Βασικό επιχείρημα είναι η επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2014 και η πιθανότητα για έξοδο στις αγορές με έκδοση πενταετών ομολόγων στο δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς. Μόνιμη επωδός είναι ότι το 2013 ήταν η δυσκολότερη χρονιά για το λαό, ότι δε θα ξανάρθει τέτοια χρονιά και ότι από εδώ και πέρα τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται. Ακόμα και η πρωτοβουλία των «58» για την κεντροαριστερά βασίζει όλο της το εγχείρημα στην εκτίμηση ότι η ανάπτυξη έρχεται.
Αντίστοιχες είναι και οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων, με τελευταίο τον Μπαρόζο στην τελετή για την ελληνική προεδρία, οι οποίοι λένε ότι αναγνωρίζουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης και τις θυσίες του ελληνικού λαού και ότι, παρότι δε μπορούν να μιλήσουν για την αρχή του τέλους της κρίσης, βλέπουν ότι τα πράγματα πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση και ότι σύντομα θα αρχίσουν να φαίνονται τα αποτελέσματα. Ενώ και από την αμερικάνικη πλευρά υπάρχουν τέτοια σημάδια, όπως η αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας τη Ελλάδας από τη Moody’s το Νοέμβρη και τα πρόσφατα δημοσιεύματα σε αμερικάνικες εφημερίδες που μιλούν για ενθαρρυντικές προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Η πραγματικότητα, βέβαια, που ζει καθημερινά ο ελληνικός λαός δεν του επιτρέπει τέτοιες αισιοδοξίες. Η ανεργία εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω από το 27% και οι απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα συνεχίζονται, οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν κατρακυλήσει, ενώ έχει αρχίσει να γίνεται καθεστώς το να μην καταβάλλονται στους εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή η φορολογία κυριολεκτικά ρημάζει τις λαϊκές οικογένειες και οι κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων και σπιτιών είναι στην ημερήσια διάταξη. Οσο για τις κοινωνικές παροχές; Αρκεί να δει κανείς τι γίνεται στο χώρο της υγείας για να συμπεράνει ότι ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.
Φτάσαμε, παρόλ’ αυτά, στον πάτο του βαρελιού; Μήπως, δηλαδή, η κατάσταση έφτασε εκεί που έφτασε και από ‘δω και πέρα δε μπορεί παρά να σταθεροποιηθεί ή και να βελτιώνεται με αργά βήματα; Με άλλα λόγια, τέλειωσαν τα αντιλαϊκά μέτρα; Και πάλι οι ίδιοι οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί απαντούν κατηγορηματικά πως όχι! Η περίφημη κινητικότητα στο δημόσιο έχει δρόμο ακόμα και οι στόχοι για τις απολύσεις παραμένουν. Στην υγεία μπορεί να πάρθηκε πίσω το εικοσιπεντάρι για την εισαγωγή στο νοσοκομείο, αλλά το σχέδιο διάλυσης έχει κι αυτό πολύ μέλλον. Το ασφαλιστικό φαίνεται ότι θα ανοίξει σύντομα, με μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις και, ενδεχομένως, αυξήσεις στις εισφορές. Η καθυστέρηση στην καταβολή του μισθού σχεδιάζεται να νομοθετηθεί.
Μήπως, όμως, το κλίμα θα αλλάξει τώρα που ο Σαμαράς θα μας φέρει την ανάπτυξη; Για το τι εννοούν ανάπτυξη δε μας άφησε καμιά αμφιβολία ο Χρυσοχοΐδης, που θεώρησε μεγάλη επιτυχία την επανάληψη των έργων των αυτοκινητοδρόμων, με ανανεωμένες, όμως, συμβάσεις παραχώρησης που ανέβασαν τα διόδια ακόμα πιο ψηλά!
Πίσω από τις κυβερνητικές δηλώσεις πρέπει να δούμε τις πραγματικές πολιτικές αιτίες. Η κυβέρνηση πρέπει να δικαιολογήσει την πολιτική της και να δείξει ότι φέρνει κάποια αποτελέσματα εκτός από το να εντείνει συνέχεια την επίθεση. Αντίστοιχες είναι και οι επιδιώξεις των Ευρωπαίων, οι οποίοι συνεχώς επαναλαμβάνουν την επιτυχία του προγράμματος διάσωσης της Ιρλανδίας και τις θετικές εξελίξεις στην Ισπανία (αλήθεια εκεί μειώθηκε η ανεργία;). Οι επερχόμενες Ευρωεκλογές τους απασχολούν όλους και θα ήθελαν να μετριάσουν το ενδεχόμενο να εκφραστεί μαζικά η οργή του κόσμου απέναντι στην πολιτική τους.
Η κυβέρνηση έχει τη στήριξη των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων κι αυτό φαίνεται στις απανωτές δηλώσεις συμπάθειας που γίνονται προς αυτήν. Η στήριξη δίνεται, όμως, για να συνεχίσει να προωθείται η επίθεση με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση. Γι’ αυτό και δε λείπουν και οι αφόρητες πιέσεις από την τρόικα, όπως και οι εκτιμήσεις ότι θα χρειαστεί νέο μνημόνιο, νέο κούρεμα του χρέους και, προπαντός, νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Από κει και πέρα, ακόμα και το πιο αισιόδοξο σενάριο να σκεφτεί κανείς, αυτό θα είναι, ουσιαστικά, εφιαλτικό για το λαό. Η κρίση δεν είναι η ίδια για όλους. Αυτός που την πληρώνει είναι ο λαός και αυτός χάνει όλο και περισσότερα κάθε μέρα που περνάει. Ακόμα και να παραμείνει η κατάσταση όπως έχει, ο λαός είναι χαμένος και θα συνεχίσει να χάνει ακόμα περισσότερο. Ακόμα και να μην παρθούν άλλα μέτρα, η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού θα χειροτερεύει. Πόσο μάλλον που θα παρθούν…
Η κρίση είναι, στην ουσία της, μια ταξική αναμέτρηση. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δείχνει το πραγματικό απάνθρωπο πρόσωπό του και είναι αποφασισμένο να αφαιρέσει από τους λαούς όσα δικαιώματα και κατακτήσεις κέρδισαν με αίμα εδώ και δεκαετίες. Βυθισμένο το ίδιο στην κρίση του, τη φορτώνει στους λαούς και προετοιμάζεται για να λύσει τις δικές του εσωτερικές διαφορές και αντιθέσεις.
Αυτή η κατάσταση δε θα ανατραπεί αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση! Οι καλύτερες μέρες που τάζει ο Τσίπρας είναι το ίδιο απατηλές με την ανάπτυξη που τάζει ο Σαμαράς. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από έναν καλύτερο και σκληρότερο διαπραγματευτή με την τρόικα. Εχει ανάγκη από μια Αριστερά που θα βγαίνει μπροστά, θα παλεύει, θα συγκρούεται με τον ταξικό εχθρό κι έτσι θα εμπνέει το λαό να αγωνιστεί μαζικά και αποφασιστικά για το δικαίωμά του να ζει.
υπάρχουν βέβαια ερωτήματα , αν φοβούνται τις ευρωεκλογές ?
ΑπάντησηΔιαγραφήείναι διαδικασία με επίδικα ή φοβούνται χωρίς λόγο ?
πρέπει η αριστερά να απέχει από διαδικασίες με επίδικα , που το κράτος ... εύχεται να έχουν αποχή ?
ποιο είναι ένα καλό για αυτούς και ποιο για τον λαό ή ένα κακό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ?
καλό για τον λαό και καλό για την αριστερά είναι το ίδιο πάντα ? Ποτέ ? Υπό προϋποθέσεις ? Ποια αριστερά , με ποια τοποθέτηση για τα επίδικα ( της πολιτικής ήττας που τους φοβίζει , του μοντέλου ζωής που επιβάλλεται , του συμπλέγματος δανειστές /ΟΝΕ σαν ταξική / εθνική σχέση και στρατηγική )
αποδοκιμασία της ΝΔ είναι και ουσιαστική της πολιτική ήττα ή όχι πάντα ?
πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε περισσότερο την εκλογική αναμονή του κόσμου .
δεν είναι μόνο ανάθεση , απογοήτευση , και σίγουρα δεν είναι δεξιά στροφή .
γιατί φοβούνται και ανησυχούν τότε ? Γιατί τα ανοιχτά σενάρια να μην γίνουν οι ευρωεκλογές σε συνθήκες βασικής αστικοκοινοβουλευτικής ομαλότητας ?
γιατί το κέντρο Σαμαρά το επιδιώκει ανοιχτά .Μέχρι φωνές για παρανομοποίηση της αριστεράς υπάρχουν ( τυπικά για κομμάτια της , αλλά το ίδιο είναι ) .
κάτι χάνει η ανάλυση . Ειδικά όπως κλείνει , με κάτι εντελώς αυτονόητο . Δεν θα ανατραπεί η κατάσταση αν βγει ο Τσίπρας λέει πρωθυπουργός . Ούτε αν δεν βγει θα ανατραπεί . Γενικά πρέπει να βγαίνουμε απο τον κοινοβουλευτισμό που είναι άτιμο πράγμα , και αναπαράγεται και υποδόρια .
Είναι ας πούμε εντελώς κοινοβουλευτικό να βλέπεις παντού και πάντα και μόνο τον κοινοβουλευτισμό . Δεν θα ανησυχούσαν τότε . Και εγώ θα πρόσθετα ότι δεν ανησυχούν , φοβούνται .
και αυτό τους κάνει πιο επικίνδυνους από ποτέ .
πως θα φοβηθούν ακόμα περισσότερο , αυτό είναι το θέμα .
" κάποιος σύντροφος "
Ναι, η αλήθεια είναι, όπως λέει ο "κάποιος σύντροφος", ότι φοβούνται πιο πολύ την πολιτική "ήττα" τους στις ευρωεκλογές από την αποχή. Έχει φροντίσει όλη η αριστέρα, έτσι ώστε να μην φοβούνται μια γενικευμένη απαξίωση και αμφισβήτηση της ΕΕ και των θεσμών της, όπως οι ευρωεκλογές. Και με το παραπάνω σκεπτικό που μας ανέλυσε πρέπει και η αριστερά να συμβιβαστεί με τους συσχετισμούς που και η ίδια διαμόρφωσε και να υποκύψει για άλλη μια φορά, στη "χρησιμότητα" της ψήφου και την "δυνατότητά" της να φοβίζει το σύστημα. Να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα τους εναντίων τους θα έλεγε κάποιος άλλος. Να δείξουμε ότι δεν τους θέλουμε. Και έτσι να πέσουμε (μάλλον ηθελημένα) για μια ακόμη φορά στην παγίδα να στηρίξουμε με αντιΕΕ πιστεύω(καλά όχι και τόσο και όχι για όλους) τις ευρωεκλογές, να μεταφέρουμε το επίπεδο της πάλης στο πεδίο των εντυπώσεων και των ψεύτικων συσχετισμών που θα αναδειχθούν από τις κάλπες και τελικά να καταλήξουμε στον εκλογικό κρετινισμό και στην επόμενη χαμένη μάχη να αναρωτιόμαστε πάλι τί πήγε στραβά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥ.Γ.: Το σύστημα δεν το φοβίζουν τα εκλογικά ποσοστά επειδή φοβάται μην τα δει ο λαός και ξεσηκωθεί ή κάτι παρόμοιο. Φοβάται ότι δεν θα μπορέσει να βρει έγκαιρα έναν πολιτικό συνεχιστή και στυλοβάτη της πολιτικής του. Με την εκλογολαγνεία και την στάση όμως της αριστεράς, που κάνει αποχή στους αγωνές και συμμετοχή στις κάλπες, που απογοητεύει κόσμο και δεν δίνει διεξόδους, παρα μόνο της προσαρμογής για να κερδίσει τις εκλογές, του δίνει χώρο και χρόνο.
δεν πιστεύω ότι μπορώ να σου βγάλω το κεφάλι από τις εκλογές ...
ΑπάντησηΔιαγραφήη άποψη ότι αν τις κερδίσει η δεξιά(συνήθως διατυπωμένη σαν κίνδυνος αν τις κερδίσει η αριστερά _ και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ που πολλοί αλλάζουν την κουβέντα για να ...βολέψει ) θα ανέβει η ταξική πάλη δοκιμάστηκε πολύ πρόσφατα .
το πρόβλημα είναι η προσπάθεια απολιτικοποίησης των εκλογών σύντροφε.Οι απόψεις ότι θα αγνοήσουμε την ήττα , ή θα την αξιοποιήσουμε
Ο πολιτικός ΙΜΚ όμως έχει αποτελέσματα , η ήττα , σε τέτοιες συνθήκες αποτυπώνεται , δεν υπάρχουν τρικ , παρακάμψεις και εύκολοι δρόμοι .
μόνο από τον δύσκολο τον δρόμο μπορούμε να πάμε , δεν υπάρχει άλλος .
" κάποιος σύντροφος "