουμε καλούς οικονομολόγους άρα ξέρουμε " ) και άλλο το αναγνωρίζεις το χρέος , να λες ότι δεν έχουμε σενάριο για έξω από το ευρώ κλπ .
Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ ( στον οποίο χώρο εγώ αναφέρομαι) - μικρός ΣΥΡΙΖΑ . Γιατί δεν ακολούθησε την εκλογική τάση του ΣΥΡΙΖΑ τότε ? ¨Οπως και το ΚΚΕ και τα μλ . Μάλλον με το ΚΚΕ τους ομαδοποίησε ο κόσμος όλους αυτούς Και τι νόημα έχει αυτό που λες για ΣΕΚ και ΔΕΑ .
Έχεις δίκιο , απαιτείται απάντηση που να αγγίζει με έναν ορισμένο τρόπο το πλέγμα κράτος - ΟΝΕ και ΕΕ - δανειστές . Η λογική αριστερή κυβέρνηση ενάντια στην ( στην πραγματικότητα μοναδική ) πολιτική ΟΝΕ και ΕΕ , το έκανε με έναν ορισμένο τρόπο . Πάτησε στους όρους για την συγκρότηση του κοινωνικού υποκειμένου από τα κάτω . Έτσι δημιούργησε τόσα προβλήματα στην υπόλοιπη αριστερά .
Το θέμα είναι από κει κει μετά , καλά ψήφισες ότι ψήφισες , και το να μετανιώνεις , ή να σου λέει κάποιος ότι φταις για ότι κάνει αυτό που ψήφισες είναι αστική κοινοβουλευτική λογική μέχρι το μεδούλι .
Τώρα τι κάνουμε ? Αυτό να συζητήσουμε ...
...ενώ εγώ (ως εκ θαύματος) δεν θα ήμουν ένας "κωλοτούμπας", ένας "μικροαστός", ένας "τυχοδιώκτης". Με βόλευε με λίγα λόγια προσωπικά, να στο πω κι έτσι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν το έκανα όμως. Και δεν το έκανα γιατί τα 3 τελευταία χρόνια έχουμε ένα ποιοτικό άλμα στην αστική επίθεση. ...
Δηλαδή ρε φίλε εσύ εδώ διεκδικείς το δικαίωμα στην κωλοτούμπα, το δικαίωμα του μικροαστού να είναι μικροαστός και το δικαίωμα του τυχοδιώκτη να είναι τυχοδιώκτης.
Ε όχι ρε φίλε εμένα δεν θα με συγκινήσεις. Διότι άλλο να τα κάνεις όλα αυτά ασυνείδητα και άλλο να τα κάνεις με πλήρη συναίσθηση προσπαθώντας λίγο πολύ να μας πείσεις να κάνουμε το ίδιο.
Λοιπόν εγώ επειδή δεν σε βλέπω αφελή ή ανόητο , διακρίνω μάλιστα τύψεις στα λεγόμενά σου, σου λέω στα ίσια : αυτό που έκανες είναι το ίδιο που έκαναν όλοι οι χιλιάδες αριστεροί που ενσωματώθηκαν με μίζερες δικαιολογίες όπως ακριβώς οι δικές σου. Δεν έκανες κανένα κατόρθωμα. Είσαι απ τις σταγόνες που αφέθηκαν να εξατμιστούν τη στιγμή που το ποτάμι ξεραίνεται.
Πως λοιπόν θα αντιμετωπίσουμε την επίθεση που το σύστημα ξεκίνησε πριν 3 χρόνια; Με το να πάμε με το σύστημα; Το κόμμα σου - διότι κόμμα σου είναι αυτό που ψήφισες- θα είναι με το σύστημα ή εναντίον του συστήματος; Η μήπως νομίζεις ότι ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες υπάρχει θέση ανάμεσα;
γμ
Στο διαταύτα λοιπόν
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίπες "Βοήθησαν ναι, αλλά δεν είναι σε θέση να προκαλέσουν γεγονότα σαν κι αυτά κι αυτό δεν είναι κατηγορία, είναι αντικειμενική πραγματικότητα. Και η αντικειμενική πραγματικότητα είναι που πιέζει, όχι η έλλειψη βούλησης."
Αυτό που έγινε είναι η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχθεί σε ένα νέο πόλο σοσιαλδημοκρατικό σε συνθήκες κρίσης.Βρήκε και χρησιμοποίησε τα ρήγματα του πολιτικού συστήματος και τα διεύρυνε ώστε να μπορέσει να προβάλλει μία άλλη διαχείριση.
Αυτό που ονομάζεις " πρέπει να τους δημιουργήσει πρόβλημα στον πυρήνα της πολιτικής τους" ισχυριζόμενος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί αυτό το πρόβλημα είναι ακριβώς λάθος.
Ποιός είναι ο πυρήνας της πολιτικής τους;Είναι η εξάρτηση σε ιμπεριαλιστές,οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής,το χτύπημα της εργατικής τάξης και λαού σε όλα τα επίπεδα.Σε δικαιώματα κατατήσεις στην ζωή τους την ίδια.Ο πυρήνας είναι ο καπιταλισμός με λίγα λόγια και ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν διαννοείται να αμφισβητήσει τα βάθρα της εξουσίας τους.Ούτε καν θέλει φυσικά να παίξει ένα τέτοιο ρόλο.Αν ήθελε θα έμενε στο περιθώριο της αστικής πολιτικής καθώς αυτό προκύπτει βασικά απο την ανάπτυξη των αγώνων και του λαϊκού κινήματος.Προκύπτει απο την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και τις βαθιές τομές που αυτό πρέπει να κάνει.
Αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ βολτάρει και γλύφει όποιον ιμπεριαλιστή προλαβαίνει με βασικό αγαπημένο του τις ΗΠΑ όπως διαφαίνεται.Προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις για να φτιάξει ένα δολοφονικό και εξαθλιωτικό κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο θα έχει μπόλικες υποσχέσεις θα διαιωνίζει την καταπίεση και εκμετάλλευση για τον λαό μας και συνέχιση της πολιτικής των μεγάλων αλλά αυτή τη φορά με χρυσωμένα χάπια που θα ονομάζονται "συνεταιρισμοί" και "αλληλεγγύη".
Διέξοδος φυσικά προτείνεται.
Η ανειρήνευτη πάλη και οργάνωση του λαού της εργατική τάξης και της νεολαίας κόντρα στην κυρίαρχη πολιτική με αιτήματα ανατροπή των μνημονίων και των νόμων τους.
Η δίεξοδος της οικοδόμησης ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος που θα συγκρούεται με το σύστημα και θα κερδίζει νίκες και βιωτικό επίπεδο για τον λαό.
Η ανάπτυξη δηλαδή σε πρώτη φάση του λαικού κινήματος για τον εαυτό του μέχρι την δημιουργία ενός πλατιού μετώπου αντίστασης.
Αυτό είναι το πρώτο βήμα.Χωρίς αντίσταση ταξική και κόντρα στην αστική και ρεφορμιστική ιδεολογία σε όλα τα επίπεδα δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
Δεν μπορεί να προσπεραστεί η έλλειψη οργάνωσης του λαού ούτε και η λειψή αντίσταση.Όποιος θέλει να τα προσπεράσει δεν ενδιαφέρεται πραγματικά και έχει αυταπάτες.
Φυσικά το όραμα είναι ο σοσιαλισμός αλλά αυτή την στιγμή δεν είμαστε εκεί.Πιστεύω όμως ότι πρέπει να το βάζουμε.Αυτό θέλουμε και αυτό θα λύσει οριστικά τα υπάρχοντα προβλήματα(και θα δημιουργήσει άλλα).Άρα ναι το όραμα μας είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός.
(αιτήματα επίσης είναι και τα έξω ΕΕ και Τρόικα.Εθνική ανεξαρτησία,υπεράσπιση των δικαιωμάτων στη δουλειά-περίθαλψη-ασφάλιση-εκπαίδευση-ελευθερίες)
ΑπάντησηΔιαγραφή(κάτι τελευταίο.Αν πραγματικά θέλεις να έρθεις σε επικοινωνία και να συζητήσουμε βρές το θάρρος να το κάνεις και έξω απο το ίντερνετ.Δεν θα χάσεις.)
ΑπάντησηΔιαγραφήΠιθανά να παρεξηγήθηκα από ορισμένους και κατά βάση τον ΓΜ:
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν ήρθα εδώ αγαπητέ για να σας συγκινήσω με το δράμα μου, μετά τις τύψεις που νοιώθω από την ψήφο μου. Είναι λίγο αυθαίρετο αυτό που σκέφτηκες, ειδικά όταν έχω γράψει "έχω δικαίωμα να υπερασπίσω τις δικές μου επιλογές". Δεν υπερασπίζεσαι κάτι για το οποίο έχεις τύψεις.
Ήρθα εδώ για να πω ότι υπάρχει και η περίπτωση ο άλλος να έχει ψηφίσει συνειδητά ΣΥΡΙΖΑ και να μην παραμυθιαζόταν με την Ευρώπη των εργαζομένων ή με επιστροφή στο 1980 ή επειδή είναι μικροαστός. Απλά έγραψα κόσμια την διαφωνία μου με όλα αυτά γράφοντας "Δεν μου αρέσουν". Αν θέλεις μπορώ να επεκταθώ και να πω ότι οι χαρακτηρισμοί τους οποίους με ευκολία υιοθετείς, κατ' εμέ βγήκαν για να περιοριστούν όσο το δυνατόν οι διαρροές από διάφορα (και κατά βάση το ΚΚΕ) κόμματα. Όμως αυτοί που τους έβγαλαν δεν σκέφτηκαν ότι είναι πιθανό οι αριστερές διαρροές να μην οφείλονται στην δυναμική ΣΥΡΙΖΑ η οποία δεν φαίνεται να είναι τόσο ισχυρή, αλλά στην ανυπαρξία άλλης διεξόδου, τουλάχιστον όπως οι "διαρροές" την βλέπουν. Και αυτό δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, αφορά τους άλλους.
Είπα και πριν ότι μια τέτοια κατάσταση απαιτεί να δημιουργηθεί πρόβλημα στις κεντρικές επιλογές του συστήματος. Και εδώ πιθανά να διαφωνούμε: Οι κεντρικές επιλογές του συστήματος δεν είναι η Ευρώπη γενικώς και αορίστως, είναι η κατεδάφιση κάθε εργασιακού δικαιώματος, η πλήρης υποταγή του εργαζόμενου (ή εν δυνάμει εργαζόμενου) στις επιταγές του ιμπεριαλισμού (δηλαδή των μονοπωλίων), η επιστροφή σε καταστάσεις σχεδόν δουλοπαροικίας (με τι προσομοιάζουν οι "ειδικές οικονομικές ζώνες" άλλωστε;).Παραβιάζονται πλέον στοιχειώδη αστικοδημοκρατικά δικαιώματα και δεν μιλώ για αστικοδημοκρατικό στάδιο, μιλώ για αστικοδημοκρατικά δικαιώματα. Οπότε όποιος βάλει προσχώματα έστω και σε αυτό το επίπεδο, δημιουργεί πρόβλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει απλά να εγκαταλείψει την αριστερή ρητορική, πρέπει δεχθεί να χτυπήσει με τον συγκεκριμένο τρόπο τους εργαζόμενους για να μπορέσει να ενσωματωθεί στην νέα κατάσταση, στην νέα τάξη πραγμάτων που σήμερα κάνει στην Ελλάδα την γενική της έφοδο.
Σε μια τέτοια κατάσταση λοιπόν όπου τα κόμματα "καίγονται" εν ριπή οφθαλμού (θυμίζω: ΠΑΣΟΚ 44% επί Παπανδρέου και...5% σήμερα, ΛΑΟΣ 6%, ανύπαρκτος σήμερα) δεν είναι απλό να μιλήσει κάποιος για "νέο δικομματισμό", γιατί το "δι" φεύγει εύκολα και μένει το..."κομματισμός" μονάχο. Ακόμη κι αν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πανέτοιμος να γίνει το δεύτερο αστικό κόμμα (που δεν είναι), θα αντιμετωπίσει ίσως και ανυπέρβλητες δυσκολίες, πιθανά και μεγαλύτερες από την επιλογή της αντίστασης. Όταν λοιπόν εσύ (και μιλώ κύρια για το ΚΚΕ γιατί αυτό δίνει το ρυθμό) το αντιμετωπίζεις ως πουλημένα τομάρια που ανήκουν στην αστική τάξη, δεν του κάνεις αριστερή κριτική, του κάνεις δεξιά κριτική: Του λες "Άντε παιδάκια, πηγαίνετε εκεί όπου ανήκετε να μου αδειάσετε και το χώρο. Από εδώ στήριξη δεν έχει με κανένα τρόπο και με καμία πρόταση, ψάξτε προς Καμένο μεριά άμα θέλετε, να 'χω κι εγώ να λέω". Πιθανά καλή κομματική τακτική μακροπρόθεσμα (κατά τη γνώμη που όχι), όμως καταστροφική ταξική επιλογή. Κι εμένα μ' ενδιαφέρει η πάλη των τάξεων κι όχι η πάλη κομμάτων που έχουν ουσιαστικά αποστασιοποιηθεί από τα συμφέροντα της τάξης που απευθύνονται.
(συνέχεια)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣου ξαναλέω ότι ΔΕΝ κάνω κριτική τόσο στο ΚΚΕ(μ-λ) ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί δεν δημιουργούν αυτά το κλίμα. Καταλαβαίνω το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, όμως ελπίζω να καταλαβαίνουν και αυτά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ξέρω άνεργο 3 χρόνια (προ μνημονίου δηλαδή) που είναι έτοιμος να χάσει το σπίτι του χωρίς φυσικά να έχει λεφτά για ενοίκιο. Ε...δεν σκέφτεται να πάρει τα όπλα σας το λέω. Και καλά κάνει, γιατί με την σημερινή κατάσταση το πολύ-πολύ να τσιμπήσει εκτός από την καταστολή και μια καταγγελία ως προβοκάτορα. Δεν θα του πει κανένας από τους καλούντες σε σοσιαλιστική επανάσταση "μπράβο ρε, καλά το πας". Τι μπορεί λοιπόν ΠΡΑΚΤΙΚΑ να κάνει αυτός; Να οργανωθεί στις "λαϊκές επιτροπές" για να χειροκροτεί τις 24ωρες του ΠΑΜΕ που θεωρεί ώριμες τις συνθήκες για επανάσταση(!) αλλά ανώριμες για απεργίες; Ή μήπως να ενισχύσει το ρεύμα του 0,5%, στην προοπτική της οριστικής νίκης; ΔΕΝ ειρωνεύομαι. Έχω υπάρξει στο 0,5% για πάρα πολλά χρόνια και δεν είχα κανένα πρόβλημα πέραν των...γνωστών, που έχετε οι περισσότεροι φαντάζομαι. Σήμερα όμως δεν αρκεί.
Υγ: Δεν προσπαθώ να πείσω κανένα. Απλά βάζω την δική μου οπτική, για να μη νομίζετε ότι υπάρχουν οι "συνειδητοί" και τα "πρόβατα", που απλά πάνε με τη μόδα. Μην υποτιμάτε την σκέψη και τις ανάγκες των άλλων απλά επειδή θεωρείτε τον εαυτό σας "ψημένο" στην ταξική πάλη. Και δεν μιλώ προφανώς για όλους σας.
μάλλον φίλε μου θέλεις να μονολογήσεις καθώς δεν απαντάς στα ζητήματα που έβαλα μετά απο δική σου προτροπή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα απο ότι καταλαβαίνω ή ήσουν στην ΚΟΕ ή είσαι ακόμη και δεν το λές.Η φράση ότι ήσουν στο 0,5% για χρόνια μάλλον αυτό υποδηλώνει.
Αν τώρα θεωρείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σοσιαλιδημοκρατική πολιτική και παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και λαού τότε μάλλον τον μαρξισμό-λενινισμό και την πείρα του κομμουνιστικού κινήματος τον έχεις γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων σου.
Ας είναι όμως.Απο ότι βλέπω απλώς θέλεις να αναδείξεις μία άποψη και όχι να την αντιπαραβάλεις με επιχειρήματα.
επίσης λές κάποιες ασυναρτησίες για πάρσιμο όπλων και συνεχίζεις να λές ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος για επανάσταση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίπε κανείς κάτι τέτοιο; Αν θέλεις να ασκήσεις κριτική κάνε το απαντώντας τουλάχιστον στα πραγματικά ζητήματα που μπήκαν στην συζήτηση.
Πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν πιστεύω ότι μία φούσκα μπορεί να αποτελέσει σοβαρό πρόβλημα για καμία σοβαρή οργάνωση,ιδίως στις οξύτατες συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.Προσωπική μου άποψη
Ο κόσμος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στη βάση της ελπίδας του ότι όλη αυτή η επίθεση μπορεί να ανακοπεί, ακόμη ήλπιζε ότι μπορεί τα πράγματα να πάνε πίσω στη προ κρίσης κατάσταση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό δεν περιορίστηκε στον απλό κόσμο, επεκτάθηκε, και το νοιώσαμε για τα καλά ιδιαίτερα στις δεύτερες εκλογές, και σε ένα κόσμο της αριστεράς που μέχρι πρότινος μπορεί να ήταν αντίθετος στον ΣΥΡΙΖΑ και σε ότι αυτός πρεσβεύει.
Η πίεση αυτή απέναντί μας δεν εκφράστηκε μόνο με βάση τα αποτελέσματα αλλά και με την έντονη κριτική που δεχόμαστε γιατί δεν στηρίξαμε τη "λύση" ΣΥΡΙΖΑ.
Εμείς αυτό που θέλαμε να στηρίξουμε ήταν την ανάγκη να σπάσουν οι αυταπάτες και ο φόβος, στον οποίο υποτάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, που προκαλούσε η κινδυνολογία περί εξόδου από Ε.Ε. και ευρώ, καθώς και να ενισχύσουμε την κατεύθυνση του δρόμου της ταξικής αναμέτρησης, ως το μοναδικό ρεαλιστικό δρόμο για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για το λαό μας. Υποστηρίζαμε και υποστηρίζουμε, και θεωρώ ότι δεν έχει υπάρξει κάτι που να το αναιρεί, ότι τίποτα δεν γίνεται, αν ο εργαζόμενος λαός δεν οργανωθεί και δεν πεισθεί να δώσει μάχες.
Το ότι δεν τα καταφέραμε εκλογικά το έχουμε αποτιμήσει, έχουμε γράψει και στην Προλεταριακή Σημαία και οι σύντροφοί μας στο Λαϊκό Δρόμο.
Με αυτή την έννοια το ανακάτεμά μας με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μάλλον άδικο και ισοπεδωτικό. Ούτε τραβάμε κανένα ζόρι, ούτε μας παρασέρνει κανένα κλίμα. Προτείναμε και προτείνουμε πολύ διαφορετικά πράγματα στο λαό και από τους δύο.
Το ζητούμενο είναι τώρα σύντροφε μου, ανώνυμε, τι κάνουμε. Δεν μπορεί να βλέπεις και εσύ ότι οι αντιστάσεις, αλλά και η ψυχολογία, του λαού είναι πολύ πιο πίσω απ' ότι πριν ένα χρόνο. Απογοήτευση και φόβος για την επιβίωση έχουν κυριαρχήσει. Και έχουν κυριαρχήσει διότι μάλλον οι αυταπάτες περί γρήγορων και εύκολων λύσεων έχουν καταρρεύσει. Έτσι ενώ υπάρχει η οργή, ενώ βλέπουμε ότι ξεσπούν σοβαρές αντιδράσεις, αυθόρμητα κατά βάση με χαρακτηριστικό και πιο γνωστό παράδειγμα το ΙΚΕΑ, η μεν πρώτη δεν εκφράζεται οι δε δεύτερες είναι αποσπασματικές και ξεκομμένες.
Σε αυτό το κλίμα η αριστερά, και να μας επιτρέψεις να εξαιρέσουμε τους εαυτούς μας σε αυτό, έχει συμβάλει τα μάλα. Πολιτικά και ιδεολογικά.
Σερβίρει στο λαό κάθε είδους κυβερνητισμό υποσχόμενη και 'γω δεν ξέρω ποιες εξελίξεις αν πάρει την κυβερνητική εξουσία δημιουργώντας αυταπάτες. Έστω και ελπίδες μια κάποιας ανάσας.
Εμείς λέμε ότι τέτοιες ελπίδες δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ ούτε πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο μέλλον.
Αν ο λαός δεν είναι αποφασισμένος να δώσει ένα παρατεταμένο αγώνα και να συγκρουστεί με τις επιλογές του ντόπιου κεφαλαίου αλλά και των ιμπεριαλιστών πατρόνων του καμιά αλλαγή δεν μπορεί να σταθεί. Καμιά ανακοπή της επίθεσης καμιά κατάκτηση ή ανατροπή πολιτικών δεν θα υπάρξει. Ακόμη και αν δεχτούμε τις καλύτερες των προθέσεων των ηγεσιών της αριστεράς.
Δυστυχώς όμως το πολύ μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς εξακολουθεί να μην έχει την κατεύθυνση της πραγματικής οργάνωσης του λαού. Και όπου την έχει την περιορίζει στα δικά της όρια. Μάλλον τον καθησυχάζει θα έλεγα ή του προτείνει "λύσεις" στην ίδια αποτυχημένη πεπατημένη που επικράτησε στην αριστερά, στο κομμουνιστικό κίνημα, δεκαετίες τώρα και το οδήγησε στην διάλυση, τον συμβιβασμό και την εξαφάνιση.
Άμεσες λύσεις από εμάς δεν θα ακούσεις ούτε θα διαβάσεις, αυτό που προτείνουμε εμείς είναι το πιο δύσκολο να χωνευτεί και λέγεται ένταση της ταξικής πάλης. Απέναντι σε ένα καλά οργανωμένο αντίπαλο πρέπει και η εργατική τάξη, όλος ο εργαζόμενος λαός, να αντιτάξει τη δική του πολύ καλή οργανωμένη πάλη. Οτιδήποτε έχει κατακτηθεί στο παρελθόν μόνο έτσι κατακτήθηκε, ούτε με καλά ποσοστά, ούτε με το πάρσιμο κυβερνητικών θώκων, ούτε με προγραμματισμό της ιστορίας. Τίποτα δεν δόθηκε γιατί ο καπιταλισμός πήγαινε καλά και έπιασαν οι καλοσύνες τους κεφαλαιοκράτες, δόθηκε γιατί φοβόντουσαν.
Φίλε ανώνυμε,
ΑπάντησηΔιαγραφήη μακρόχρονη θητεια σου στο 0,5% δεν δικαιολογεί άγνοια.
Η στάση του ΚΚΕ μ-λ δεν είναι κομματικά οφέλιμη ούτε ταξικά επιζήμια.
Αντίθετα κομματικά οφέλιμη είναι η στάση της ΚΟΕ.
Ταξικά επιζήμια είναι η στάση του ΑΚΕΛ.
Μας προτείνεις να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της ΚΟΕ για να μπούμε όλοι μαζί ,όπως οι κύπριοι αριστεροί, στο δρόμο του ΑΚΕΛ στο δρόμο της ιταλικής αριστεράς, της γαλικής αριστεράς και γιατί όχι στο δρόμο του ΚΚ της Ν. Αφρικής.
Οχι ευχαριστώ , εμείς δεν θα πάρουμε. Ας χαίρετε η ΚΟΕ τους βουλευτές της το ΑΚΕΛ την προεδρία του το ΚΚ Ν Αφρικής τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση.
Εμείς θέλουμε να κινητοποιήσουμε τον άνεργο και τον άστεγο που η ΚΟΕ τον θέλει να περιμένει λύση από τη κάλπη, θα θέλαμε ο κύπριος εργαζόμενος να είχε ξεκινήσει την από τα αριστερά αντιπαράθεση στο ΑΚΕΛ ,ο νοτιαφρικανός εργάτης να ξεμπροστιάσει έγκαιρα , όσο το δυνατόν νωρίτερα, το κκ που στηρίζει τους δολοφόνους του.
Που μπορεις και στηρίζεις την εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστα στις "ανυπέρβλητες δυσκολίες" θα προτιμήσει να περάσει στην αντίσταση από το να υπηρετήσει το σύστημα;
Τα γεγονότα πρόσφατα και παλιώτερα φωνάζουν για το αντίθετο. Ο Τσίπρας πιθανόν να βάλει κι αυτός τα κλάματα μπροστά στις "ανυπέρβλητες δυσκολίες" αλλά τη βρώμικη δουλειά θα την κάνει. Δεν πρόκειται να κάνει πίσω για να κρατήσει τις συνιστώσες που φαντασιώνονται ότι θα ριζοσπαστικοποιήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν θα τις έχει πια ανάγκη . Από αλλού θα αντλεί στήριξη.
Σήμερα πληρώνουμε τους "ρεαλισμούς " του χθες. Τον ρεαλισμό της στήριξης της μεγάλης αριστεράς , τον ρεαλισμό του πασοκικού εδώ και τώρα σοσιαλισμού, και τώρα έχουμε και το ρεαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ που καλείται όπως και το ΑΚΕΛ "να διαχειριστεί τον καπιταλισμό στην πιό δύσκολη στιγμή του" .
γμ
Το ΑΚΕΛ αγαπητέ δεν έχει μπει ακόμη στο μνημονιακό χορό. Είναι ακόμη στις "διαπραγματεύσεις" (απλά έχοντας προσυμφωνήσει ουσιαστικά το μνημόνιο). Κάτσε να μπει και θα δεις που θα βρεθεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για την ΚΟΕ, να μην πολυλογούμε και με πρήζετε: Η ΚΟΕ για μένα είαι μια τυχοδιωκτική οργάνωση. Όπου δει ψητό ορμάει και μάλιστα με ιδιαίτερη βουλιμία. Άλλες φορές της βγαίνει κι άλλες όχι. Δεν "επενδύω" και ιδιαίτερα σε αυτή την οργάνωση. Απλά δεν με ενδιαφέρει η ΚΟΕ όπως εσάς. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά ζητήματα σήμερα για μένα από ενδο-εξω-κοινοβουλευτικούς σκυλοκαυγάδες.
Εγώ δεν είπα τι θα προτιμήσει και τι θα απορρίψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είπα ότι όταν οι πασόκοι (που ξέρεις τι σήμαινε ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα) βρέθηκαν να χάνουν το 90% της δύναμής τους, φαντάσου ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει διορίσει ούτε ένα να στο πω κι έτσι. Θα θελήσουν να παίξουν τις κουμπάρες με τον Μπόμπολα και τον Αλαφούζο; Δεν ξέρω, αλλά δεν είναι κι εύκολο. Το σίγουρο είναι ότι αν απομονωθεί από όλη την υπόλοιπη αριστερά ο δρόμος προς εκεί ΑΝΟΙΓΕΙ, δεν κλείνει. Κι αυτοί που του ανοίγουν το δρόμο προς τα εκεί θα πρέπει να το σκεφτούν 2 και 3 φορές, γιατί τα χέρια λερώνουν σε κάθε περίπτωση. Πόντιοι Πιλάτοι σε τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν.
Από εκεί όμως μέχρι να διαβάζω διάφορες γελοιότητες για τα διεθνή ταξίδια του Τσίπρα, απέχει. Έλεος δηλαδή, μη το κάνουμε σαν τους αναρχικούς που βγάζουν στο indymedia φωτογραφίες του Μάο με το Νίξον και του Τσε με το Χρουστσώφ. Υπάρχει κι ένα όριο στην κλάκα.
Υγ: Παιδιά δεν μπορώ να απαντώ σε όλα όπως καταλαβαίνετε. Χαλαρά, αν εξελιχθεί η κουβέντα (γιατί αν συνεχιστεί η ιστορία με την ΚΟΕ δεν θα συνεχιστεί) μπορεί να τα πιάσουμε όλα, σε όσα τουλάχιστον έχω απαντήσει στον εαυτό μου.
Προς αντίσταση:
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ είναι δύσκολο για μένα να μην γίνει ανακάτεμα. Είπα εξ αρχής ότι δεν είναι το μλ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το βασικό μου θέμα. Όμως δεν μπορείς να πεις ότι δεν είστε το ίδιο -κάπως λιγότερο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ- επικριτικοί τόσο προς τον κόσμο που ψήφισε το ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στην τακτική πλήρους αποστασιοποίησης από τις εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, ουσιαστικά στηρίζοντας την θέση ότι τίποτε θετικό δεν μπορεί να βγει μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Η ταξική πάλη για μένα δεν περιορίζεται στους δρόμους. Π.χ. η άνοδος μιας σειράς κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική που φέρνουν αντιρρήσεις στον ιμπεριαλισμό (Βολιβία, Βενεζουέλα, Ισημερινός κλπ.) είναι στοιχείο της ταξικής πάλης, δεν μπορεί να το εξαιρέσεις και να πεις ότι οι θέσεις στην ταξική πάλη θα ήταν οι ίδιες με κάποια άλλη κυβέρνηση. Για το ΚΚΕ όλα είναι ίσωμα: Τελευταία αποστασιοποιήθηκε και από τον Μοράλες επειδή χτίζει τον "καπιταλισμό των Άνδεων". ("Καπιταλισμό" ν' ακούσει το ΚΚΕ και τελείωσε, όλα τα άλλα είναι...οδοντόκρεμες.) Όμως για μένα δεν είναι αδιάφορο το παιχνίδι μέσα στην βουλή, όσο τουλάχιστον δεν έχεις τους όρους να το βγάλεις από εκεί (και στην Ελλάδα μόνο μια φορά η αριστερά είχε την δυνατότητα να το βγάλει από εκεί και την πέταξε, να μην το ξεχνάμε).
Σήμερα όλοι αναγνωρίζουμε ότι τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει, οπότε το ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν μπαίνει άμεσα. Άρα; Πως θα χτιστεί μια σοβαρή και συνολική αντίσταση; Με την ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου ή με την ΑΔΕΔΥ όπου ακόμη και το ΠΑΜΕ ψηφίζει 24ωρες; Ή μήπως θα χτίσουμε νέο κόμμα, νέα συνδικάτα, νέα όλα; Είναι δυνατόν να ξεκινάς ουσιαστικά από το μηδέν (άντε μηδέν κόμμα 5) την στιγμή της γενικής εφόδου του συστήματος; Κι άντε κι εσύ ξεκινάς. Ποιόν θα πείσεις να σε ακολουθήσει όταν του λες ότι δεν υπάρχει τίποτε και "ξεκίνα να χτίζεις, όπως κάνουμε εμείς τα 30 τελευταία χρόνια", την στιγμή μάλιστα που οι αντιστάσεις όπως κι εσύ λες μειώνονται;
Το βλέπεις ελκτικό για κάποιον που έχει πρόβλημα επιβίωσης;
Και πάμε στην μείωση των αντιστάσεων. Που οφείλεται αυτή; "Στην κατάρρευση των εύκολων λύσεων" μου λες. Καταρχάς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταρρεύσει, αν τον θεωρήσουμε μία από τις "εύκολες λύσεις". Δεν σχημάτισε κυβέρνηση, αλλά αυτό πολύ απέχει από την κατάρρευση. Οπότε κάτι άλλο κατέρρευσε, αν κατέρρευσε. Τι είναι αυτό; Μήπως η αίσθηση ότι άμα κατέβουμε στο δρόμο θα πέσουν σαν τις χάρτινες τίγρεις; Μήπως εκεί καταρχάς ήρθε μια ήττα, όταν είδαμε όλοι μας ότι ούτε εύκολο είναι να κατέβεις στο δρόμο με ένα συνδικαλιστικό κίνημα να πετάει το μπαλάκι στο....facebook, ούτε είναι εύκολο ΤΕΧΝΙΚΑ η κυβέρνηση να "πνιγεί" από τις μάζες; Γιατί τουλάχιστον σε 1-2 περιπτώσεις όντως ο κόσμος πήγε κυριολεκτικά να πνίξει την βουλή με τον όγκο του, όμως χτυπήθηκε με επιστημονικό τρόπο.
Κι εκεί δεν είχε απάντηση!
Εκεί τα οργανωτικά κενά -και όχι μόνο- απέναντι στο κράτος έβγαζαν μάτι!
Καταρχάς ηττηθήκαμε στο δρόμο αγαπητέ κατά τη γνώμη μου. Στο δρόμο, στους χώρους δουλειάς όπου η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κράτησε τα ηνία σε μεγάλο βαθμό και η εργοδοτική τρομοκρατία ξεσάλωσε. Εν ολίγοις στο κίνημα που δεν μπορέσαμε να αναπτύξουμε στο βαθμό και την οργάνωση που θα έπρεπε να έχει για μια τέτοια ακαριαία επίθεση.
Κι αυτό τι σημαίνει; Εγκατάλειψη του δρόμου και στροφή βουλή; Δεν είπα τέτοιο πράγμα, αλλά για την μείωση των αντιστάσεων δεν θεωρώ υπεύθυνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν αναμενόμενο ότι αν το πρώτο κύμα αντίστασης αναχαιτιζόταν επιτυχώς, η επιβίωση θα αποκτούσε προτεραιότητα. Μέχρι τουλάχιστον να σχηματιστεί το δεύτερο, τρίτο κλπ. αν και στο βαθμό που θα υπάρξει, γιατί κανείς δεν μας εξασφαλίζει ως γνωστόν. Και πάμε στο επόμενο ερώτημα: Τα επόμενα κύματα αντίστασης θα χτιστούν μέσα από την εξαθλίωση και την ήττα;
Αφήνω αυτό το ερώτημα σ' εσένα.
εγώ καταλαβαίνω ότι όχι μόνο υποτάσεσαι στην λογική του "δεν μπορούμε να κάνουμε κίνημα άρα να κάνουμε ότι μπορούμε" .
ΑπάντησηΔιαγραφήΥποτάσσεσαι στον αρνητικό συσχετισμό δύναμης,στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και γενικά σε οτιδήποτε σε σεντράρει πάση θυσία κεντρικά.Έχεις αποδεχτεί την ΜΗ δυνατότητα ανάπτυξης κινήματος γιατί δεν πίστεψες μάλλον ποτέ σου στις κινητοποιήσεις και στην δυνατότητα των μαζών να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους.
Τι να κάνουμε τώρα;Να συμφωνήσουμε για τον Τσάβεζ και τον Μοράλες;Που είναι κρατικός καπιταλισμός;Που οι φαβέλες στην Βενεζουέλα είναι άπειρες;
Τι θέλεις δηλαδή να ξεβρακωθούμε και να τα ξεπουλήσουμε όλα;
Τις αξίες και τα ιδανικά μας;
Ε;
ΟΧΙ είναι η απάντηση.Δεν πρόκειται να ξεπουλήσουμε τίποτα!!!
Θα συνεχίσουμε στον σίγουρο δρόμο και θα αναπτυχθούμε όπως και αναπτυσσόμαστε.Θα συγρκουστούμε όπως συγρουόμαστε και θα αγωνιζόμαστε όπως αγωνιζόμαστε.Φυσικά όλο και καλύτερα όλο και πιο μαζικά.
Όλο και πιο αποφασιστικά.
Δεν μπορείς να παρακάμψεις την ανασυγκρότηση του κινήματος.Κατάλαβε το αυτό.Και το κίνημα δεν χρειάζεται καμία κυβέρνηση για να πετύχει νίκες.
Δεν πιστεύεις ΞΕΚΑΘΑΡΑ στις δυνατότητες των οργανωμένων και συνειδητοποιημένων μαζών και έχεις υιοθετήσει μία καθαρότατη μεταρρυθμιστική ρεφορμιστική λογική του εφικτού.
Οι αντιστάσεις θα πυκνώσουν όσο θα πυκνώνει και η οργάνωση του λαού.Και το επίπεδο της συνείδησης όλων μας.
Φίλε μου.Λυπάμαι που είναι έτσι,αν και μάλλον,είσαι στέλεχος της ΚΟΕ, τα ξεπουλήσατε ΌΛΑ χωρίς καν να σας χτυπήσει το σύστημα.
Διαλύσατε οργάνωση,εφημερίδα,ιδεολογία (αν την είχατε και ποτέ).
Είστε πρώτοι στα χρονικά,οι οποίοι τα δώσανε όλα στη σοσιαλδημοκρατία με τα μπούνια.
Θα είμαι σκληρός.
Τις χιλιάδες ευρώ απο το κοινοβουλευτικό μερτικό σας, τις θεσούλες τις βουλευτικές και τους αποσπασμένους μιά χαρά τους έχετε.
Μήπως καλύτερα να πετάξετε και το Κ και το σφυροδρέπανο γιατί το έχετε κάνει κουρέλι;Ούτως ή άλλως απο την σημαία σας το μισό έχει μείνει...
Τρίζουν τα κόκκαλα του Χοντζέα με το μέγεθος του οπορτουνισμού της ΚΟΕ.
*συγκρουστούμε ,συγκρουόμαστε (η βιασύνη...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίπα κάτι προηγουμένως. Εσύ επιμένεις ότι είμαι στέλεχος της ΚΟΕ. Είναι φανερό ότι είτε είσαι λίγο κολλημένος με την μπάλα, είτε επιδιώκεις να με εκνευρίσεις βγάζοντάς με ψεύτη, χρησιμοποιώντας το κληρονομικό σου χάρισμα. Είπα και πριν ότι κουβέντα σ' αυτό το στυλάκι δεν κάνω, άσε που για τους κνίτες είμαι στέλεχος του ΣΥΝ και μπερδεύομαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίμαι ο Λαφαζάνης ή ο Ρούντι;
Είμαι ο Καραμάνος σε τρελά κέφια ή ο Παπαδημούλης σε φάση "ζαρτιέρες-μαστίγιο και την πέφτουμε στο μλ";
Δεν ξέρω, θα ρωτήσω κάποιο ψυχολόγο. Έτσι κι αλλιώς τον χρειάζομαι μάλλον μ' αυτά που κάνω.
μάλλον είπα.Μην κολλάς εκεί.Απάντησε επι της ουσίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπικριτικοί προς τον κόσμο δεν είμαστε ποτέ, μέχρις παρεξηγήσεως! Διαφωνίες όμως μπορούμε να έχουμε. Επικριτικοί και αρνητικοί είμαστε σαφώς απέναντι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν απορρίπτουμε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αν ήταν έτσι δε θα συμμετείχαμε στις βουλευτικές εκλογές, απορρίπτουμε το αποκλειστικά τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες με το κίνημα στη καλύτερη περίπτωση μαϊντανό.
Η ταξική πάλη ξεκινάει στους τόπους δουλειάς και στο δρόμο, στην εξέλιξή της μπορεί να περάσει και από το κοινοβούλιο μπορεί και από τις κυβερνητικές θέσεις, αν αυτοί που θα τις καταλάβουν το τραβήξουν παραπέρα δεν θα μείνουν για πολύ εκεί. Οι κυβερνήσεις που αναφέρεσαι μπορεί να η ύπαρξή τους να οφείλεται και σε τέτοιους λόγους αλλά δυστυχώς δεν είναι αυτοί που τις καθορίζουν. Ερώτημα: είναι αντιιμπεριαλιστές ή αντιμερικάνοι, γιατί φαντάζομαι συμφωνείς ότι αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται ντε και καλά.
Μπορούμε να πάμε μπροστά χωρίς οργανωμένη εργατική τάξη, μέχρι και στο πολιτικό επίπεδο, χωρίς καλά οργανωμένο λαό; Απ' ότι κατάλαβα θεωρείς πως όχι. Από που θα ξεκινήσουμε; Αν είμαστε στο μηδέν, που δεν είμαστε, από το μηδέν. Γιατί το περιορίζεις το πράγμα στους Παναγόπουλους, στο ΠΑΜΕ, ακόμη και σε μας; Δεν θέλω να με ακολουθήσει κανείς! Να πεισθεί θέλω ότι μπορεί και μόνος του, χωρίς ....μεσάζοντες, αλλά μαζί με τους ομοίους του να παλέψει, να συγκρουστεί, να κερδίσει.
Με το "εύκολες λύσεις" εννοώ ότι πάρα πολύς κόσμος κινητοποιήθηκε για πρώτη φορά νομίζοντας πως με αυτή τη κινητοποίησή του και με αυτές τις μορφές θα κατάφερνε να ανακόψει ή και να ανατρέψει την επίθεση. Καθώς βέβαια και τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Αυτό που μάλλον συνειδητοποιείται τώρα από αρκετούς είναι ότι δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Σε αυτή την απλοποίηση έπαιξαν και παίζουν μεγάλο ρόλο οι αντιλήψεις και οι πρακτικές της αριστεράς, πολύ πριν εμφανιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτός και εντός κοινοβουλίου.
Ηττηθήκαμε εδώ και πολλά χρόνια, όχι μόνο τα τελευταία 4-5, γι' αυτό και δεν είχαμε τη δυνατότητα της ύπαρξης ενός δυνατού κινήματος που θα αντιστεκόταν αποτελεσματικά στους σχεδιασμούς του αντιπάλου.
Η επίθεση σε ότι έχει κατακτηθεί δεν είναι τωρινή. Υποστηρίζουμε ότι έχει ξεκινήσει πριν από δεκαετίες και τώρα περνάει στη τελική της φάση, ολοκληρώνεται.
Είναι υπεύθυνος ο ΣΥΡΙΖΑ με βάση του πως κινείται και με βάση του τι προτάσσει, όπου και όσο έχει κινηματικές προσβάσεις.
Το θέμα δεν είναι τα κύματα της αντίστασης. Τα ξεσπάσματα δηλαδή. Το θέμα είναι ο συνεχής, παρατεταμένος, οργανωμένος, διεκδικητικός, ανατρεπτικός αγώνας. Το θέμα είναι η τελική στόχευση ποια θα είναι, ο σοσιαλισμός δηλαδή και ας μην είναι της παρούσης. Δηλαδή όλοι οι άλλοι μπορούν να προτάσσουν λαϊκές εξουσίες, αντιφατικές κυβερνήσεις, εργατικά μεταβατικά στάδια και 'γω δεν ξέρω τι άλλο και ΄μεις δεν πρέπει να προτάσσουμε την ανάγκη της επανάστασης; Αφού αυτός είναι ο στόχος μας. Να το κρύβουμε επειδή δεν είναι της ...ώρας;
Το που, πως και πότε, μέσα από ποιες διεργασίες στη ζωή και τη συνείδηση του λαού θα ξεσπάσουν τα επόμενα κύματα ή ακόμη και τι χαρακτήρα θα έχουν, μακάρι να μπορούσα, αλλά δεν μπορώ να το ξέρω. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ένταση της επίθεσης θα εντείνει και την ανάγκη της αντίστασης.
Έχουμε την άποψή μας, έχουμε την πρακτική μας και τα εφαρμόζουμε όσο καλύτερα μπορούμε φροντίζοντας, όσο φτάνουν οι δυνάμεις να είμαστε παντού. Ανεξάρτητα του χαρακτήρα των ...κυμάτων!
Υ.Γ.: -Ρε, μπας και είσαι η Παπαρήγα της ...περιόδου που θαύμαζε τον Γκορμπατσώφ;
-Ξέρεις κανένα καλό; Ψυχολόγο εννοώ. Κατά προτίμηση κομμουνιστή;
Ρεφορμιστης συνειδητος μηπως,που πουλαει πνευμα αφου διαπιστωσε το ...ταβανι που επιασε ο ...ΜΥΡΙΖΑ κ προσπαθει να προβοκαρει καθε σοβαρη προσπαθεια για να συνειδητοποιησει ο λαος την δυναμη του; (ενας περαστικος απο δω...)
ΑπάντησηΔιαγραφή(Ψυχολογος στο επαγγελμα,κ μαλιστα κομμουνιστης!)
ΑπάντησηΔιαγραφή