Του Δημήτρη Μάνου
Η μετατόπιση από τη θέση για διαγραφή του χρέους της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ (είχε εκδηλωθεί πριν τις εκλογές) έχει δημιουργήσει ένα… «αριστερό» -τουλάχιστον έτσι το βλέπουν οι ιθύνοντες καθοδηγήσεις- κενό στις θέσεις της κυβέρνησης που αναλαμβάνουν να το… καταλάβουν οι δυνάμεις που αυτοαναφέρονται ως… αριστερότερα του Σύριζα εντός και εκτός αυτού. Τούτο το κενό καλύπτεται (τουναντίον!) από μία συνολική δεξιά μετατόπιση στην επιχειρηματολογία, στις θέσεις αλλά -πρωτίστως- στην πολιτική κατεύθυνση αυτών των δυνάμεων. Σαν ο προηγούμενος να παίρνει τη θέση του… επόμενου ένα πράγμα. Μην σπρώχνετε όλοι θα πάρετε!
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συγκρότηση της «Πρωτοβουλίας για την οριστική διαγραφή του χρέους» που συγκροτήθηκε πρόσφατα.
Αν ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία των δράσεων και των κινητοποιήσεων ενάντια στα μνημόνια θα διαπιστώσουμε βέβαια ένα κοινό πρόταγμα πέντε ή έξη σημείων που ένωνε όλες τις δυνάμεις στα αριστεροδεξιά… ενδότερα αλλά και στα «αριστερά»… εξώτερα του Σύριζα που αποτελούσε κοινή ιδεολογική πλατφόρμα. Βασικό και κεντρικό σημείο αυτής της πλατφόρμας ήταν το ζήτημα της διαγραφής του χρέους και η διεκδίκηση του. Υπήρχαν βέβαια αποκλίσεις στο ζήτημα της εξόδου από τη ΕΕ, στην αρχή γινόνταν αποδεκτή απ’ όλους η θέση για την έξοδο από το ευρώ, ενώ όταν συγκροτήθηκε η λεγόμενη «επιτροπή λογιστικού ελέγχου» για την εξακρίβωση του λεγόμενου «επονείδιστου» χρέους μπερδεύτηκαν πιο πολύ τα πράγματα. Όχι μόνο προς τα «δεξιά» καθώς απετέλεσε την πλατφόρμα για το πέρασμα στα νερά του κυβερνητισμού και της «υπευθυνοποίησης» αλλά και προς τα «αριστερά» (υπήρξαν τοποθετήσεις στο χώρο της δημοσιογραφίας που εκδήλωναν ανοικτά τη γοητεία που τους ασκούσε ο «λογιστικός έλεγχος του χρέους» αλλά και ο εν γένει «κυβερνητισμός»).
Αλλά ακόμα και το ΚΚΕ που στην αρχή κρατούσε μια αμήχανη (μέχρι κριτική για τα δεδομένα του) στάση πολύ σύντομα ανάκαμψε και υιοθέτησε το αίτημα της μονομερούς διαγραφής του χρέους εντάσσοντας το βεβαίως-βεβαίως στο πρόταγμα της λαϊκής οικονομίας και της άλλης εξουσίας και καταθέτοντας ως άμεσο καθήκον την κοινοβουλευτική πρόταση για την ακύρωση των μνημονίων με κάλεσμα (τι λες τώρα!) προς τις εργαζόμενες μάζες έξω από το κοινοβούλιο για να στηρίξουν την πρόταση. Και μετά;
Είναι λοιπόν φανερό ότι η κυριάρχηση του αιτήματος της «διαγραφής του χρέους», της «στάσης πληρωμών» το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι δεν… νίκησε στο κίνημα. Το κενό πολιτικό περιεχόμενο αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης πέρα από το ότι μεταφέρει το κέντρο βάρους από τους αγώνες τελικά στο πεδίο των… θεσμών είναι ότι και σε αστικό επίπεδο δεν βρίσκει αποδέκτες. Και δεν έχει καμία σχέση με τα λατινοαμερικάνικα παραδείγματα που πολλοί επικαλούνταν όταν καταστρώνονταν τα ευφυή -πλην μάταια- σχέδια για την επιβολή του μέσω του… κινήματος. Αλλά πώς να δεις τούτη την σχεδόν αυταπόδεικτη αλήθεια όταν πιστεύεις πως η χώρα είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και η ιμπεριαλιστική(!) εθνική αστική τάξη -που την συναπαντήσανε;- έχει σχέσεις αλληλεξάρτησης από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό;
Αυτά τότε λέγονταν και γράφονταν από τους «Λακεδαιμόνιους» της αριστεράς από θέσεις που χαρακτηρίζονταν τάχα «εθνομουλάδικες» (χαρακτηρισμός στα ανωτέρου πολιτικού επιπέδου πολιτικά sites), όμως από ποιους; Από όσους τάχα μου αντι-εθνικιστές και αντι- πατριώτες έκαμαν πρόταγμα τους την… εθνικοποίηση των τραπεζών και προλαμβάνοντας την «πρωτοτυπία» της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμένου, έδιναν βήμα και μεταμόρφωναν σε παράγοντες και θεωρητικούς του κινήματος «για τη διαγραφή του χρέους» καθηγητάδες και «σοφούς» με εκφρασμένες εθνικιστικού και σοσιαλπατριωτικού (το λιγότερο!) χαρακτήρα θέσεις. Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε… Και για να αντιληφτούμε πως η αγνόηση του ζητήματος της εξάρτησης και του εξαρτημένου χαρακτήρα της αστικής «μας» τάξης είναι ίσα-ίσα που οδηγεί στην ανοχή του σοσιαλπατριωτισμού και του εθνικισμού.
Η συζήτηση της συγκρότησης της Πρωτοβουλίας στα γραφεία της Ίσκρα.
Το πρόβλημα σε ποιον να απευθυνθεί η πρόταση για «διαγραφή του χρέους» φαίνεται ότι λύθηκε για όσους συγκροτούν την Πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους με την… κυβίστηση της κυβέρνησης. Είναι συνεπώς ιστορική ευκαιρία να στριμωχτεί η νέα συγκυβέρνηση στις θέσεις που εγκατέλειψε: Θα απευθύνουν το αίτημα μέσω κινήματος συνελεύσεων, συγκεντρώσεων υπογραφών και «παρόν» σε ιστοσελίδες -που δεν τους εμπνέει και τόσο κατά τον εισηγητή αλλά κομμάτια να γίνει- και κινητοποιήσεων.. Προφανώς καλώντας την να μείνει σταθερή στις δεσμεύσεις. Έβαλαν και ως χρονικό όριο αυτών των πολύμορφων δράσεων το τετράμηνο. Τυχαία σύμπλευση με την κυβερνητική -υποτιθέμενη- μάχη με τους δανειστές; Μετά θα χαθεί η ιστορική ευκαιρία.
Δεσμεύσεις για τις οποίες όλοι οι εισηγητές εκφράζανε την βαθιά τους οδύνη και δικαιολογημένη αγανάκτηση γιατί δεν τηρηθήκαν όπως επίσης και για τον τρόπο που πληροφορήθηκε ο λαός την αλλαγή στάσης (μέσω ενός mail; πως μπόρεσαν;).
Όλες οι τοποθετήσεις μπορεί από το χρέος να ξεκίναγαν («μέσω του χρέους κατεδαφίζονται οι λαϊκές κατακτήσεις») και στο χρέος κατέληγαν ως προϋπόθεση για να τηρηθεί -έστω!- το γνωστό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (τουλάχιστον ως προς τα νοσοκομεία όπως υποστήριξε εκπρόσωπος σωματείων εργαζομένων στην υγεία).
Υπήρξε μάλιστα και συγκεκριμένη παρέμβαση για το πώς με συγκεκριμένο και συντεταγμένο τρόπο μπορεί να γίνει και η μονομερής διαγραφή του χρέους που θα επιφέρει φυσικά την έξοδο από το ευρώ. Με επιτρόπους στις τράπεζες («λενινιστική» υποχώρηση από το «αριστερό πρόγραμμα» εθνικοποίησης των τραπεζών), με χρήματα που θα βρούμε από το ισοζύγιο πληρωμών που είναι αρνητικό λόγω της λιτότητας και της μείωσης των εξαγωγών και των πλεονασμάτων, που μην ξεχνάμε πως «πέτυχε» η προηγούμενη «μνημονιακή» κυβέρνηση εν μέρει με το αίμα του ελληνικού λαού, εν μέρει με λογιστικά κόλπα και παραγωγικές επενδύσεις σε βιοτεχνία-βιομηχανία. Τέτοια σοφία. Προφανώς σε συμμαχία με την «πατριωτική» αστική τάξη. Το ερώτημα σε ποιον και από ποιον εξακολουθεί σε αντίθετη περίπτωση να παραμένει έωλο.
Ακόμη και τοποθετήσεις (Πετρόπουλος) που προσπάθησαν να θέσουν το ζήτημα του χρέους ως έκφραση της ολοκληρωμένης και πολύμορφης εξάρτησης της χώρας και της αστικής «της» τάξης αδίκησαν τον.. εαυτό τους θέτοντας: «διαγραφή του χρέους τώρα!». Και που πήγε η πολύμορφη εξάρτηση της οποίας έκφραση όπως καταδείχτηκε με ιστορική ανασκόπηση του εισηγητή-αποτελούσε πάντα το χρέος της χώρας; Ας διαγραφεί το χρέος και βλέπουμε…
Κάτι μου θυμίζει από το λαϊκό: «κάτι» ας κάνουν και βλέπουμε…
Όπως ήταν φυσικό αυτή η μετατόπιση της αριστερής αντιπολίτευσης της κυβέρνησης στις δεσμευτικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος που δεν εφαρμόστηκε αφήνει ένα άλλο κενό αριστερής πολιτικής. Νέο κενό.
Το κάλυψε η τοποθέτηση (Αντωνόπουλος) που θέλει τη διαγραφή του χρέους και τη μονομερή στάση πληρωμών μέρος ενός εργατικού προγράμματος ανατροπής συνολικότερου που θα παλευτεί από το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Που θα οδηγεί αυτό το κίνημα. Σε μια άλλη εξουσία; Σε ένα προ-στάδιο πριν αυτή την εξουσία; Σε μια δυαδική εξουσία μήπως; Νέο κενό. Η πρόταση για την μονομερή στάση πληρωμών έχει με λεπτομέρειες περιγραφτεί από τις στήλες του ΠΡΙΝ…
Πάντως μια και αναφέρθηκε ήδη το ΚΚΕ -που δεν συμμετέχει φυσικά σε αυτή την κίνηση και φυσικά θα την κριτικάρει- με τις τελευταίες του αναλύσεις θα μπορούσε κάλλιστα να καταλάβει ένα από τα κενά των συνιστωσών αφού χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση Σύριζα- ΑΝΕΛ κυβέρνηση για «την οικονομική ανάκαμψη της ολιγαρχίας» «παραβλέποντας» την εξάρτηση της αστικής τάξης και το ρόλο του ιμπεριαλισμού στην ουσία κάνει -πολιτικό!- … εισοδισμό στον τροτσκισμό!
Έτσι το ντόμινο που ξεκίνησε με την «αθέτηση» του προγράμματος της Θεσσαλονίκης από μεριάς της κυβέρνησης δημιούργησε μια κίνηση ντόμινο προς τα… δεξιά στις τοποθετήσεις όλων των χώρων που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά (συστημικής και μη συστημικής) που στην ουσία μεταθέτουν δεξιότερα του πολιτικού τόξου, θέσεις και τοποθετήσεις ενός σώματος απόψεων και μιας κατεύθυνσης ενιαίας τελικά για την πλειοψηφία των οργανώσεων παρά τις διαφοροποιήσεις.
Σώματος απόψεων που ως βασικά του στοιχεία έχει ότι δεν απευθύνεται στο λαό αλλά στους διαχειριστές των ζητημάτων του, που παραγνωρίζει και ηθελημένα αγνοεί το ρόλο της εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό, που δεν δοκιμάζει και δεν δοκιμάζεται στο μόνο πεδίο που η αριστερά μπορεί να διακριθεί πολιτικά και ιδεολογικά -εν τέλει και πρακτικά: στο πεδίο της ταξικής αναμέτρησης, της λαϊκής αντίστασης. Και που εξακοντίζει αυτή την ανάγκη σε ένα μακρινό μέλλον ή την υποβαθμίζει σε ένα ασαφές και αμήχανο παρόν.
Τούτος είναι ο βαθύτερος λόγος που και αυτή η πρωτοβουλία δεν πρόκειται να μακροημερεύσει αν και οι συντελεστές της -πολλοί από τους οποίους συμμετείχαν στην προηγούμενη επιτροπή «λογιστικού ελέγχου»- κάνοντας την αυτοκριτική τους γιατί η προηγούμενη πρωτοβουλία βάλτωσε, θεωρούν ότι υιοθετώντας τώρα την «μονομερή -ολική- διαγραφή» θα κάνουν ένα βήμα προς τα αριστερά. Και την κυβέρνηση θα στριμώξουν και θα τιμωρήσουν για τις απιστίες της και κίνημα θα δημιουργήσουν. Πόσο όλα αυτά έχουν πραγματική σχέση με τις πραγματικές ανάγκες και τις «ταπεινές» αγωνίες του λαού είναι άλλο θέμα.
Πώς να… σπρώξουμε προς… αριστερά.
Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα σχετικά με το χρέος και να μην τσιμπάμε στην αντιστροφή της πραγματικότητας που επιχειρούν ιμπεριαλισμός και αστική τάξη δίνοντας στο χρέος μία θέση που δεν πρέπει να κατέχει στην οικονομική και πολιτική σκέψη και τα δικά μας προτάγματα.
- Η επίθεση της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας σε όλους τους λαούς και στον δικό μας -που επιπλέον είναι λαός μιας χώρας που δεν είναι και δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη- προϋπήρχε του «χρέους» και θα συνεχίσει να υπάρχει μετά από αυτό όσες λύσεις και αν δώσουν περνώντας την κρίση (και τις «λύσει» τους) από «πάνω μας». Οφείλεται στην μεγάλη ανατροπή στους ταξικούς συσχετισμούς, στην ήττα του κομμουνιστικού κινήματος. Η αστική τάξη αξιοποιεί την υπαρκτή κρίση στην κατεύθυνση της νομιμοποίησης της επίθεσης της στην εργατική τάξη και τους λαούς. Εδώ το ονομάζει «αποπληρωμή του χρέους», στη Σουηδία «επιβίωση του… κράτους πρόνοιας», στην Κίνα «άνοδο της ανταγωνιστικότητας», στις ΗΠΑ «ισοσκελισμένος προϋπολογισμός» κλπ
- Το χρέος της χώρας αποτελεί έκφραση της πολύμορφης εξάρτησης της ιθύνουσας μεγαλοαστικής τάξης που αν και στριμώχνεται από τους ιμπεριαλιστές καθώς διαλύονται οι κοινωνικές της συμμαχίες και υποβαθμίζεται ο ρόλος της επωφελείται τα μέγιστα από την χρήση του «χρέους» ΚΑΙ ως εργαλείου επιβολής πολιτικών: ανατροπής κοινωνικών δικαιωμάτων, μεταφορά αξίας από τα «κάτω» προς τα «πάνω» και -δυστυχώς γι αυτήν- και από τα «μέσα» προς τα «έξω» και ως πληρωμή του ακριβού εκπρόθεσμου λογαριασμού της εισόδου στο ευρώ και στον εύκολο δανεισμό για χάρη του οποίου έβαλε υποθήκη τον λαό «της» αλλά και τους δικούς της σχεδιασμούς. Η προσπάθεια να παίξει με τις αντιθέσεις των προστατών της σχεδόν πάντα την οδήγησαν στη συντριβή ή στα «ευχαριστώ».
- Οι ιμπεριαλιστές δεν ενδιαφέρονται για τη διάσωση της χώρας αλλά για τη διάσωση… του χρέους. Όταν εννοούν να γίνει βιώσιμο εννοούν να μπορούν σε ένα εξακοντισμό στο χρόνο και σε βιώσιμες αναλογίες (πάντα αυτό συνέβαινε με την ελληνική ιστορία) να μπορούν να αρμέγουν ζεστές αξίες και πόρους σε ετήσια βάση από το μόχθο του λαού μας. Θα το είχαν πετύχει -το ελληνικό χρέος είναι ένα μόριο του ευρωπαϊκού και ένα… πρωτόνιο του παγκόσμιου χρέους- αν δεν συγκρούονταν με αφορμή αυτό το χρέος αγεφύρωτες ενδοϊμπεριαλιστικές στρατηγικές στις δύο… όχθες του Ατλαντικού αλλά και εντός της ΕΕ.
- Κάθε προσπάθεια της αριστεράς να δώσει απαντήσεις στο ζήτημα του χρέους προσπερνώντας αυτούς τους περιορισμούς και να θεωρήσει όπως το κράτος και το χρέος… πεδίο ταξικής πάλης δεν αποτελεί παρά το φύλλο συκής για την αναχώρηση από το πραγματικό πεδίο της ταξικής πάλης και της αναμέτρησης. Την ανάγκη να οργανώσει τις εστίες της λαϊκής αντίστασης, να σχεδιάσει, να συντονίσει και να καθοδηγήσει το μέτωπο αντίστασης, διεκδίκησης και πραγματικής ανατροπής των πολιτικών, να συζητήσει για τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ, να αρχίζει να δίνει τις πρώτες πειστικές απαντήσεις κριτικής αποτίμησης γι’ αυτό που υπήρξε ως σοσιαλισμός και για αυτό που οφείλει να υπάρξει. Αυτό αφορά το σύνολο της αριστεράς ακόμη και όσους ασκούν -όπως ο γράφων και κάθε εύκολα και ανώδυνα «γράφων»- τούτη την κριτική.
- Η προσπάθεια να γίνουν ανέξοδες (από την άποψη της πολιτικής κριτικής) παρεμβολές στο παρελθόν και στο παρόν δεν δίνουν καμία διέξοδο και αδικούν το παρελθόν. Για παράδειγμα το ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1934 είχε στο πρόγραμμα του και το αίτημα της μονομερούς διαγραφής του τότε χρέους, ποιες θέσεις νομιμοποιεί από πολιτικής απόψεως σήμερα; Τότε όμως το κομμουνιστικό κίνημα είχε -όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια- αναδείξει την άλλη προοπτική, την άλλη εξουσία, έναν «άλλο εφικτό κόσμο» τον σοσιαλισμό και με αυτή τη γραμμή έδωσε τη μάχη της διπλής για την Ελλάδα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Αν κάποιοι θεωρούν ότι βρισκόμαστε σε αυτό το στάδιο να… σηκώσουν το χέρι αλλιώς ας βυθιστούν στην… ονείρωξη τους. Ούτε υπάρχει σύγκριση με την μονομερή διαγραφή του χρέους που επέβαλλε η επαναστατική κυβέρνηση των μπολσεβίκων. Η οποία -σημειωτέον- προσήλθε εκ νέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το χρέος στο συνέδριο της Βερόνας για να θέσει τους δικούς της όρους για τα τσαρικά χρέη. Έχοντας όμως άλλες προϋποθέσεις από πίσω της. Ένα ένοπλο λαό που οικοδομούσε -με όλες τις αδυναμίες και τα λάθη- μια άλλη κοινωνία.
- Τα καθήκοντα αυτά δεν παρακάμπτονται προσπερνώντας τα «διόδια» της αντίστασης (εδώ δεν έχει δεν πληρώνω), αν δεν πάρει ο λαός πραγματικές ανάσες βλέποντας ότι μπορεί να ανακόψει την επίθεση τουλάχιστον αναμετρώμενος με τους δυνάστες του και εν τέλει με τον εαυτό του (το ρήμα «αναμετρώμαι» έχει και μία… αυτοπάθεια). Δεν υποκαθίσταται αυτή η «υποχρέωση» με επαναλαμβανόμενες, χιλιοδιατυπωμένες προτάσεις και διόλου ευφάνταστες υποκαταστάσεις και αριστερές αντιπολιτεύσεις σε αυτούς που θα όφειλαν -τάχα μου- να είναι αλλιώς. Είναι, ναι, ένας παρατεταμένος αγώνας, ένα «μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα», ίσως όχι τόσο μακρύ όπως σήμερα φαντάζει καθώς η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και η συνειδητοποίηση του πόσο μας αντιμετωπίζει το σύστημα ως αναλώσιμο υλικό κινητοποιεί και απελευθερώνει δυνάμεις και διαλύει τις αναγκαστικές ή υφαρπαγμένες «συναινέσεις». Βέβαια ανοίγει το δρόμο στις πιο αντιδραστικές και μαύρες δυνάμεις για να εκμεταλλευτούν το κενό.
http://www.kkeml.gr/
1.Ο Ισημερινός δεν ήταν "εξαρτημένος" ? Γιατί αποκλείεται σε "εξαρτημένες" χώρες ?
ΑπάντησηΔιαγραφή2.Δεν το δέχεται η αστική τάξη. Ε και ? Ωραία επαναστατική λογική. Αν το δεχτεί ? Πάλι όχι θα σου πει ο ΔΜ, γιατί το κκε μλ έχει ανακαλύψει μια θεωρία της εξάρτησης, των σταδίων και των λαϊκών μετώπων που δεν συνεπάγονται συμμαχία με την αστική τάξη, σχέση ανοχής με κομμάτι της κλπ. Η προσπάθεια συνδυασμού της μλ λογικής των σταδίων με τον χοτζεικό αριστερισμό, αυτά τα αποτελέσματα έχει.
3.Το ΚΚΕ κακώς λέει ο ΔΜ λέει πως θα διαγράψει το χρέος η εργατική εξουσία. Αυτό όμως περίπου έκανε και ο Λένιν, όπως μας λέει ο ΔΜ πως είναι κάτι που δεν πρέπει να το επικαλούνται όσοι έχουν ρεφορμιστικότερες απόψεις για το πως να διαγραφεί το χρέος.
4.Αν το χρέος είναι εργαλείο της "εξάρτησης", γιατί δεν πρέπει να αμφισβητείται ? Αν πρέπει, αλλά μετά την επανάσταση, αυτό είναι η άποψη του ΚΚΕ. Αν δεν πρέπει ...ούτε μετά την επανάσταση, θα το αφήσω ασχολίαστο.
5. Δεν κέρδισε λέει στο κίνημα, η λογική της διαγραφής του χρέους. Ούτε η λογική της "εξάρτησης" κέρδισε, ούτε και η λογική της "εξάρτησης που λύνεται με αντικαπιταλιστική επανάσταση". Άσε που αν κάτι κέρδισε στο κίνημα και συνδέθηκε με αυτό, ήταν η αμφισβήτηση του χρέους.
6.Τελικά αν συμφωνούμε ότι το χρέος είναι σημαντικό σαν εθνική ταξική στρατηγική, αν συμφωνούμε με το (κάτω-πάνω, μέσα-έξω)που λέει σε ένα σημείο ο ΔΜ (αλλού βέβαια λέει ότι δεν είναι τίποτα) πρέπει να υπάρχει μια τοποθέτηση.
Ή μετά την αντικαπιταλιστική επανάσταση, ή σε ένα καθεστώς "Νέας Δημοκρατίας" όπως λέει η μλ αντίληψη, ή σε χρόνο ενεστώτα όπως λένε οι διάφορες πρωτοβουλίες, που ο κρατικός κρετινισμός της αριστεράς και οι πρακτικές ουράς στον ΣΥΡΙΖΑ (μάλιστα στον στενό πυρήνα) κάνουν στόχο ειρωνείας και τρολλαρίσματος.
Αυτό που δεν υπάρχει είναι μια λογική εξάρτησης που λύνεται με αντικαπιταλιστική επανάσταση, και τότε θα λυθεί και το χρέος, αλλά όποιος άλλος το λέει πχ ΚΚΕ, κακώς το λέει, γιατί δεν λέει εξάρτηση. Ε και ? Εσείς νομίζετε ότι είστε πια μια οργάνωση που λέει περί "εξάρτησης" ?
Ακόμα μια μεταμοντέρνα εκδοχή προτείνετε, δυστυχώς. Ότι εθνική ανεξαρτησία είναι κάτι σαν συμμαχία με την αστική τάξη, με αυτή την έννοια και η ρήξη με τους δανειστές, και κάθε ρήξη με τον ιμπεριαλισμό.
Ο Μηλιός και το ΚΚΕ τα λένε καλύτερα, αν είναι να διαλέξει κανείς απο αυτά.
"κάποιος σύντροφος"
Κάποιε σύντροφε μπας και όταν τα έγραφες αυτά είχες πιεί τίποτα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤίποτα απ' όλα όσα λες δε λέει κανένας! Ούτε το ΚΚΕ!
Και καλά τη "ΝΔ" του Μάο δεν την κατάλαβες. Τη θεωρία των σταδίων του ΚΚΕ(μ-λ) που ακριβώς τη βρήκες;
Βρες μας λοιπόν όλα αυτά που προσάπτεις σαν απόψεις στο ΚΚΕ(μ-λ) όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά για να μην γελοιοποιήσε!
μλ ρεύμα=στάδια. η τοποθέτηση του Ισαάκ Ιορδανίδη κατά της γραμμής του ΚΚΕ, στην πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση για τα 50 χρόνια Αναγέννηση (την έβλεπα πριν λίγες μέρες) είναι χαρακτηριστική.
ΑπάντησηΔιαγραφήτο κκε μλ προσπαθεί να συμβιβάσει ασυμβίβαστα πράγματα, και είναι σε στρατηγικό κενό. Είναι μια εκτίμηση συνεπής με το ότι δεν είμαι μέλος του κκε μλ, αλλά δεν νομίζω ότι γελοιοποιούμαι. Επίσης μίλησα για "χοτζεικό αριστερισμό", απ όπου προέρχεται μια "αντικαπιταλιστική" εκδοχή του μλ ρεύματος. Ολες τις οργανώσεις σε στρατηγικό κενό τις θεωρώ, όχι μόνο το κκε μλ. Επίσης αυτά τα θέματα (του αντικαπιταλισμού στην μλ λογική) είναι στον πυρήνα των διαφωνιών του κκε μλ με το ΜΛ ΚΚΕ. Όχι ?
Δεν κατάλαβα την ΝΔ του Μάο ? Πες μας ότι ήταν συνώνυμη της εργατικής εξουσίας και της δικτατορίας του προλεταριάτου να γελάσουμε. Μήπως και η λαική δημοκρατία της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 34 ήταν εργατική εξουσία ? Ή δεξιός οπορτουνισμός, όπως λέει το ΚΚΕ ?
αν το ΚΚΕ δεν λέει "διαγραφή χρέους με εργατική εξουσία", κάποιος από τους δυο μας έχει πιει κάτι πονηρό. Αν δεν λέει ότι η εθνική ανεξαρτησία αθωώνει την αστική τάξη, πάλι φαίνεται πως ένας από τους 2 κάτι περίεργο έχει κάνει
εγώ όταν τα έγραφα έπινα καπουτσίνο, και τώρα τίποτα, πάντως.
"κάποιος σύντροφος"
« Η οριστική απαλλαγή του λαού από κάθε λογής μνημόνια, επιτηρητές και αντιλαϊκά μέτρα, δεν μπορεί να υπάρξει με παραλλαγές των λεγόμενων προγραμμάτων στήριξης ή με αντικατάσταση της τρόικα απ’ άλλους μηχανισμούς εποπτείας, όπως επιδιώκει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που χρειάζεται είναι η ρήξη και η αποδέσμευση από την ΕΕ, η μονομερής διαγραφή του χρέους, με το λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει».
Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ για το χρέος. Για το "τώρα" θέτει ζήτημα κατάργησης των μνημονίων. Το ερώτημα και για το ΚΚΕ είναι "από ποιον". Είναι μια κοινοβολευτική μάχη εντυπώσεων; Για τις εντυπώσεις κάλεσε τόσο κόσμο έξω από την Βουλή;
Το ΚΚΕ (μ-λ) από το `82 είχε τη θέση πως δεν υπάρχουν "καθαρές" επαναστάσεις. Μπορούν να υπάρξουν τριακόσια οδγόντα δύο στάδια μετάβασης ανάλογα με το χαρακτήρα της κοινωνίας στην οποία καλείται να δράσει το κομμουνιστικό κόμμα. Με μια διαφορά τα στάδια αυτά ακολουθούν το πάρσιμο της εξουσία και της καταστροφής του κρατικού μηχανισμού του προηγούμενου αστικού (εξαρτημένου, περιφερειακού ή μητροπολιτικού-ιμπεριαλιστικού) καθεστώτος. Η Θεωρία των σταδίων εμφανίζεται όταν απαλείφεται, παρακάμπτεται , "αποφεύγεται" αυτό το καθήκον. Δηλαδή η επανάσταση.
Τόσο στο κομμουνιστικό μανιφέστο όπου οι συγγραφείς θέτουν τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της γερμανικής ολοκλήρωσης στο πρόγραμμα του προλεταριάτου όσο και σε μια όχι και τόσο προβεβλημένη εργασία για τις προ-πατριαρχικές ρώσικες κοινότητες στην αγροτική παραγωγή τίθενται οι βάσεις για την στρατηγική της μαοϊκής Νέας Δημοκρατίας ,και άλλων κατευθύνσεων που υιοθετήθηκαν με το Μεγάλο Άλμα προς τα μπρος (αγροτικές κομμούνες). Στάδια και μεταβάσεις ποικίλες και διαφορετικές ανάλογα με την συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Με μια "μικρή" προϋπόθεση :την βίαιη επαναστατική κατάληψη της εξουσίας όχι σχήματα που έρχονται να δικαιώσουν τον ειρηνικό δρόμο στις διάφορες εκδοχές του (ακόμη και τις πιο δήθεν ριζοσπαστικές).
ΔΜ
ε ρε γλέντια, να δεις που δεν είναι ... μονόπρακτο, μπορεί να έχει και 382 στάδια.
ΑπάντησηΔιαγραφήσυμφωνούμε.
"κάποιος σύντροφος"
Κλασική τακτική προβοκατόρων, ηλίθιων και γενικώς όλων όσων αδυνατούν να υπερασπιστούν την άποψή τους (λέμε τώρα!).
ΑπάντησηΔιαγραφήΧρησιμοποιούν απόψεις προσώπων και οργανώσεων που έχουν καταγραφεί σε ένα "χώρο" (τώρα κατά πόσο είναι υπαρκτός αυτός ο χώρος στην εποχή μας είναι άλλο ζήτημα, αλλά δεν πειράζει!), στην προκειμένη περίπτωση ο "μ-λ χώρος", για να χρεώσουν και να απαντήσουν σε μια οργάνωση κι ας διαφωνεί κάθετα με αυτές τις απόψεις!!!
Χρησιμοποιούν βέβαια ομιλίες επιλεκτικά, κάνουν ότι δε βλέπουν ότι υπήρξαν κι άλλες ομιλίες. Δε βολεύει προφανώς το σκοπό!
Όταν δε τους επισημανθεί απαντάνε, ως θρασύδειλα ανθρωπάκια, μα εγώ δεν είπα τίποτα για εσάς!
Όταν βέβαια τους επισημανθεί ποια είναι η πραγματική άποψη τότε κάνουν εξυπνακίστικα αστειάκια.
Κρυπτόμενα πάντα πίσω από μια ανωνυμία ή ψευδωνυμία, σε αντίθεση με αυτούς που "κριτικάρουν", και την άνεση που τους παρέχεται άπλετα.
Άραγε έχουν τα κότσια, τα ανθρώπινα γιατί και τα πολιτικά από αυτά εξαρτώνται στη περίπτωσή τους, να αποκαλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο; Άραγε τα λένε αυτά και δημόσια χωρίς την "κάποια κουκούλα"; Όχι βέβαια!
Δε πειράζει όμως. Μες τη βλακεία τους είναι χρήσιμοι. Απλά δεν το έχουν καταλάβει για τι πράγμα είναι χρήσιμοι. Αλλιώς θα αυτοκτονούσαν!
Ανώνυμος και εγώ μιας και δεν εκπροσωπώ κανέναν αλλά ξέρω ποιον και τι να εκτιμώ!
τις είδα και τις 4, ωραία εκδήλωση, μου άρεσε του ΙΙ, πειράζει ? Δεν συμφωνώ ότι αποτελούν αυτά βάση για μια επαναστατική στρατηγική, αλλά τα θεωρώ συγκροτημένα. Και αυτό κακό ? για έναν σύντροφο σας (της συνεργαζόμενης σας οργάνωσης, και σύντροφο όλων μας σίγουρα) με μεγάλη διαδρομή, και την τοποθέτηση του σε μια εκδήλωση σας είπα κάτι καλό, δεν έβρισα.
ΑπάντησηΔιαγραφή"κάποιος σύντροφος"
Πράγματι επαγγελματίας διαστρεβλωτής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν όμως παίρνει τις απαντήσεις του και δεν αφήνονται οι βλακείες του να αιωρούνται, τότε μπορεί να είναι και χρήσιμος. Μια και δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε, ας προσπαθουμε κάθε φορά να διαλύουμε τις διαστρεβλώσεις του. Αν τον προλαβαίνουμε βέβαια.
Ας πω και εγώ κάποια πράγματα. Το χρέος δεν είναι ξεχωριστό κομμάτι από το ζήτημα του ιμπεριαλισμού, της εξάρτησης, της ΕΕ, του ΔΝΤ κλπ. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας για να μιλήσουμε και συγκεκριμένα όπου η χώρα μας είναι κλασσικότατο παράδειγμα υποτελούς και εξαρτημένης χώρας. Όσοι τα διαχωρίζουν ή ακολουθούν έναν καραμπινάτο ρεφορμιστικό δρόμο ή απλά είναι εκτός πραγματικότητας. Αν η αστική τάξη αποδεχτεί διαγραφή χρέους τότε θα έχουμε τα "καλά" του PSI. Γιατί μέσα στα πλαίσια της ΕΕ ,της εξάρτησης και της κυριαρχίας ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών (να ξαναθυμίσουμε ότι η ντόπια αστική μας τάξης αποδέχεται τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, είναι η στρατηγική επιλογή της αυτή άρα αποδέχεται πλήρως τους όρους του παιχνιδιού) η διαγραφή χρέους συνοδεύεται με αντιλαϊκές πολιτικές αναπόφευκτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε αυτά τα πλαίσια ούτε να κουνηθείς δεν μπορείς αν δεν σε "αξιολογήσουνε" οι "εταίροι" πόσο μάλλον το χρέος να διαχειριστείς, θα γίνει με τους δικούς τους όρους.
Άρα αν θέτεις το ζήτημα διαγραφής του χρέους, ξέχωρα και το αναγάγεις στο βασικό πρόβλημα χωρίς να βάζεις ως ΒΑΣΙΚΟ, ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΟΡΟ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ, την αντιιμπεριαλιστική πάλη και την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, την αντίσταση στην λογική της "διαπραγμάτευσης" και συνολικά της κυβερνητικής πολιτικής, την πάλη ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία (που αυτά είναι τα κυρίως θέματα) απλά κάνεις ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ.
Τώρα για το αν πρέπει να προβάλλουμε το αίτημα για μονομερή στάση πληρωμών και διαγραφή όλου του χρέους προσωπικά είμαι υπέρ και εκεί διαφωνώ με το κκε μλ. Πρέπει να το προβάλεις ως αίτημα όπως έκανε το ΚΚΕ παλιότερα τη δεκαετία του '30 και πολύ σωστά γιατί όντως είναι ένα ισχυρό εργαλείο του συστήματος και πρέπει να έχεις ξεκάθαρη θέση. Ενταγμένο βέβαίως βεβαίως στο βασικό, κύριο ζήτημα των κομμουνιστών στην πάλη ενάντια σε καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Εκεί δεν διαφωνούμε καθόλου στο πλαίσιο δηλαδή που πρέπει να τεθεί (ΕΕ, εξάρτηση κλπ)
V For Viva La Revolution
Διατηρώ την ελπίδα ότι κάποτε θα σταματήσουν οι ηλίθιες προσωπικές επιθέσεις. Υπάρχει βέβαια πολιτικό θέμα, οι τραμπούκοι του διαδικτύου δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι τέτοιοι και στην πραγματική ζωή και πάλη. Αυτός είναι ο λόγος που επιμένω και δεν "παρεξηγιέμαι", αναδεικνύεται θέμα με ουσία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάμε πάλι στο χρέος.
Παραμένει ένα σκληρό ερώτημα όμως ρε συ Viva.
να πληρωθεί η τάδε δόση τοκοχρεολυσίων ?
Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το PSI που ήταν χρεοκοπία με όρους των δανειστών. Είναι το συμβολικό και πραγματικό όχι μιας χώρας στην ιμπεριαλιστική κανονικότητα. Είναι το ακριβώς αντίθετο του PSI. Δεν ισχύει ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή διαγραφή χρέους πριν την ρήξη, είτε αντιιμπεριαλιστική όπως την περιγράφεις, είτε αντικαπιταλιστική όπως κάνει το ΚΚΕ.
Είναι το "όχι στην επιτροπεία/παύση πληρωμών", επειδή είναι μοχλός προώθησης των ιμπεριαλιστικών και αστικών σχεδιασμών.
Το θέμα έχει πάει στην διαχρονική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον αριστερισμό και την επαναστατική λογική. Αν οι τομές έπονται της επανάστασης, η εμπλέκουν τον κόσμος της εργασίας της νεολαίας και της διαννόησης για την επανάσταση.
"κάποιος σύντροφος"
Βρε εγώ είμαι κατά και τη πληρωμής τοκοχρεωλυσίων και δόσεων και του χρέους γενικά αλλά τις δόσεις του ΔΝΤ πριν λίγες μέρες τις πληρώσανε. Κοίτα από τη στιγμή που αποδέχονται τους όρους της ΕΕ, από τη στιγμή που διαχειρίζονται το καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας, απο τη στιγμή που αποδέχονται την αποπληρωμή σε βάρος του λαού ενός χρέους που το δημιούργησαν οι ολιγαρχίες τι περιμένεις να κάνουνε; Τα αποδέχονται όλα αυτά και δεν θα κάνουνε αλλιώς ούτε μπορούν ούτε θέλουν γιατί αυτό εξυπηρετούν, αυτό διαχειρίζονται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠως να το πω αλλιώς είναι η πολιτική τους αυτή, η ιδεολογία τους αυτή ,οι άνθρωποι είναι υπέρ του ιμπεριαλισμού, υπέρ του καπιταλισμού αυτή την πολιτική εξυπηρετούν. Αφού τα δέχεσαι αυτά και τοκοχρεωλύσια θα πληρώνεις και δόσεις και τα βρακιά σου θα κατεβάσεις. Τι όχι στην εποπτεία αφού την αποδέχονται, "διαπραγματεύονται" μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Και όλα αυτά είναι η πολιτική όχι των κυβερνήσεων, αυτοί είναι διαχειριστές, είναι η πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων. Αλλιώς αν δεν θες να πληρώνεις πάνε σε αντίσταση, πάλεψέ ενάντια στις δυνάμεις αυτές, σύγκρουση με την ΕΕ, έξω από αυτήν, σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο, για ανεξαρτησία.
Μα αυτοί το ακριβώς αντίθετο κάνουν όχι γιατί είναι ανίκανοι ή ότι άλλο αλλά αυτός είναι ο ρόλος τους, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης τους.
Συμπέρασμα: για να διεκδικήσεις αυτό που λες εσύ πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω σε αυτή τη χώρα να ανατραπούν δηλαδή οι ντόπιοι και ξένοι γκάγκστερς, η πολιτική τους και οι διαχειριστές τους. Και αυτό είναι υπόθεση του λαού όχι αυτών που επιβάλλουν στο λαό να πληρώνει τα κερατιάτικα.
V For Viva La Revolution
τώρα το πήγες αλλού, στον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, και δεν συμφωνώ ούτε με αυτό, δεν πιστεύω ότι υπήρξε αδιατάραχτη κυβερνητική εναλλαγή δικομματικού τύπου, αν αυτό εννοείς.
ΑπάντησηΔιαγραφήαλλά κακώς τα πληρώνουν καταλαβαίνω, χωρίς να έχει ανατραπεί η "εξάρτηση", αλλά ΓΙΑ να αρχίσει μια πορεία, και όχι "αφού πρώτα", όχι απλά αρχίσει μια πορεία, αλλά να έχει εμπεδωθεί κιόλας.
"κάποιος σύντροφος"
Συμφωνω με τον Δ.Μ.οτι το βασικο ειναι η επανασταση,το παρσιμο της εξουσιας και της καταστροφης του κρατικου μηχανισμου. Αυτο ξεχωριζει τους επαναστατες απο τους ρεφορμιστες.Ομως συζηταμε σημερα στην Ελλαδα και οχι στην Μογγολια του 1900,και οφειλουμε να απαντησουμε για τον χαρακτηρα της επαναστασης.Θα ειναι σοσιαλιστικη λυνοντας και αστικοδημοκρατικα καθηκοντα[αληθεια ποια] η αστικοδημοκρατικη νεου τυπου-λαοκρατικη ή οπως ονομαστη απο τους υποστηριχτες της και που θα λυσει πρωτα απ ολα αστικοδημοκρατικα-αντιφεουδαρχικα καθηκοντα πριν περασει στο επομενο σταδιο της σοσιαλιστικης επαναστασης.Πραχτικα αλλα καθηκοντα,διαφορετικες συμμαχιες. Σαφως η 6η ολομελεια του 1934 ειχε θετικα στοιχεια ομως η αναλυση που τονιζε τα φεουδαρχικα υπολειμματα η βαφτιζε σαν τετοια αστικους οργανισμους οπως ο ΑΣΟ και η συκικη και τα αντιστοιχα καθηκοντα δεν ηταν σωστη. Η θεση αυτη δεν ειχε την συμφωνη γνωμη του Ζαχαριαδη ο οποιος βεβαια την σεβαστηκε και την τηρησε μεχρι το 1948. Την θεση σοσιαλιστικη επανασταση την προβαλε στο Δευτερο ανταρτκο και την ενσωματωσε στο σχεδιο προγραμματος το 1953[επισημα κειμενα ΚΚΕτ. 7ος σελ.638].Θεση βεβαια που αποσυρθηκε και συκοφαντηθηκε στην 6η ολομ. του 56.Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ομως διαστρευλωνει την θεση του ΚΚΕ με τον υσχιρισμο οτι θεωρει οπορτουνιστικη την 6η ολομελεια του 34.Το ΚΚΕ βεβαια στα τελευταια του συνεδρεια-χαραζοντας και νεα στρατηγικη- στεκεται κριτικα στην στρατηγικη του στις προηγουμενες δεκαετιες οπως και αυτην του παγκοσμιου κομμουνιστικου κινηματος χωρις ομως να διαγραφει αυτην την περιοδο.Σε αντιθεση βεβαια με την 6η ολ. του 56 και του 20ου συνεδρειου.ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήη αλλαγή εκτίμησης του χαρακτήρα του πολέμου δεν είναι "το ΚΚΕ στέκεται κριτικά" είναι απόρριψη. Είναι θεμιτό, αλλά κάτι βαθύτερο. Η τρέχουσα πολιτική ανάγκη αριστερίστικης αναθεώρησης της ιστορίας, δεν μπορεί να πάει μαζί με την διατήρηση συμβόλων και ιστορικών αναφορών, τουλάχιστον με την ένταση που γίνονταν πριν. Η ευκολία με την οποία κνίτες σε κουφαίνουν λέγοντας "ποιο ΕΑΜ ρε, σοσιαλσωβινιστές" είναι ενδεικτική μιας καινούριας διαπαιδαγώγησης.
ΑπάντησηΔιαγραφή"κάποιος σύντροφος"
Καθαρή Ερώτηση προς V for VIVA και προς όλους γενικώς....
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκτιμάτε ότι μπορούμε να θέσουμε στην παρούσα φάση διαγραφή (ή όπως θέλετε πείτε την) του χρέους, ΜΑΖΙ με το ΒΑΣΙΚΟ, ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΟΡΟ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ και αυτό να κερδηθεί (δεδομένης και της δυσκολίας και των πιέσεων που ασκούνται στον Σύριζα αλλά και των αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών);
Αυτό θα είναι εθνική ανεξαρτησία ;;
re-revolt
Βλέπεις εσύ καμιά άλλη προοπτική re-revolt και δεν την βλέπουμε εμείς; Εδώ μας έχουν γονατίσει, μας χτυπάνε σαν χταπόδια. Ακόμα και το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και αυτό το κούρεψε η συγκυβέρνηση. Ούτε αυτά δεν μπορείς να εφαρμόσεις μέσα στη ΕΕ. Δηλαδή "διαπραγματευόμαστε" για τα ψίχουλα των ψιχούλων; Έτσι θα πηγαίνουμε; Εδώ έχουν αφαιρεθεί δικαιώματα, φτώχεια και ανεργία στα ύψη, μισθοί συντάξεις της πείνας, παρέμβαση των ξένων στα πάντα, υποτέλεια, ξενοδουλεία και μια χούφτα ολιγάρχες αυξάνουν την κερδοφορία τους σε βάρος μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι ο δρόμος της αποχώρησης από ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ, το σπάσιμο των ιμπεριαλιστικών δεσμών, η ανατροπή της εξουσίας ντόπιων και ξένων ολιγαρχιών είναι ο μόνος δρόμος της εθνικής ανεξαρτησίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ακολουθεί αυτό το δρόμο αλλά τον ακριβώς ανάποδο είναι κόμμα του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού συνεπώς η λύση βρίσκεται στην πάλη του λαού. Δύσκολο; Ναι δεν είπα ποτέ ότι είναι εύκολο. Είναι όμως ο μόνος δρόμος. Και ναι μπορεί να κερδηθεί. Αρκεί ο λαός να το θέλει και να παλέψει, να αντισταθεί σκληρά γι'αυτό.
V For Viva La Revolution
καίριο αυτό που βάζει ο re-revolt
ΑπάντησηΔιαγραφήγενικά εγώ δεν νομίζω ότι το πολιτικό πρόταγμα μιας επαναστατικής αριστεράς θα έχει να κάνει με μπούλετ, είτε καμιά δεκαριά, είτε λιγότερα και πιο "χοντρά", πιο επαναστατικά κλπ.
έχει να κάνει με την ικανότητα να περιγράφεις μια πορεία μετασχηματισμών μέσα από πρακτικές του κόσμου της δουλειάς κλπ και όχι με διακηρυκτισμό. Μοιραία σε αυτή την πορεία πρέπει να απαντάς και σε κεντρικά ζητήματα της συγκυρίας. Είναι μια λογική κοινωνικού βάθους στα μπούλετ, εκεί που αποτύχαμε και εμείς τότε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα πάρεις θέση πάντως με έναν τρόπο σε κάποια πράγματα, η κρίση της ΟΝΕ πχ είναι ένα απόλυτα υπαρκτό φαινόμενο που επικαθορίζει την συγκυρία, όπως και το ότι το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος είναι σε χρεοκοπία. Δεν θα βάλεις όμως κατά την γνώμη μου χοντρά προαπαιτούμενα για εργατική εξουσία κλπ. Κοινωνική νομιμοποίηση μεταβατικών στόχων, που να πατάνε στην υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας από την ίδια, αλλά να πιάνουν και την συγκυρία της κρίσης και της χρεοκοπίας.
για παράδειγμα το ότι "δεν αφήνουν να εφαρμόσεις το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης" δεν αποδεικνύει ότι δεν μπορεί μια κυβέρνηση, μια κοινωνική - πολιτική συμμαχία κλπ, να προσπαθήσει να το εφαρμόσει. Δεν το κάνει βέβαια όταν δεν έχει στην συγκρότηση της τον πήχη της σύγκρουσης τόσο ψηλά. Δεν ήταν "ψίχουλα" πάντως. Απόδειξη για αυτό δεν είναι ότι απορρίφθηκε από τους δανειστές (σήμερα απορρίπτουν τα μέτρα για την ακραία φτώχεια, που από 1,3 δισ η κυβέρνηση τα πήγε στα 200 εκ, και ... της λένε όχι). Βασικά δεν υπάρχει απόδειξη, είναι θέμα εκτίμησης.
επίσης εγώ νομίζω πως η επίλυση της κρίσης εκπροσώπησης δεν έχει ολοκληρωθεί. Με αυτή την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε πορεία σοσιαλφιλελευθερης ενσωμάτωσης, με πολλές αντιφάσεις όμως, όσο η χώρα είναι σε συνθήκη default βδομάδα βδομάδα, και το πολιτικό κεφάλαιο του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να πατάει πάνω στις διαχωριστικές των ταξικών προσδοκιών που πήραν μορφή στην λαική έκρηξη του 2010-2012.
"κάποιος σύντροφος"
Δεν διάβασα όλα τα σχόλια (συγγνώμη, όποτε μπορεί και να αδικώ πρόσωπα και πράγματα), αλλά από τα πρώτα σχόλια…. φρίκαρα και γι’ αυτό σχολιάζω πρόωρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕντάξει, ο «κάποιος σύντροφος» είναι γνωστός και χαριτωμένος (εμένα μου αρέσει): παίζει πάντα με τις λέξεις (διαγραφή-μη αναγνώριση του χρέους; …ένα και το αυτό, θεωρία εξάρτησης-θεωρία σταδίων; ….ένα και το αυτό. Ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός; …ένα και το αυτό. Κάποιος σύντροφος ή όλη η . εργατική τάξη και ο λαός; …ένα και το αυτό. ΚΚΕ κ.λπ παρενθέσεις;… ένα και το αυτό. Ισημερινός, Αντλαντίδα και Ελλάδα; …. ένα και το αυτό. ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυταπάτες πριν- βέρος επαναστάτης τώρα;… ένα και το αυτό. Εξυπνάδες και βλακείες…. Ωπα! Αυτό είναι ένα και το αυτό.
Όμως, κριτικές, «τάχα νηφάλιων» αλλά πολύ «ξενέρωτων» για κάθε είδους όραμα επικριτών του στυλ «μπας και όταν τα έγραφες αυτά είχες πιεί τίποτα;», εμένα με οδηγού κατευθείαν στον εξομολογητή μου: άγιε πατέρα-εξομολογητή-εξορκιστή, ήπια! Χαρτόπαιξα! Και έκανα και άλλες αμαρτίες! (… κι όποιες άλλες αμαρτίες βάλει στο μυαλό του ο «αναμάρτητος»), άρα ότι λέω δεν έχει σημασία γιατί… μπορεί να έχω πιεί!!! Προτείνω σε όσους αντιπαρατίθενται δημόσια με το ακλόνητο επιχείρημα «μήπως έχεις πιεί;», να πιούνε λίγο μπας και βρούνε άλλα επιχειρήματα.
Ενας (νηφάλιος) καλοπροαίρετος σύντροφος (που κάπου κάπου πίνει και κανένα ποτηράκι)
@re-revolt
ΑπάντησηΔιαγραφή@V For Viva La Revolution
Διευκρινιστικά.
Ποια κυβέρνηση θα το κάνει αυτό και στο έδαφος της πολιτικής εξουσίας ποιας τάξης;
Η "εθνική ανεξαρτησία" είναι πριν ή μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη;
Πάντως για να είναι "μετά",αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί η αντίσταση.
Αντίσταση κάνουμε για να απαιτήσουμε κάτι στα πλαίσια της εξουσίας των άλλων...
Αν είναι κάτι να το κάνουμε εμείς,τότε δεν αντιστεκόμαστε ούτε απαιτούμε,απλά πράττουμε.
Και τότε,όσο δύσκολο και να είναι το αίτημα πρέπει να μπαίνει "τώρα" με την σύνδεση βέβαια του πως και από ποιον θα πραγματοποιηθεί...
Γιατί σκοπός είναι, το κάθε "αίτημα" που φαντάζει κύριο στα μάτια της εργατικής τάξης σήμερα,να συνδέεται και να εξηγείται ότι είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί μόνο με συγκεκριμένο τρόπο και έτσι αντί για το συγκεκριμένο επιμέρους "αίτημα" να γίνεται αντιληπτό ότι το κύριο είναι η κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη.
"Ρομπότ"
φίλε νηφάλιε εργατική τάξη και λαός το ίδιο, ποτέ. Μάλιστα τα διαβάσματα μου είναι χρεωμένα με την υπερβολική αυστηρότητα στην χάραξη της διάκρισης.
ΑπάντησηΔιαγραφήεπίσης δεν κατάλαβες το εξής. Και τώρα σπάω πλάκα με τους αντι-ΣΥΡΙΖΑ, τους κυνηγούς "αυταπατών" και διάφορα τέτοια.
δικαιώθηκαν λέει και περιμένουν την επανάσταση.
ε ρε πλάκες με τους εγωταλεγάκηδες, θα γελάσουμε παιδιά.
"κάποιος σύντροφος"
Εντάξει, δεν κατάλαβα. Αλλά τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω. Ακόμη και τώρα ΣΥΡΙΖΑ! Με… αλλά και χωρίς αυταπάτες!!! Πάντως, σωστά! Άλλο λαός, άλλο εργατική τάξη. Μόνο που για να γίνει η εργατική τάξη τάξη για τον εαυτό της πρέπει να μιλάει για το λαό, ακόμη και για το έθνος! Τι ηγετική τάξη θα ήταν αν δεν μιλούσε εξ ονόματος όλης της κοινωνίας;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα γλέντια θα γίνονται με έκπληξη για το πώς τα φέρνει η ζωή και όχι με επιβεβαιώσεις (πω, πω, περίμενα την επανάσταση πως και πώς, και γλέντησα όπως είχε κανονιστεί!, αν την χάσουμε θα το δούμε και στις ειδήσεις. Τέλος, δεν είναι και τόσο αστεία τα πράγματα. Διαπραγματευόμαστε με λύκους (Λύκοι; Συγγνώμη. Μια χαρά είναι οι λύκοι, οι λυκάνθρωποι είναι το πρόβλημα… όχι οι κινηματογραφικοί).
ΥΓ. Πάντως, αν εννοούμε ότι λέμε προσπαθούμε και να καταλάβουμε: ΚΚΕ (μ-λ); Ζήτω ή… «δεν έχετε στρατηγική ούτε είστε τίποτα σπουδαίο». Σπουδαίο είναι η επιμονή να αντιστέκεσαι με κόστος και η επιμονή ότι μπορεί να γίνει αλλιώς ο κόσμος (κι ας μη το ζήσουμε). Γιατί το έχουμε (ακόμη κι όσοι δεν αισθάνονται ότι το έχουν), ανάγκη. Τα λέμε στους δρόμους και όχι μόνο στους… υπερλεωφόρους της ψευτοεπικοινωνίας.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος
Το ζήτημα της ανεξαρτησίας, και όχι της εθνικής που μπορεί να βάζει μέσα και την αστική τάξη ή έστω κομάτια της, θα λυθεί με ανατροπή της αστικής εξουσίας. Εφ' όσον μιλάμε για μια χώρα σαν την Ελλάδα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜια χώρα που στήθηκε, ζει και υπάρχει με μια αστική τάξη εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές. Μια εξάρτηση που μετά το 1974 είναι διπλή και στη βάση ενός συμβιβασμού μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών και της οποίας τις συνέπειες ζούμε στις μέρες μας.
Όσοι μιλούν για μεταβατικά προγράμματα και "λαϊκές εξουσίες" που θα έρθουν με εκλογές παραβλέπουν αυτό το στοιχείο της εξάρτησης και, είτε το ομολογούν είτε όχι, θεωρούν ότι μπορεί να υπάρξουν αστικά στρώματα τα οποία θα διεκδικήσουν την εθνική ανεξαρτησία τους από τους ιμπεριαλιστές. Τέτοιο πράγμα δεν υπήρξε και δεν νομίζουμε ότι θα υπάρξει ποτέ σε αυτή τη χώρα. Το μόνο που έχει υπάρξει μέχρι τώρα είναι λοξοκοιτάσματα προς άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες, και πάλι στη λογική της αναγκαιότητας προστάτη, αλλά μέχρι εκεί. Η εξάρτηση απο τη δύση δεν αμφισβητείται.
Βασική προϋπόθεση που λείπει από αρκετές αναλύσεις, αλλά και σχόλια σε αυτή τη κουβέντα, είναι ο ρόλος του λαού. Αν δεν πεισθεί ότι μπορεί να ζήσει χωρίς προστάτες, ότι μπορεί να χτίσει τη χώρα του και το μέλλον του όπως αυτός θέλει δεν θα αλλάξει κάτι ούτε σε αυτό το ζήτημα που συζητιέται εδώ.
Το ότι μπορεί να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα εκφράζει αυτή τη θέληση δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε (καμιά σχέση η τωρινή μας κυβέρνηση με αυτό). Έχουν υπάρξει τέτοια παραδείγματα στην ιστορία. Όπως και το αντίθετο. Το να βλέπουμε όμως τη πιθανότητα είναι άλλο από το να τη προγραμματίζουμε και να τη θεωρούμε κανόνα! Αν λοιπόν υπάρξει θα είναι μια βραχύβια κυβέρνηση η οποία ή θα ηγηθεί στη τελική σύγκρουση ή αλλιώς θα έχει την τύχη της κυβέρνησης του Αλλιέντε (επίσης καμιά σχέση με τη σημερινή μας κυβέρνηση) ή θα υποταχθεί στους ιμπεριαλιστές έχοντάς τους προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στο κομάτι του καθησυχασμού του λαού (εδώ υπάρχει μερική σχέση με τη σημερινή μας κυβέρνηση, μιας και δεν προέρχεται μέσα από τα σπλάχνα του κινήματος αντίστασης του λαού!).
Η Αντίσταση δεν είναι καθόλου λίγη. Από εκεί ξεκινάμε για να διεκδικήσουμε, να κατακτήσουμε και τελικά να ανατρέψουμε. Ανάποδα δεν γίνεται και δεν έγινε ποτέ! Όσα σχέδια και να κάνουμε όλοι εμείς που ενδιαφερόμαστε, δεν αμφιβάλλω για κανέναν, για την ανατροπή αυτού του συστήματος τίποτα δεν θα πετύχουμε αν δεν κινηθούμε στην κατεύθυνση της ανάγκης αυτός ο λαός να οργανωθεί και να αποκτήσει ή να ξανανακαλύψει εκείνες τις μορφές οργάνωσης, από το πιο απλό μέχρι και την πολιτική του έκφραση, που θα του επιτρέψουν να φτάσει και στη τελική ανατροπή ενός συστήματος έχοντας αντιμέτωπους κύρια τους ιμπεριαλιστές. Η βασική αντίθεση με την αστική τάξη δεν μπορεί να λυθεί χωρίς τη λύση της προηγούμενης. Όλη η ιστορία της χώρας και του λαού μας αυτό δείχνει και με πιο χαρακτηριστική "στιγμή" τη δεκαετία του ΄40,(ολόκληρη γιατί κάποιοι προτιμούν είτε το πρώτο μισό είτε το δεύτερο ανάλογα με το πως βολεύονται στη σημερινή συγκυρία ακυρώνοντας τελικά και τα δύο!).
Όσο για το χρέος ή το αναγνωρίζεις ή το αποδέχεσαι και το βάζεις σαν βασική προϋπόθεση για να μπορέσει ο λαός μας να διεκδικήσει το οτιδήποτε. Εκεί είναι η διαφορά μας ακόμη και με αυτούς που μιλάνε για ολική διαγραφή του. Με το να το αναγορεύει κανείς σε βασικό ζήτημα το μόνο που πετυχαίνει τελικά είναι η αναγνώρισή του από το λαό ως το μόνο βραχνά από τον οποίο αν απαλλαγεί θα μπορεί να ελπίζει. Εδώ βέβαια οι δυνάμεις της αριστεράς, της κομμουνιστικής αναφορά πρώτα απ' όλα, θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί ενώ προηγούμενες δεκαετίες, δεν το αναγνώριζαν ως προϋπόθεση τώρα το κάνουν! Και αυτό γιατί το ζήτημα του χρέους πάντα υπήρχε, άλλωτε περισσότερο και άλλωστε λιγότερο, στην προπαγανδιστική ατζέντα του συστήματος. Δεν υπήρχε όμως, και σωστά στην ατζέντα της Αριστεράς. Όπως και η ιμπεριαλιστικη Ελλάδα!
Δεν είμαστε από αυτούς που θα αγνοήσουν το διεθνές περιβάλον στις επιδιώξεις μας και στο τι προτείνουμε. Ούτε θεωρούμε ότι μπορούμε χωρίς συμμαχίες. Οι αναλύσεις μας όμως δεν έχουν στόχο να βρούμε τρόπους και κόλπα που να παρακάμπτουν τις πιέσεις και τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, εκμεταλλευόμενοι δήθεν τις αντιθέσεις τους, μπας και περάσουμε τίποτα φιλολαϊκό ή τους τη φέρουμε και οδηγηθούμε προς κάποια άλλη εξουσία χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, αλλά να βρούμε αυτούς τους δρόμους που θα αποσπάσουν αυτό το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα από την καπιταλιστική κυριαρχία. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει σε ...συμμαχία με άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες ούτε με άλλες αστικές τάξεις. Άλλου είδους συμμαχίες χρειαζόμαστε. Και σε αυτό το πεδίο υπάρχουν σύγχρονα παραδείγματα (Ινδία, Νεπάλ ακόμη και Ουκρανία).
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτά από μένα και περισσότερα, αν χρειαστεί και αν μπορέσω, εφόσον συνεχιστεί αυτή η συζήτηση.
φίλε καλοπροαίρετε.
ΑπάντησηΔιαγραφήούτε πριν ΣΥΡΙΖΑ ούτε τώρα.όμως επίσης, ούτε πριν αντιΣΥΡΙΖΑ, ούτε τώρα. Αυτό είπα. Ο όχι αντισυριζα είναι συριζα μας λες ? Ε, έτσι φλυαρώ, να μην απαντήσω σε τέτοια κοτρόνα που πέταξες ?
ούτε με αυταπάτες, ούτε χωρίς. Ούτε γενικώς ελπίδες, ούτε απελπισία.
ούτε αναμονή, ούτε φαντασίωση αντεπιθέσεων.
όλοι σπουδαίοι είναι, και κανείς κάτι το ιδιαίτερο.
προς το παρόν, για γλέντια, ετοιμάζομαι να γλεντήσω εθνικοπατριωτικά στις 25, με τα τσάμικα του Καμμένου και της Δούρου :P
"κάποιος σύντροφος"
Ακόμη μια φορά κι από την αρχή. ΑντιΣύριζα; ΑντιΠασοκ; ΑντιΝΔ; ΑντιΚΚΕ; Αντι-βάλε όποιο κόμμα θες; Δεν είσαι! Αφού δεν είσαι «αντί» είσαι ότι εσύ θέλεις. Είσαι «κάποιος σύντροφος» που δεν είσαι… α! γιατί είσαι αλήθεια αντικαπιταλιστής και όχι σοσιαλιστής;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑφού δεν είσαι «αντί» σε παρεξηγούν όσοι σε λένε ότι είσαι ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΝΔ ή βάλε όποιο κόμμα θες. Καλύτερα, να σου πουν ότι είσαι αντιολυμπιακός, αντιπαναθηναϊκός κ.λπ… για είσαι ΑΕΚ! Για πολιτική μιλάμε ή για ποδόσφαιρο;
Κι εγώ δεν είναι "αντί". Είμαι υπέρ! Για αυτό και είμαι αντικυβερνητικός, αντικαπιταλιστικός, αντιιμπεριαλιστικός, αντιρατσιστής, αντιεθνικιστής και… άθεος. Είμαι «αντι» γιατί είμαι «υπέρ». Βλέπεις, η πολλή ενασχόληση με τους υπολογιστές και με το διαδίκτυο μας έκανες «αντιδιαλεκτικούς» , μηχανές του 0 και 1. Εγώ δεν είμαι αντιΣΥΡΙΖΑ αλλά είμαι υπέρ της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Εσύ δεν είσαι αντιΣύριζα αλλά… μη πειται τιποτα κακό για το Σύριζα και τους δορυφόρους του «κομήτη». Ας γίνουμε περισσότερο «αντί» για να γίνουμε περισσότερο «υπέρ».
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος
Υγ. Τα ορθογραφικά λάθη επιτρέπονται αν δεν χάνεται η ουσία. Επιμένω, και μια σκέψη κ.λπ παραπάνω επιτρέπεται... , αν δεν χάνεται η ουσία. Γιατί η ουσία είναι ότι βρίσκουμε "δικαιολογίες" να επιβεβαιωθούμε χωρίς θυσίες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνας καλοπροαίρετος σύντοφος
Διόρθωση: Πιο πάνω έγραψα επιχειρηματολογώντας ενάντια σε όσους είναι κατά της κυβέρνησης και… υπέρ του Σύριζα!: «Εγώ δεν είμαι αντιΣΥΡΙΖΑ αλλά είμαι υπέρ (κατά, ήθελα να πω) της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. (ναι, ξαναδιαβάζω ότι γράφω, είναι κάτι σαν διαθήκη).Τι άγχος είναι αυτό; Και εμένα μου κάνει εντύπωση! Να μη θέλω με τίποτα να παρερμηνευτώ. Οτι είμαι με τη αριστερή κυβέρνηση, με το ΣΥΡΙΖΑ. Ενα συμβαίνει. Ειτε δεν είμαι αριστερός είτε δεν ήρθε ακόμη η ώρα της αριστερά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνας καλοπροαίρετος σύντροφος
Με το να μη διαβάσεις όλα τα σχόλια και με το να μείνεις στα πρώτα, αγνοώντας τα επόμενα αρκετά σοβαρά, νοιώθοντας παράλληλα και την ...ανάγκη να πεις αυτά που είπες, τα κατάφερες μια χαρά να ξεφύγει η συζήτηση νηφάλιε και καλοπροαίρετε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕύκολο είναι να κριτικάρονται συμπεριφορές, το δύσκολο είναι να μην τις ακολουθεί και αυτός που τις κριτικάρει αυτές τις συμπεριφορές.
Ένας που τον ενδιαφέρει η συζήτηση χωρίς τις "κόντρες" μεταξύ κάποιων και καλοπροαίρετων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ, παρασύρθηκα με το ύφος και όχι με την ουσία. Αλλά σκέφτηκα ότι μερικές φορές μετράει και το ύφος γιατί φανερώνει την ουσία. Παρόλου αυτά έχεις δίκιο.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφός (που παρασύρθηκε)