Μετά από ένα μήνα η απάντηση στο έγκλημα! Το μαζούτ «ξέβρασε» υποταγή και συνδιαχείριση

Με πρωτοβουλία της Λαϊκής Αντίστασης Πειραιά, έστω και καθυστερημένα, καλέστηκε την Τετάρτη 20/9 στη Δραπετσώνα η πρώτη ανοιχτή σύσκεψη με στόχο τη διοργάνωση κεντρικής διαδήλωσης (ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ με στόχο τη διοργάνωση διαδήλωσης για τη μόλυνση στον Αργοσαρωνικό). Είχε προηγηθεί από τη δική μας μεριά η προσπάθεια ώστε η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία, όμως δεν καρποφόρησε. Ωστόσο, αν και μέρος του προβλήματος, θα αναφερθούμε σε αυτό το ζήτημα ειδικά εν ευθέτω χρόνω.

Η πρόσκληση στάλθηκε στα ναυτεργατικά σωματεία της περιοχής, σε συλλογικότητες, σε σχήματα και κινήσεις γειτονίας. Στη σύσκεψη παραβρέθηκαν εκπρόσωποι από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΛΑΕ, την ΟΚΔΕ, την Εργατική Λέσχη Κερατσινίου-Δραπετσώνας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Τερψη-Χώρος» και μέλος από τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Επίσης από τα Σωματεία ΠΕΝΕΝ και ΠΣΣΝΑΤ. (Για τη σύσκεψη (20/9) με αφορμή τη περιβαλοντική καταστροφή στον Σαρωνικό).

Παρά τις κοινές διαπιστώσεις για τη σοβαρότητα του προβλήματος, για το μέγεθος και την έκτασή του, αλλά και την κοινή διαπίστωση ότι υπάρχει ανάγκη για μια κεντρική διαδήλωση, η σύσκεψη δεν έβγαλε καμία απόφαση. Παράλληλα, κανείς από τους συμμετέχοντες δεν έβλεπε την ανάγκη για μια άμεση απάντηση, τη στιγμή μάλιστα που ήδη είχαν περάσει 10 μέρες από τη βύθιση του «Αγία Ζώνη 2» και η πετρελαιοκηλίδα είχε φτάσει μέχρι το Καβούρι. Την ίδια στιγμή που οι αποδέκτες των αρνητικών συνεπειών, λαός και εργαζόμενοι, μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, γίνονται βορά της κυβερνητικής προπαγάνδας και της κοινοβουλευτικής «διαμάχης» εντυπώσεων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Βέβαια η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα τη δουλειά τους κάνουν και την κάνουν καλά. Μάλιστα, ξεσαλώνουν και αποθρασύνονται όταν διαπιστώνουν ότι ένα τόσο μεγάλο έγκλημα, προδιαγεγραμμένο από το DNA του καπιταλισμού, που σε άλλη περίοδο θα αποτελούσε αφορμή και αιτία για μαζικά ξεσπάσματα, όπως προαναφέρθηκε, έχει αντιμετωπιστεί από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και στο κίνημα σαν να μην έγινε. Εδώ θα πει κανείς το «αυθόρμητο» έγινε συνειδητή σιωπή, το Facebook σίγασε εκκωφαντικά, οι διάφοροι οικολόγοι (αυτοί έχουν και υπουργό Περιβάλλοντος).

Ε, δεν ήθελε και πολύ ο «Ελέφαντας» από τον Ασπρόπυργο για να αδειάσει τα δικά του πετρέλαια στο Σαρωνικό, το πρωί της περασμένης Τετάρτης, «όταν κάτω από αδιευκρίνιστη αιτία παρουσίασε εισροή υδάτων». «Αμελητέα η ρύπανση των 20 τετραγωνικών», αναφέρει η πλοιοκτήτρια εταιρεία. Και η ζωή συνεχίζεται… κατά το κοινώς λεγόμενο.

Ας επιστρέψουμε όμως στα περί συσκέψεων. Καταρχάς, η ΠΕΝΕΝ μάς ενημέρωσε ότι την Παρασκευή 22/9 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση τεσσάρων σωματείων, οπότε καλό θα ήταν να μην οριστικοποιήσουμε την ημερομηνία. Βέβαια τη Δευτέρα 25/9 μας ενημέρωσε ότι τελικά δεν αποφασίστηκε κινητοποίηση. Ο εκπρόσωπος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μάς γνωστοποίησε τη σύσκεψη των εκπαιδευτικών σωματείων της Παρασκευής 22/9 στην Καλλιθέα, κρίνοντας ότι πρέπει να περιμένουμε τι θα βγάλει. Ο εκπρόσωπος της ΛΑΕ επίσης έκρινε ότι από τη σύσκεψη δεν μπορεί να βγει κεντρική κινητοποίηση γιατί θα έπρεπε να περιμένουμε τις αποφάσεις των σωματείων. Επίσης κοινός τόπος των εκπροσώπων ήταν ότι θα πρέπει να πάμε σε μια διαδήλωση που δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά άμεσης απάντησης, αλλά να έχουμε χρόνο ώστε να την οργανώσουμε και να την προπαγανδίσουμε σωστά και όχι να «την κάνουμε για να την κάνουμε»!!! Αυτό βέβαια ήταν σε ευθεία συνάρτηση με την εκτίμηση ότι ο λαός δεν θα συμμετέχει σε μια τέτοια διαδήλωση γιατί λίγο πολύ δεν τον αγγίζει το πρόβλημα. Ακόμη και η προσπάθειές μας για μια τοπικού χαρακτήρα κινητοποίηση που θα λειτουργούσε ενισχυτικά προς μια κεντρική έπεσαν στο κενό.

Με λίγα λόγια, μαζευτήκαμε στη σύσκεψη για να αποφασίσουμε ότι δεν μπορούμε να αποφασίσουμε. Να ορίσουμε κάποιους άλλους να αποφασίσουν μια κινητοποίηση και να μας καλέσουν. Αυτοί οι «αρμόδιοι» ανήκουν πιθανόν στις πολιτικές οργανώσεις, αλλά εμφανίζονται με την ταμπέλα των σωματείων ή μελών ΔΣ. Έτσι, σε έναν καλύτερο και πιο δοσμένο συσχετισμό δυνάμεων που λαμβάνει υπόψη το «σχεδιασμό» του καθενός, θα παρθεί και η κατάλληλη απόφαση.

Πώς αλλιώς να νοηθεί άλλωστε ότι για ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα τελικά «αρμόδιοι» για να αποφασίσουν είναι τα εκπαιδευτικά σωματεία; Προφανώς τα σωματεία έχουν τις δικές τους διαδικασίες και καλώς να αποφασίσουν. Γιατί όμως δεν μπορούν να συντονιστούν με άλλα σωματεία εργαζομένων, με πολιτικές συλλογικότητες, μετωπικά σχήματα και κινήσεις γειτονιάς, σ’ ένα διευρυμένο κάλεσμα με παλλαϊκά και πανεργατικά χαρακτηριστικά; Αλήθεια, πώς γίνεται, π.χ., στο προσφυγικό, να υπάρχουν ΕΛΜΕ και Σύλλογοι Δασκάλων που συμμετέχουν σε συντονισμό με συλλογικότητες, ενώ στο συγκεκριμένο ζήτημα αποκλείονται οι συλλογικότητες και σωματεία ακόμη και από τη σύσκεψη;

Από κει και πέρα, στη σύσκεψη της ΕΛΜΕ Καλλιθέας η πρόταση που τέθηκε από το προεδρείο έκανε λόγο για μια τοπικού χαρακτήρα κινητοποίηση με αρκετά μεγάλη καθυστέρηση, αναπαράγοντας τα ίδια επιχειρήματα που ακούσαμε και στη σύσκεψη της Τετάρτης. Παράλληλα, στη συζήτηση που εξελίχθηκε, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από περίπου 8 εκπαιδευτικά σωματεία, ορισμένοι έφτασαν να προτείνουν διαδήλωση στις 14/9 στον Αγ. Κοσμά, άλλοι στο Φάληρο και τη Γλυφάδα. Ενώ τέθηκε και η πρόταση (αχαρακτήριστη) να γίνει καθημερινή με την άδεια της Διεύθυνσης ώστε να έρθουν οι μαθητές. Ή, αλλιώς, «αντικυβερνητική» διαδήλωση με την άδεια του κράτους και της κυβέρνησης.

Τελικά, αποφασίστηκε η διαδήλωση στις 7/10 στον Πειραιά με συγκέντρωση στο Δημοτικό Θέατρο και κατάληξη στο υπουργείο Ναυτιλίας. Έτσι λοιπόν η απάντηση θα δοθεί ένα μηνά μετά. Και άμεσα και οργανωμένα!!! Μόνο που δεν μας μετράει μόνο η κυβέρνηση και οι κεφαλαιοκράτες. Μας μετράει και ο λαός.

Η στάση που κράτησαν και συντηρούν οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και στο κίνημα απέναντι στο έγκλημα κυβέρνησης-εφοπλιστών-κεφαλαίου είναι ένα ακόμη κομμάτι του παζλ μιας Αριστεράς που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της οξυμένης κρίσης του συστήματος με τα νέα στοιχεία που πρόσθεσε ο διαχειριστής ΣΥΡΙΖΑ. Από το βομβαρδισμό τροπολογιών και προτάσεων εργατικών νόμων του ΚΚΕ και τα αναπάντητα δεκάδες εργατικά εγκλήματα των τελευταίων μηνών ως τον κάλπικο αντιφασισμό και τη φασιστικοποιήση αναδύεται πολύ συγκεκριμένα το σύγχρονο πρόσωπο του ρεφορμισμού και της συνδιαχείρισης. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που προαναφέρθηκε για το αστικό κράτος που αναπαράγεται και από τους «αντικαπιταλιστές» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Παράσταση διαμαρτυρίας στο ΥΕΝ από αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης και ΑΑΑ) και από ΛΑΕ (Δήλωση Στ. Λεουτσάκου στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το ναυάγιο του «Αγία Ζώνη II»).

Δεν εκτιμούμε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που υποτιμήθηκε μέσα στο «σχεδιασμό» των δυνάμεων. Άλλωστε και ο σχεδιασμός είναι αποτέλεσμα πολιτικής εκτίμησης και καθηκόντων. Ούτε θεωρούμε ότι πρόκειται για αδυναμία να ιδωθεί και να αξιολογηθεί ως ένα βασικό λαϊκό πρόβλημα με τις πολλαπλές προεκτάσεις του. Κατά βάση θεωρούμε ότι από τη μια εκφράζει την πλήρη υποταγή στον διαμορφωμένο συσχετισμό δύναμης και από την άλλη τις («τέρμα πια στις») αυταπάτες απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και τον κοινοβουλευτισμό. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.

Προλεταριακή Σημαία