Ο Ίμπο πάει γήπεδο

Είναι κάποιες "μικρές ειδήσεις", κάποιες "μικρές κινήσεις", με μεγάλο όμως νόημα. Κάποιες φορές στα πιο αναπάντεχα μέρη, μπορεί να δεις κανείς τους πιο περίεργους καλεσμένους. Ποιοί, πώς και γιατί, δεν είναι κάτι που έχει την πρωταρχική σημασία. Μπορούμε να μείνουμε στο γεγονός ότι ο Ιμπραήμ Καϋπάκαγία πήγε... γήπεδο!

Αντιγράφουμε λοιπόν από το Γήπεδα χωρίς Ρατσισμό:
Εις μνήμην Ιμπραήμ Καϊπάκαγια.
Στον αγώνα με τη Γαλατά Σαραϊ, μια ομάδα αντιφασιστών Αεκτζήδων επιλέξαμε να τιμήσουμε τη μνήμη του μεγάλου Τούρκου επαναστάτη Ιμπραήμ Καϊπάκαγια , στέλνοντας έτσι ένα διεθνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης και τείνοντας μία χείρα φιλίας στον αγωνιζόμενο λαό της Τουρκίας.
Στην ανάρτηση τους ακολουθεί το εξής κείμενο, παρμένο αυτούσιο από την στήλη του Αθέατου Κόσμου:

Ο Ιμπραήμ Καϊπάκαγια, αν και άγνωστος στην Ελλάδα, θεωρείται το μεγαλύτερο σύμβολο του σύγχρονου τουρκικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.
Ο Καιπάκαγια γεννήθηκε το 1948 στο χωριό Καράκαγια της επαρχίας του Τσόρουμ, σε μια αλεβίτικη φτωχή αγροτική οικογένεια. Έπαιρνε τα γράμματα και γι' αυτό παρά τις δυσκολίες τέλειωσε το σχολείο και μπήκε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο.
Στην σύντομη ζωή του πρόλαβε να δημιουργήσει μια σημαντική πολιτική και θεωρητική παρακαταθήκη για το επαναστατικό κίνημα των λαών, των εργατών και των αγροτών στην Τουρκία. Όλοι αναγνωρίζουν πως η συμβολή του σε δυο καίρια ζητήματα ήταν καθοριστική Αμφισβήτησε ριζικά τον κεμαλισμό και διατύπωσε τολμηρά θέσεις για το δικαίωμα κυρίως των Κούρδων της Τουρκίας στην αυτοδιάθεση.
Έγραψε πολλά θεωρητικά κείμενα για την κοινωνική κατάσταση στην τουρκική ύπαιθρο. Προσπάθησε να αξιοποιήσει την πείρα της κινέζικης επανάστασης στις συνθήκες της Ανατολίας και του τούρκικου Κουρδιστάν.
Ο Καιπάκαγια ήταν ήδη γνωστός και πέρα από τους τους κύκλους της επαναστατικής αριστεράς. Τον Νοέμβρη του 1968 διώχτηκε από την σχολή της Φυσικής του Πανεπιστήμιου της Κωνσταντινούπολης γιατί θεωρήθηκε συντάκτης μιας αντιαμερικάνικης προκήρυξης στα γεγονότα του Ιούλη του 1968.
Τότε χιλιάδες φοιτητές και μαθητές ξεσηκώθηκαν ενάντια στην παρουσία του αμερικάνικου έκτου στόλου ρίχνοντας πολλούς ναύτες στην θάλασσα, στην αποβάθρα στο Ντολμάμπαχτσε. Ήταν μια από τις κορυφαίες συγκρούσεις της νεολαίας σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα είχε κηρύξει γενική απεργία και γίνονταν όλο και πιο ριζοσπαστικό , συγχρονισμένο με την αναπτυσσόμενη εργατική αναταραχή.
Διακόπηκε απότομα αυτή η εξέλιξη , με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971, οι ηγέτες του οποίου εξαπέλυσαν ένα άγριο κύμα τρομοκρατίας, μαζικών φυλακίσεων και εκτελέσεων. Ο Καιπάκαγια είχε ήδη προλάβει να φύγει στην Ανατολία ξεκινώντας την δράση του στις κουρδικές περιοχές. Από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού, μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, το 1972, είχε διαχωριστεί με την ηγεσία του TIIKP και της Αιντινλίκ αλλά και την φιλοκεμαλική παράδοση του παλιού κομμουνιστικού κινήματος.
Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος ο 'Ιμπο και οι σύντροφοι του πέρασαν στην βαθιά παρανομία και ξεκίνησαν την ένοπλη δράση.. Τότε ήταν που για τις ανάγκες μιας πλαστής αστυνομικής ταυτότητας ο Καιπάκαγια στήθηκε μπροστά στην μηχανή ενός ανύποπτου φωτογράφου στην Μαλάτια, με την τραγιάσκα και το φθαρμένο σακάκι, δανεικά ρούχα από έναν ιρανό πολιτικό εξόριστο. Με αυτήν την φωτογραφία ο Καιπάκαγια πέρασε στην ιστορία και τον αναγνωρίζουν οι νέες γενιές στην Τουρκία αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Σε μια μάχη με τον τούρκικο στρατό τον Γενάρη του 1973, τραυματίστηκε και λίγο μετά πιάστηκε. Τον οδήγησαν στην αστυνομία στο Τούντσελι (Ντέρσιμ) και αργότερα στα σκοτεινά κελιά του Ντιγιάρμπακιρ. Με ακρωτηριασμένα τα δύο πόδια από τα κρυοπαγήματα, για τέσσερις μήνες συνέχιζαν να τον βασανίζουν για να του αποσπάσουν πληροφορίες. Μάταια όμως!
Όπως είχε προλάβει να ψιθυρίσει σε συγκρατούμενους του, απέναντι στους ανακριτές, δεν υπήρχε άλλη συμπεριφορά παρά μόνο αυτή που κρατούσαν οι μπολσεβίκοι όταν έπεφταν στα χέρια της Οχράνα. “Έκοβαν την γλώσσα τους !”.
Στα χαρτιά της αστυνομίας γράφτηκε η 18 Μαΐου του 1973 για ημέρα θανάτου. Τον απέδωσαν σε αυτοκτονία αλλά στην πραγματικότητα τον αποτελείωσαν με έναν πυροβολισμό στο κεφάλι. Τον νεκρό παρέδωσαν στον πατέρα του δυο ημέρες μετά για να τον θάψει στα χώματα του Καράκαγια.
Αυτές τις ημέρες σε όλη σχεδόν την Τουρκία η θύμηση του Καιπάκαγια ζωντανεύει. Οργανώνονται εκδηλώσεις μνήμης, συνέδρια, συναυλίες και προβολές, γίνονται διαδηλώσεις. Χιλιάδες νέοι μαθαίνουν για τον επαναστάτη ηγέτη, που αγαπούσε τους χαμάληδες και αγωνίστηκε για την ελευθερία των φτωχών και των καταφρονεμένων.
Και όπως κάθε χρόνο η αστυνομία και η στρατοχωροφυλακή θα περικυκλώσουν το νεκροταφείο στο Καράκαγια για να ελέγχουν την είσοδο σε αυτό. Γιατί ακόμη και θαμμένος για δεκαετίες ο Ιμπο, παραμένει μεγάλη απειλή για το καθεστώς της αδικίας και της καταπίεσης των λαών της Τουρκίας...
ΔΕΙΤΕ με ελληνικούς υπότιτλους το ωριαίο ντοκιμαντέρ για την ζωή του Ιμπο, με τίτλο “Κόκκινο τριαντάφυλλο στον πάγο”
www.youtube.com/watch?v=QMDJV8ixA6c