Η υποκρισία του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και η δυνατότητα εφαρμογής της λεγόμενης «θεωρίας των άκρων»

Το ρατσισμό και το νεοναζισμό υποτίθεται πως έρχεται ν’ αντιμετωπίσει – από… καθεστωτική σκοπιά – το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο, που επρόκειτο να κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή, πριν μπει στη δίνη των ενδο-κυβερνητικών τριβών, και μετατεθεί για τον Αύγουστο, πιθανότατα τροποποιημένο. Μετά τις αντιδράσεις από πλευράς Ν.Δ., που φαίνεται να εστιάζει στην αντίδραση εκκλησιαστικών κύκλων, αλλά που οι βαθύτεροι λόγοι πιθανά βρίσκονται στην αποφυγή δημιουργίας προβλημάτων σ’ ένα ενδεχόμενο ένταξης εφεδρειών που προέρχονται από φασιστικά μορφώματα στο μελλοντικό κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό διαχείρισης, παραπέμφθηκε στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή η οποία ενέκρινε τη «συνταγματικότητά» του, αλλά «πάγωσε» η κατάθεσή του.
Το νομοσχέδιο με τίτλο «Για την καταπολέμηση εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας», που εισηγήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης της τρικομματικής, Ρουπακιώτης (ΔΗΜ.ΑΡ.), έχει τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ αλλά και του… ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βλέπει σ΄ αυτό «θετικά» και «προοδευτικά» στοιχεία. Είναι όμως έτσι; Καταρχήν, μιλώντας στη ΝΕΤ, ο Ρουπακιώτης παρουσίασε το νομοσχέδιο ως ένα πλαίσιο που δεν «φωτογραφίζει κανέναν και δεν στρέφεται εναντίον κανενός» (!!!) και που απλώς «θέτει κάποια όρια». Λες κι ο ρατσισμός κι η ρατσιστική βία προκύπτουν απ’ το… πουθενά και αποτελούν κάτι το «άχρωμο». Και δεν έχουν αιτίες γέννησης και «φορείς» άσκησής τους. Και δεν εννοούμε μόνο τη Χρυσή Αυγή και παρόμοια μορφώματα.
Γίνεται, βέβαια, στη συνέχεια πιο… σαφής, αναφέροντας πως «ο εισαγγελέας θα έχει το λόγο γι' αυτούς που παραβιάζουν το νόμο, το σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις και τα δικαστήρια στη συνέχεια θα κρίνουν τις πράξεις τους». Ένα «νόμο, σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις», βέβαια, που τα διαμορφώνουν και τα καθορίζουν το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό της ντόπιας αστικής τάξης και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της σε ΗΠΑ και Ε.Ε.
Υποτίθεται πως το εν λόγω νομοσχέδιο ποινικοποιεί την «πρόκληση ή την παρότρυνση σε βιαιοπραγίες κατά προσώπου ή ομάδας, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική καταγωγή, το φύλο ή το γενετήσιο προσανατολισμό», σύμφωνα μάλιστα με το πνεύμα που εισάγουν ανάλογα νομοθετήματα των ιμπεριαλιστών της Ε.Ε. Όταν, όμως, είναι η ίδια η επίσημη πολιτική του συστήματος στη χώρα και των κυβερνήσεών του που χαρακτηρίζονται απ΄ τη φασιστικοποίηση, την καρατόμηση δημοκρατικών δικαιωμάτων και την ένταση και αναβάθμιση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας απέναντι σε Έλληνες και μετανάστες, όταν στήνονται «στρατόπεδα συγκέντρωσης» τύπου Αμυγδαλέζας, όταν στα φραουλοχώραφα (κι όχι μόνο!) κυριαρχεί η μεσαιωνικού τύπου αιματηρή εκμετάλλευση και εργοδοτική βία, όταν τα ΜΑΤ, οι Ομάδες «ΔΙΑΣ» και «ΔΕΛΤΑ», οι λιμενικοί και άλλα κατασταλτικά σώματα πρωτοστατούν σε άσκηση βίας απέναντι σε μετανάστες κι Έλληνες, όταν η ίδια η επίσημη πολιτική επιδιώκει τη διάσπαση της εργατικής τάξης σε «Έλληνες και ξένους», συγκαλύπτοντας τους πραγματικούς υπαίτιους των δεινών του λαού, όταν είναι αυτή η πολιτική και η κρίση του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννούν και τα ρατσιστικά και νεοναζιστικά μορφώματα τύπου Χρυσής Αυγής, τόσο στη χώρα μας,όσο και παγκόσμια, τότε, πόσο υποκριτική και ψεύτικη ακούγεται η υποτιθέμενη στόχευση του νομοσχεδίου;
Η αντιμετώπιση του φασισμού, του ρατσισμού και του νεοναζισμού δεν μπορεί να γίνει με νόμους και διατάγματα που θεσπίζουν οι διαχειριστές ενός συστήματος που τα γεννά, από τις δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου» που, σύμφωνα με τον Ρουπακιώτη, πρέπει να συστρατευθούν κατά του ρατσισμού και του νεοναζισμού. Αλλά από μαζικούς και μαχητικούς αγώνες του λαού, της εργατικής τάξης και της νεολαίας, που θα τους φράξουν το δρόμο.
Στη στόχευση όμως των διαχειριστών και των μηχανισμών του συστήματος βρίσκονται οι λαοί, η εργατική τάξη, το εργατο-λαϊκό κίνημα, το αριστερό, επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Κι εδώ μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί και το δήθεν προοδευτικό «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο». Όταν ποινικοποιείται ο «δημόσιος εγκωμιασμός, άρνηση ή η εκμηδένιση εγκλημάτων» που έχουν «αναγνωριστεί με αμετάκλητη απόφαση ελληνικών ή διεθνών δικαστηρίων», για παράδειγμα. Τη στιγμή που έχει ήδη ψηφιστεί (Απρίλης του 2009) απ΄ το Ευρωκοινοβούλιο απόφαση που εξομοιώνει τον «κομμουνισμό με το ναζισμό», που η πτωματολογία για τα «εγκλήματα» του Στάλιν, του Μάο και του κομμουνιστικού κινήματος είχε κι έχει την τιμητική της στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Τη στιγμή που όποιος δεν είναι αρεστός στους ιμπεριαλιστές μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί «εγκληματίας» και «δολοφόνος». Τη στιγμή που η αστική ταξική δικαιοσύνη στη χώρα μας μπορεί να χαρακτηρίσει «ποινικά κολάσιμες» έως και «εγκληματικές» πράξεις αντίστασης και αγώνα του λαού, τη στιγμή που η λεγόμενη «θεωρία των άκρων» αποτελεί εδώ και καιρό ένα απ΄ τα οπλοστάσια του συστήματος, χαρακτηρίζοντας ως «άκρο» τόσο την Αριστερά και συγκροτήσεις της, αλλά και τον ίδιο το λαό όταν οι πρακτικές του ξεφεύγουν απ΄ τα όρια της αστικής νομιμότητας. Σ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν ποινικοποιείται μόνο η πράξη, αλλά και ο «εγκωμιασμός» και η προτροπή! Δεν είναι λοιπόν τόσο αθώο το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο (όπως επισημάνθηκε στην τοποθέτηση και του ΚΚΕ), ούτε έπιασε ξαφνικά πρεμούρα την αστική τάξη και τη διαχείρισή της για το θέμα της αντιμετώπισης του ρατσισμού και του νεοναζισμού. Κι αυτό ισχύει ανεξάρτητα απ΄ την έκβαση που θα έχει τελικά ή προώθησή του ή όχι. Εκβαση η οποία σαφώς και δεν θα διαταράξει τη συνοχή της τρικομματικής και το «έργο» το οποίο έχει αναλάβει να επιτελέσει, ενάντια στο λαό.

πηγή: Προλεταριακή Σημαία