Για τη συμφωνία της Βάρκιζας

Χθες συμπληρώθηκαν 72 χρόνια απ' τη "Συμφωνία της Βάρκιζας" (11-12 του Φλεβάρη 1945) με την οποία παραδόθηκαν τα όπλα του ΕΛΑΣ, αλλά και το ίδιο το ΕΑΜικό απελευθερωτικό κίνημα στους Βρετανούς ιμπεριαλιστές και στην κυβέρνηση.
Η κατάπτυστη αυτή συμφωνία συνοδεύτηκε από ένα όργιο βίας, διώξεων και τρομοκρατίας σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού. Αποτελεί ταυτόχρονα χαρακτηριστική περίπτωση για το που οδήγησε η έλλειψη εμπιστοσύνης στο λαό και στις δυνατότητές του, απ' την ηγεσία του κινήματος, και οι εγκληματικές της αυταπάτες για τις προθέσεις των ιμπεριαλιστών.
Επ' ευκαιρία της επετείου αυτής αναδημοσιεύουμε σχετικό απόσπασμα από τις Θέσεις της ΚΕ της ΟΜΛΕ για τα 56 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ (σελ. 28-30, ολόκληρο το κείμενο των θέσεων εδώ: https://antigeitoniesbooks.blogspot.gr/2014/08/56.html).

"Η καθοδήγηση του ΚΚΕ διαστρεβλώνοντας την έννοια του εθνικού αγώνα, που είναι αντιιμπεριαλιστικός-ταξικός αγώνας, διακήρυξε στη 10η ολομέλεια πως δεν κάνουμε ταξικό αγώνα αλλά εθνικό, αφαίρεσε δηλ. από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα την ταξική του ουσία και σύμφωνα με την αντίληψη αυτή ήθελε και ο ΕΛΑΣ "να αποτελέσει εθνικό στρατό, αντάξιο των προσδοκιών του έθνους". "Εθνικός", με την έννοια πως η αποστολή του τελείωνε με την απελευθέρωση του Έθνους από τους Γερμανούς. Γι΄ αυτό η 10η ολομέλεια κατάγγειλε σαν "αριστερή παρέκκλιση" την "εκτίμηση του ΕΛΑΣ σα μελλοντικού στρατού" και οι αντιπρόσωποι της Κ.Ε. του ΚΚΕ στο Λίβανο δέχτηκαν την απαίτηση του Παπανδρέου όπως ύστερα από την απελευθέρωση διαλυθεί ο ΕΛΑΣ και δημιουργηθεί "Εθνικός Στρατός" που θα "υπακούει εις τας διαταγάς της κυβερνήσεως" (του Παπανδρέου). Ο ΕΛΑΣ δε διαμορφωνόταν και δε διαπαιδαγωγούνταν σαν ένας πραγματικα λαϊκός επαναστατικός στρατός, προορισμένος να περιφρουρήσει τους καρπούς της αντιχιτλερικής αντίστασης και να εγκαθιδρύσει την εξουσία των λαϊκών δυνάμεων. Και δεν προετοιμαζόταν για το ενδεχόμενο μιας αγγλικής ένοπλης επέμβασης. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Από τον Ιούλη του 1943 ο ΕΛΑΣ χάνει την αυτοτέλειά του και υπάγεται στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, ενώ με τη συμφωνία της Γκαζέρτας (Σεπτέμβρης 1944) νομιμοποιείται ο ερχομός των αγγλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα ύστερα από την απελευθέρωσή της και ο ΕΛΑΣ μπαίνει κάτω από τη διοίκηση του άγγλου στατηγού Σκόμπυ. Κι όταν τον Οχτώβρη του 1944 ήρθαν οι Άγγλοι, το Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ με απόφασή του (17/10/1944) διακήρυξε πως "ο λαός μας, κάτω από τις σημαίες του ΕΑΜ και του ΚΚΕ με ενθουσιασμό χαιρέτησε και φιλοξενεί τμήματα των ενόπλων δυνάμεων των συμμάχων... τα γενναία τέκνα της φιλελεύθερης και συμμάχου Μεγ. Βρατανίας...".

Έτσι η καθοδήγηση του ΚΚΕ όχι μόνο δεν προετοίμαζε, αλλά υπονόμευε τις πολιτικές - οργανωτικές και στρατιωτικές προϋποθέσεις μιας αποτελεσματικής λαϊκής αντίστασης, μπροστά στην επερχόμενη νέα ιμπεριαλιστική ξενική ένοπλη αγγλική επέμβαση. Είναι χαραχτηριστικό πως η 10η ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ καταδίκασε σαν "αποτέλεσμα της προβοκάτσιας των εχθρών" τις "διαθέσεις για αντιαγγλική πολεμική". Η τέτοια γραμμή και πραχτική οδήγησαν αναπόφευκτα στην ήττα του Δεκέμβρη και στη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας.

Όταν εκδηλώθηκε η ένοπλη αγγλική επέμβαση το Δεκέμβρη του 1944, οι κομμουνιστές κι ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά πρόβαλαν ηρωική αντίσταση, που θα μείνει για πάντα στην ιστορία σαν ένας από τους πιο υψηλούς τίτλους τιμής για το λαό και το έθνος μας. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ, μη πιστεύοντας στη δυνατότητα μιας νίκης, δεν προχώρησε σε αποφασιστική αναμέτρηση και άφησε έξω από τη σύγκρουση της κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, προσπαθώντας να πετύχει ένα συμβιβασμό με τους Άγγλους. Έτσι, ενώ υπήρχαν όλες οι δυνατότητες, παρά τα λάθη που είχαν προηγηθεί, με μια αποφασιστική κινητοποίηση όλως μας των δυνάμεων να πετύχουμε μια νίκη πάνω στους Άγγλους, οδηγήθηκαμε αντίθετα στη Βάρκιζα. Η "συμφωνία της Βάρκιζας", που υπογράφτηκε στις 12 Φλεβάρη του 1945, δεν ήταν "ένας αναγκαίος συμβιβασμός", όπως από πολλές πλευρές προβλήθηκε, αλλά μια συνθηκολόγηση, μια άνευ όρων παράδοση. Με τη "συμφωνία της Βάρκιζας" ο ΕΛΑΣ παράδωσε τα όπλα, νομιμοποιήθηκε η δίωξη των αγωνιστών της αντίστασης και στην εξουσία εγκαταστάθηκαν οι αντιδραστικές δυνάμεις, που κάτω από την άμεση καθοδήγηση και ενίσχυση των άγγλων ιμπεριαλιστών ξαπόλυσαν αμέσως το μονόπλευρο αιματηρό, δολοφονικό εμφύλιο πόλεμο ενάντια στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα της Ελλάδας.

Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει από τη σύντομη ανάλυση είναι πως στη διάρκεια της γερμανοφασιστικής κατοχής υπήρχαν οι δυνατότητες, με μια σωστή πολιτική του ΚΚΕ, να πραγματοποιηθεί και να νικήσει μια εθνικοαπελευθερωτική - αντιιμπεριαλιστική λαϊκοδημοκρατική επανάσταση, που θα οδηγούσε στην απαλλαγή της Ελλάδας από κάθε ξενική ιμπεριαλστική κυριαρχία, στη συντριβή της ντόπιας αντίδρασης και στην εγκαθίδρυση λαϊκής εξουσίας. Χάρη όμως στην ηττοπαθή, οππορτουνιστική, αντεπαναστατική πολιτική που ακολούθησε η καθοδήγηση του ΚΚΕ, με επικεφαλής τους Γ. Σιάντο και Γ. Ιωαννίδη, το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα οδηγήθηκε σε ήττα και σε συνδηκολόγηση."