Η ταξική πάλη δεν χωράει στο Κούγκι της "εθνικής ενότητας"

"Θα το κάνουμε Κούγκι αν δεν πάρουμε αυτά που θέλουμε στις διαπραγματεύσεις" δήλωνε ο Καμμένος λίγες μέρες πριν από την αποφασιστική, όπως αποδείχτηκε, συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ. Δεν έχασε την ευκαιρία για μια ακόμα φορά να πουλήσει εθνικισμό και ψευτοπατριωτικά χαρακτηριστικά στις "διαπραγματεύσεις" της κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που πουλάει "εθνική ενότητα" από την αρχή της, όταν με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛΛ, αποτυπώνοντας σε κυβερνητικό επίπεδο την ιδιότυπη σύμπλευση που πρωτοεκφράστηκε στις πλατείες των "αγανακτισμένων". Τότε, όπως σε ένα βαθμό και πρόσφατα στις πλατείες των "ευχαριστημένων", κάθε αναφορά στην Αριστερά, η φυσική της παρουσία και τα σύμβολά της ήταν από "εκτός κλίματος" έως επικίνδυνος εχθρός που έπρεπε να εξοβελιστεί. Μαζί της έπρεπε και πρέπει να εξαφανιστεί και κάθε ανάλυση που δεν παραβλέπει το χωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις, ώστε να μονοπωλεί η κυβερνητική (στην ουσία η αστική) αντίληψη. Αντίληψη που ακριβώς για να εξυπηρετήσει την αναπαραγωγή του υπάρχοντος συστήματος αποκρύπτει τόσο την αντίθεση της εργατικής τάξης με το κεφάλαιο όσο και την αντίθεση του λαού με τον ιμπεριαλισμό.
Η αναφορά του Καμμένου στο Κούγκι αντιμετωπίστηκε λίγο-πολύ ως αναμενόμενη υπερβολή από έναν παράγοντα που έτσι κι αλλιώς έχει δείξει τέτοιες τάσεις. Η έκβαση του Γιούρογκρουπ και η παράταση της σύμβασης που ακολούθησε άλλωστε αποκάλυψε τη γύμνια της "αποφασισμένης" κυβέρνησης. Αυτό όμως που δεν θεωρήθηκε καθόλου αστείο, καθώς αποτελεί τμήμα της γενικότερης γραμμής του συστήματος, είναι η προσπάθεια να αντιστοιχιστεί η διαδικασία των κυβερνητικών διαπραγματεύσεων με τον σύγχρονο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ο Καμμένος, όπως έχουν κάνει και άλλα κυβερνητικά στελέχη με πρώτο και καλύτερο τον Τσίπρα, μίλησε για "εθνική διαπραγμάτευση" που διεξάγεται από την "κυβέρνηση ολόκληρου του έθνους", τη σημασία της "εθνικής ενότητας" κτλ. Για να τονίσει αυτή την άποψη, αξιοποίησε και τις δημοσκοπήσεις που αναπαράχτηκαν από όλα τα ΜΜΕ, σύμφωνα με τις οποίες σχεδόν όλη η ελληνική κοινωνία είναι στοιχισμένη πίσω από τους κυβερνητικούς χειρισμούς και στηρίζει ολόψυχα τις κινήσεις, τις αποφάσεις και, όπως θέλουν να συνεπάγεται, τις νέες συμβάσεις που υπογράφηκαν και τα μέτρα που τις ακολουθούν. Αντίστοιχο είναι το κλίμα που έγινε προσπάθεια να κυριαρχήσει στις συγκεντρώσεις "στήριξης της κυβέρνησης", όπου ο λαός κλήθηκε να συγκεντρωθεί δίχως σύμβολα (με εξαίρεση την ελληνική σημαία), συνθήματα αλλά και αιτήματα και να στηρίξει βουβός την "εθνική προσπάθεια".
Η γραμμή της απόκρυψης των πραγματικών αντιθέσεων συνοδεύεται από την προσπάθεια προβολής άλλων δήθεν αντιθέσεων. Από την εποχή της προηγούμενης κυβέρνησης, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ αυτοπροσδιορίζονταν ως το μπλοκ των αντι-μνημονιακών απέναντι στους μνημονιακούς της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τα στελέχη της νέας κυβέρνησης παρουσιάστηκαν ως οι αποφασισμένοι διαπραγματευτές απέναντι στους υποταγμένους προηγούμενους διαπραγματευτές. Ο Τσίπρας με τους... συμμάχους ως η φωνή της λογικής και της δημοκρατίας απέναντι στους παράλογους και αδιάλλακτους Μέρκελ-Σόιμπλε. Ακόμα και η γραβάτα χρησιμοποιήθηκε για να διαχωρίσει τους "στιλάτους" και "προοδευτικούς" από τους "γραβατωμένους" και "συντηρητικούς".
Σύντομα βέβαια ξεθώριασαν όλα αυτά τα εφευρήματα μπροστά στην ταχύτατη προσαρμογή της νέας κυβέρνησης, η οποία εκφράστηκε με την επιλογή του μνημονιακού Παυλόπουλου για πρόεδρο της δημοκρατίας, την αποδοχή των δεσμεύσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων στο πλαίσιο της "συνέχειας του κράτους", την έγγραφη υποταγή στους ιμπεριαλιστές με την παράταση του μνημονίου - και βρισκόμαστε ακόμα στον πρώτο μήνα.
Παρ' όλη τη φανερή κατάρρευση των επικοινωνιακών τεχνασμάτων, το σύστημα δεν παραιτείται της προσπάθειας ιδεολογικής αποσυγκρότησης του λαού και των εργαζόμενων και βρίσκει πρόθυμους συμμάχους στην κυβέρνηση. Η εμπέδωση της εξάρτησης σαν αναγκαίο, ακόμα και επιθυμητό, καθεστώς από όσο το δυνατό μεγαλύτερο τμήμα του λαού είναι από τα σημαντικότερα στοιχήματα για την ντόπια άρχουσα τάξη και τους ιμπεριαλιστές προστάτες της. Σύντομα θα ξεκαθαριστούν οι απαιτήσεις από τη μεριά των Αμερικανών ως αντάλλαγμα για τη «φιλική» τους στάση στις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ και κανείς τους δεν θα ήθελε τα σχέδια αυτά να συναντήσουν την αντίσταση του λαϊκού παράγοντα.
Εξίσου σημαντικό είναι το στοίχημα της κατοχύρωσης σε τμήματα εργαζόμενων της "εθνικής ομοψυχίας", που απαιτεί την πλήρη καθυπόταξή τους στα συμφέροντα και την πολιτική του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.
Αυτά ακριβώς είναι και τα ιδεολογήματα που είναι αναγκαίο να ανατραπούν προκειμένου να αναπτυχθεί το λαϊκό και εργατικό κίνημα. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να επικρατήσει η αντίληψη ότι η όποια διεκδίκηση από τη μεριά του λαού και των εργαζόμενων υποσκάπτει την "εθνική προσπάθεια". Μια αντίληψη που οδηγεί στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία και εναποθέτει την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων από το πραγματικό πεδίο, δηλαδή την ταξική πάλη, στην "καλοσύνη" της κυβέρνησης (με τη βοήθεια του ΟΟΣΑ, των ΜΚΟ κ.ά.) που θα αντιμετωπίσει τη λεγόμενη ανθρωπιστική κρίση όσο επιτρέπεται από τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας και το στενό μνημονιακό πλαίσιο.
Αντίστοιχα, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της αντιιμπεριαλιστικής πάλης η αναγνώριση της εξαρτημένης φύσης του ελληνικού καπιταλισμού και των δεινών που αυτή σημαίνει για το λαό. Πρέπει να γίνει καθαρό ότι ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, ο αγώνας για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του είναι δεμένος με την επαναστατική, τη σοσιαλιστική προοπτική. Η μόνη δύναμη που έχει πραγματικά τη δυνατότητα να υλοποιήσει αυτή την προοπτική μέχρι τέλους είναι το λαϊκό κίνημα με κορμό τη συγκροτημένη εργατική τάξη, κίνημα που θα αναπτύσσεται και θα δυναμώνει στο πεδίο των αγώνων, με κατεύθυνση την αναπόφευκτη αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος εντός κι εκτός της χώρας.

Προλεταριακή Σημαία