Και δε μας προξένησε ιδιαίτερη έκπληξη, γιατί έχουμε πλήρη συνείδηση της ορθότητας του συνθήματος «δε θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε». Θέλουμε ωστόσο να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις:
• Αποδεικνύεται περίτρανα, ότι η άποψη, πως η φάση της επίθεσης στον κλάδο (αλλά και συνολικότερα στους εργαζόμενους) έχει τελειώσει και ότι διανύουμε μια φάση μιας νέας ισορροπίας είναι λάθος και αποτελεί αυταπάτη.Με βάση τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι καθήκον του κινήματος είναι η διεκδίκηση μόνιμης, σταθερής και με πλήρη δικαιώματα δουλειάς για όλους ταυτόχρονα με την πάλη για την ανατροπή των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων. Όσο ένα τέτοιο κίνημα δεν αναπτύσσεται και δε δυναμώνει, τόσο ο αντίπαλος θα γίνεται όλο και πιο επιθετικός, αλλά και κάθε πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης (δωρεάν μαθήματα, κοινωνικά ιατρεία) θα ενσωματώνεται εύκολα στις αντιδραστικές βλέψεις του συστήματος. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι αποτελεσματική όταν αποτελεί μέρος του αγώνα. Αλλιώς, ξεπέφτει σε φιλανθρωπία σε όπλο δηλαδή του συστήματος.
• Η καταβύθιση των μισθών (οι νεοδιόριστοι παίρνουν 570 € ενώ το νέο μισθολόγιο που έρχεται θα οδηγήσει σε παραπέρα μείωση όλων των μισθών) αλλά και ο πλήρης κατακερματισμός των εργασιακών σχέσεων με διάφορες ταχύτητες αναπληρωτών έχει ήδη ανοίξει το δρόμο στην τζάμπα εργασία. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα η ύπαρξη των λεγόμενων «ωφελούμενων» εργαζομένων, δηλαδή εργαζόμενων που δε θεωρούνται εργαζόμενοι και «αποζημιώνονται» με 490 €.
• Ο «εθελοντισμός» με όλα τα «συνοδευτικά» (ΜΚΟ επιδοτούμενες από το κράτος και την ΕΕ – «κοινωνία των πολιτών») αποτέλεσε συγκεκριμένη επιλογή του συστήματος για να αποσυγκροτήσει τους εργαζομένους, αλλά και για να προετοιμάσει το έδαφος για την απόσυρση του κράτους από την υποχρέωση να παρέχει μια σειρά υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα (παιδεία – υγεία – δημοτικές υπηρεσίες).
• Από την ίδια άποψη, θεωρούμε ότι και στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος, η αντικατάσταση του κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης από δημιουργία πρωτοβουλιών κοινωνικού εθελοντισμού (δωρεάν μαθήματα, κοινωνικά ιατρεία κλπ ) συνέβαλε και αυτή στην αποπολιτικοποίηση του ζητήματος και δημιούργησε έδαφος για τις νέες φαεινές του υπουργείου. Και το λέμε αυτό, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτές οι πρωτοβουλίες σε μεγάλο βαθμό βασίστηκαν στην ειλικρινή αγωνία κάποιων ανθρώπων να προσφέρουν κοινωνικά.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Νοέμβρης 2014http://deltioake.blogspot.gr/
Κόβω βόλτες που λέτε στην διαδικτυακή πιάτσα να πετύχω εφαρμογή της λογικής "αστυνομικός όργανο, μπουζούκι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι όργανο" και τα κατάφερα, είστε οι πρώτοι που βρίσκω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην μπερδεύετε ανόμοια πράγματα, πρόσφατα πήγα σε μια ανοιχτή εκδήλωση της ΕΛΜΕ μας που διοργανώνει κοινωνικά φροντιστήρια. Η κρουστικότητα του "όχι μόνο δεν κάνουμε ιδιαίτερα όλοι, αλλά η ΕΛΜΕ έχει και κοινωνικό φροντιστήριο" απέναντι σε γονείς δυστυχώς πάρα πολύ αρνητικούς και επιθετικούς δεν περιγράφεται.
Μάλιστα το κράτος όχι μόνο δεν είναι θετικό απέναντι στις δομές αλληλεγγύης, αλλά προσπαθεί και με χίλιους τρόπους να τις δυσκολέψει.
Η σύνδεση τους με τον αγώνα βέβαια δεν είναι πάντα κάτι εύκολο, αλλά έχει σαν πρώτη προϋπόθεση την ανεπιφύλακτη συμμετοχή της αριστεράς σε μια μάχη που δεν συνιστά στρατηγική για τον σοσιαλισμό (όπως είναι ικανοί να πουν διάφοροι μεταμοντέρνοι) είναι όμως σχολείο πρακτικών συλλογικότητας και αντιηγεμονικών προτύπων.
Η φιλανθρωπία ενσωματώνει τα κενά που αφήνει το κίνημα και η αριστερά σε αυτά τα θέματα, αυτό νομίζω πρέπει να σκεφτόμαστε.
Αυτά δε που λέει ο Λοβέρδος έχουν τόση σχέση με την αλληλεγγύη, όση ένα λοκ άουτ του Φορτσάκη, με μια κατάληψη. Φαινομενικά και στα 2 κλειστό πανεπιστήμιο είναι το αποτέλεσμα, αλλά είναι άλλο πράγμα.
"κάποιος σύντροφος"
Γεια σου ρε «κάποιε σύντροφε». Εψαξες στη «διαδικτυακή πιάτσα» και κατάφερες και βρήκες τους χειρότερους και πιο ηλίθιους. Σε αυτό το blog. Συγχαρητήρια…
ΑπάντησηΔιαγραφήΚατά τα άλλα: Η αλληλεγγύη χωρίς κίνημα γίνεται φιλανθρωπία – θέλει δε θέλει. Η «κρουστικότητα» της ΕΛΜΕ σου είναι απόλυτα επικοινωνιακή και δεν έχει κανένα κινηματικό αντίκρισμα και άρα κανένα πρακτικό. Δε διαμορφώνει τίποτα εκτός από το ότι δίνει τη δυνατότητα σε ευαισθητοποιημένους ανθρώπους (είδες; εγώ δεν ειρωνεύομαι αυτό με το οποίο διαφωνώ) να προσφέρουν με κάποιο τρόπο κοινωνικά. Η φιλανθρωπία σε αυτό το κλίμα όντως «ενσωματώνει τα κενά που αφήνει το κίνημα και η αριστερά». Και τα κενά που αφήνει είναι κενά αγώνα, είναι κενά αντίστασης, είναι δηλαδή κενά που επιτρέπουν την απόσυρση του κράτους από μια σειρά υπηρεσίες.
Ένα κίνημα ζωντανό και αγωνιζόμενο θα μπορούσε να έχει τα πάντα. Από δωρεάν μαθήματα μέχρι τουρνουά ποδοσφαίρου. Γιατί οι αγώνες θα έβαζαν την πολιτική σφραγίδα έμπρακτα. Η ανάποδη διαδικασία απλώς διαμορφώνει ένα χυλό που διάφοροι πλειοδοτούν σε φιλανθρωπία ή αλληλεγγύη (άλλοι με τίμια και άλλοι με ταπεινά ελατήρια). Η οποία –όπως και συ παραδέχεσαι εστω και μετρημένα- «δεν είναι πάντα εύκολο να συνδεθεί με αγώνες».
Δε βοηθάς. Προφανώς αυτά που λέει ο Λοβέρδος δεν έχουν σχέση με αλληλεγγύη. Για πες το και παραέξω, στην κοινωνία στην οποία «προσφέρεται» πληθώρα συσσιτίων, δωρεάν μαθημάτων και άλλων – προσφορές που ασφαλώς είναι 95% επικοινωνιακές και 5% πραγματικές.
Αντε πες της ότι άλλα τα συσίτια της εκκλησίας, άλλα του σκάι, άλλα της ελμε σου.
Όσο για το όργανο και το μπουζούκι, πράγματι μου το θυμίζουν αυτοί που λένε ότι «και το ΕΑΜ είχε την αλληλεγγύη». Τώρα το ότι είχε και τη δυνατότητα να μπλοκάρει μια επιστράτευση και έναν ΕΛΑΣ που υπεράσπιζε σοδειές
(ένοπλα), αυτά είναι λεπτομέρειες.
Τέλος: Είμαστε ή δεν είμαστε κατά της τζάμπα εργασίας; Όταν δεν προσλαμβάνουν, αγωνιζόμαστε για προσλήψεις ή δουλεύουμε τζάμπα; Προσπαθούμε να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε συλλογικά ή να αποενοχοποιήσουμε τις συνειδήσεις μας; Τη συμπαράσταση και τη συμπάθεια του λαού την κερδίζουμε αγωνιζόμενοι ή νιώθοντας ότι απολογούμαστε στον Πρετεντέρη;
Πάνος
Εγώ,σύντροφοι,δεν είμαι της πιάτσας.Ένα σκεπτικό διατυπώνω χωρίς προσωπική εμπειρία.Όταν οι κοιν. δομές οργανώνονται από τα σωματεία (που έχουν κύριο σκοπό τη διεκδίκηση) θεωρείται ότι συνδυάζονται με τον αγώνα.Το άρθρο είναι στο πνεύμα,ότι η κοιν. προσφορά των σωματείων τα αποπροσανατολίζει από τον αγώνα κ εκτονώνει τη μαχητικότητα του κόσμου.Αλλά κάποτε τα φαινόμενα απατούν.Οι αιτίες της καθηλωσης του συνδικαλισμού είναι άλλες.Η κοιν.αλληλεγγύη είναι συνέπεια κ όχι αιτία της αδυναμίας του,άρα δεν τον ζημιώνει.Η διαφορά με το ΕΑΜ είναι ποσοτική,δηλ. εκείνο ήταν ισχυρώτερο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάνο δεν είπα ότι η ΕΛΜΕ κάνει συσσίτια. Ότι πήγαν γονείς να παραστήσουν τον Πορτοσάλτε και έφυγαν προβληματισμένοι, δεν είναι "επικοινωνία" είναι μετατόπιση, απόλυτα υλική και χειροπιαστή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι δεν ειρωνεύομαι, κάνω χιούμορ.
Όσον αφορά την τόσο μεγάλη πια "εμπλοκή" μπροστά στην φιλανθρωπία, δεν ξεχνάω ποτέ τον Γιαννόπουλο του Δικτύου, σε μια τοποθέτηση πριν από κανά 2 χρόνια, ότι "εδώ που τα λέμε, και αυτά συμπαθητικά είναι", προφανώς όχι σαν επιλογή μας, και, φαντάζομαι, όχι σαν καταστάσεις "διαφήμισης".
Αλλά υπάρχει ένα θέμα με κόσμο που δεν έχει πειστεί με την αλληλεγγύη σαν μετασχηματιστική πρακτική δεμένη με το κίνημα. Ακούγεται δεξιό το ξέρω, αλλά μια πρωτοβουλία γειτονιάς πχ έχει μια οικογένεια που δεν τρώει, ποτέ, όχι 3 γεύματα, και δεν θέλει και να πολιτικοποιηθεί και πολύ πολύ, γιατί δεν έχουν και ρεύμα, δεν ξέρουν τι γίνεται έτσι κι αλλιώς. Δεν είναι εύκολο πράγμα να πεις θεωρίες περί "φιλανθρωπίας". Και πρέπει να την ορίσουμε, η βοήθεια από δομές των κάτω, ακόμα και όταν διατηρούν την λογική που δεν θέλουμε, του "αδύναμου που θέλει βοήθεια και δεν είναι υποκείμενο αγώνα" δεν είναι ξέρω γω ιδρύματα εφοπλιστών.
Και όταν σνομπάρονται μέχρι τα κοινωνικά ιατρεία, υπάρχει θέμα.
Δεν καταλαβαίνω το άλμα, ότι το κίνημα θα μπορούσε να έχει τα πάντα όπως λες, αλλά μπροστά στον πειραματισμό, πολύ δυσπιστία ρε συ.
"κάποιος σύντροφος"
Μια συμπλήρωση του παραπάνω:Η πρωτοβουλία της ΕΛΜΕ,ναι,δεν έχει κινιματικό αντίκρισμα,μόνο επικοινωνιακό.Αλλά αυτό ακριβώς προωθεί την αλληλεγγύη απέναντυ στον κοινωνικό αυτοματισμό.Στο παρελθόν κάποιοι επ. κλάδοι είχαν προχωρήσει σε κατακτήσεις κ είχαν αφήσει άλλους μόνους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ ιδιος των 7:38
Σε περιόδους ήττας των λαών και της εργατικής τάξης, σε περιόδους αποσυγκρότησης του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, σε περιόδους υποταγής στην ήττα και την αποσυγκρότηση αντί να γίνει προσπάθεια να ξεπεραστούν ένα μέρος των δυνάμεων με αγωνιστική αναφορά, που θέλουν να λέγονται δυνάμεις του λαού ρίχνονται "σε δογματικούς πειραματισμούς, σε τράπεζες ανταλλαγών και σε εργατικούς συνεταιρισμούς, δηλαδή σ’ ένα κίνημα όπου παραιτείται από την ιδέα να ανατρέψει τον παλιό κόσμο με το σύνολο των δικών του μεγάλων μέσων και προσπαθεί να πραγματοποιήσει την απολύτρωσή του πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, με ιδιωτικό τρόπο, μέσα στους περιορισμένους όρους ύπαρξής του και που γι' αυτό αναγκαστικά αποτυχαίνει."
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι η αποτυχία αυτή είναι ολοφάνερη στις μέρες μιας και καμιά "δομή αλληλεγγύης" για οποιoδήποτε ζήτημα δεν κατάφερε να συσπειρώσει μαζικά κόσμο στη κατεύθυνση της αντίστασης, της διεκδίκησης και της ανατροπής των πολιτικών που έφεραν το λαό στη σημερινή κατάσταση εξαθλίωσης. Αντίθετα το ίδιο το σύστημα τις υιοθέτησε χωρίς και πολύ σκέψη και τις προβάλει ως λύση. Γέμισε ο τόπος από κοινωνικά ιατρεία, παντοπωλεία, φροντιστήρια, συσσήτια - κουζίνες οργανωμένα από δήμους, εκκλησίες, περιφέρειες και κόμματα του συστήματος. Οι δηλώσεις Λοβέρδου δεν είναι καινούργιες, έχουν προηγηθεί αυτές της Διαμαντοπούλου που έστελνε συγχαρητήρια σε "δομές αλληλεγγύης" στο χώρο τις εκπαίδευσης παρουσιάζοντάς τες ως το μέλλον!
Όταν το ΕΑΜ είχε τις ιδιαίτερα αποτελεσματικές και μαζικές δομές αλληλεγγύης τις συνδύασε με την μαζική πάλη στη πόλη και το χωριό, με την ένοπλη πάλη του ΕΛΑΣ με τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Οι δομές αλληλεγγύης του ΕΑΜ δεν είχαν τον προσανατολισμό να βοηθήσουν απλά, ούτε να συντηρήσουν μια κατάσταση μέχρι αυτή να αλλάξει, είχαν σκοπό να εντάξουν τον κόσμο που υπέφερε στον αγώνα της αντίστασης στον καταχτητή.
Η διαφορά με το ΕΑΜ δεν είναι ποσοτική είναι ποιοτική και πολιτική. Όταν από το ΕΑΜ αφαιρείται ο ΕΛΑΣ, αφαιρείται στις μέρες μας η αντίσταση και η διεκδίκηση, η ανάγκη την πραγματικής μετωπικής αναμέτρησης με το σύστημα με όρους μαζικής οργάνωσης του λαού. Καλλιεργείται η λογική της συντήρησης ανάγοντας την ανθρώπινη αλληλεγγύη στον γείτονα σε θεσμό αντίστασης που μια μελλοντική κυβέρνηση θα τον καθιερώσει ως επίσημο θεσμό - απάντηση στη πλήρη κατάργηση κάθε δικαιώματος και τη διεκδίκησή του απέναντι σε μια εξουσία που τα αφαιρεί.
Αλήθεια ποιες από τις παλιότερες και εναπομείνουσες "δομές αλληλεγγύης" καλούν το κόσμο στον οποίο απευθύνονται να συμμετέχει στους αγώνες κατά του κλεισίματος σχολείων, νοσοκομείων, κατά των απολύσεων, ποια "δομή αλληλεγγύης" καλεί τον άνεργο να διεκδικήσει το δικαίωμα στη δουλειά ή ο εργαζόμενος το δικαίωμα σε μισθούς "με βάση τις ανάγκες του"; Γιατί καμιά "δομή αλληλεγγύης" δεν προχώρησε σε κινητοποίηση έξω από ένα νοσοκομείο που κλείνει ή έξω από ένα σχολείο που "συγχωνεύεται"; Γιατί καμιά "δομή αλληλεγγύης" δεν επιδιώκει τα "μαθήματα αλληλεγγύης" να γίνονται μέσα στα σχολεία με έξοδα του κράτους; Αναρωτιέται κανείς γιατί πολλές από αυτές ενώ ξεκίνησαν μαζικά πλέον δεν υπάρχουν καν ή φυτοζωούν; Γιατί ο κόσμος που απευθύνεται σε αυτές είναι όλο και λιγότερος ενώ η ανεργία και η φτώχεια αυξάνουν; Γιατί αυτές που απέμειναν, κατά κύριο λόγο στην υγεία, δεν έχουν καμιά σχέση με την λαϊκή αυτοργάνωση αλλά στελεχώνονται από μέλη και στελέχη συγκεκριμένων κομμάτων της αριστεράς ή και σχημάτων της αναρχίας χωρίς τον ελάχιστο συντονισμό μεταξύ τους; Εκτός κι αν ανήκουν στον ίδιο πολιτικό χώρο βέβαια!
Το πρόβλημα δεν είναι οι "δομές αλληλεγγύης" αλλά το ότι προβάλονται από μια αριστερά η οποία δεν έχει "σαν πρώτη προϋπόθεση την ανεπιφύλακτη" μαζική αντίσταση του λαού, που δεν θεωρεί ικανό το λαό να διεκδικήσει αυτά που δικαιούται και να ανατρέψει πολιτικές αλλά τον θέλει κακομοίρη θεατή της σωτηρίας του από αυτή.
όλα όσα λες απαντιούνται με μια ακόμα ερώτηση που "ξέχασες"
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί οι πολλές δυνάμεις της αριστεράς (για την ακρίβεια όλη πλην κάποιων από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αναρχικό χώρο) που δεν πιστεύουν στην αλληλεγγύη, στο κίνημα γειτονιάς κλπ (σαν πρακτική αγώνα, και όχι σαν κάτι που το κάνεις και αυτό παρεπιπτόντως, βασικά γιατί δεν θες να πεις καθόλου) δεν έχουν συμβάλλει καθόλου περισσότερο στην ανάπτυξη αγώνων ? Γιατί μπήκε σφήνα ότι και καλά οι πρωτοβουλίες πόλης, γειτονιάς κλπ είναι κάτι προς ... ΣΥΡΙΖΑ !!!
Όσον αφορά το αν κόσμος συμμετέχει στην αλληλεγγύη, και στα συνδικάτα δεν συμμετέχει, και στους φοιτητικούς συλλόγους και στα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς.
γενικά σ ασγ, θα πεθάνουμε, αυτό είναι το μόνιμο μοτίβο, δεν υπάρχει τίποτε, δεν κουνιέται τίποτε.
Που σαφώς άσχημα πάνε τα πράγματα, όσον αφορά όμως τους πάντες, την συνεισφορά κάθε γραμμής, κάθε ευαισθησίας, κάθε ιστορικής αναφοράς, κάθε πρακτικής, κάθε ιεράρχησης.
Πρέπει όμως να βρούμε λαβές να πούμε "κι όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα". Το είχαμε πει σε πολύ πιο μεγάλες ήττες, και όταν ήταν ήδη συντελεσμένες, ενώ τώρα είναι σε χρόνο ενεστώτα.
"κάποιος σύντροφος"
Εγώ παραλλήλησα ΕΑΜ-σωματεία,σα δύναμη κρούσης εργατικής ταξης κ λαού τότε κ τώρα.Όχι ΕΑΜ-δομές αλληλεγγύης του σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφή