Ξεκίνησαν οι απολύσεις των επικουρικών γιατρών

Τα τελευταία χρόνια το καθεστώς της μόνιμης και σταθερής δουλειάς τείνει προς εξαφάνιση από τα δημόσια νοσοκομεία. Όλο και περισσότεροι εργάζονται σαν αναλώσιμοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή ως σύγχρονοι δούλοι στα σκλαβοπάζαρα των εργολαβιών. Ανάμεσά τους και εκατοντάδες επικουρικοί γιατροί, καθώς οι προσλήψεις μόνιμων γιατρών έχουν μπει στον πάγο. Το ζήτημά τους ξαναπαίρνει διαστάσεις αυτή την περίοδο, καθώς οι συμβάσεις για 1100 από αυτούς βρίσκονται στον αέρα σύμφωνα με απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Συγκεκριμένα, το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε ότι οι συμβάσεις που ξεπερνούν τους 24 μήνες είναι παράνομες, βασιζόμενο στο Σύνταγμα, σε προεδρικά διατάγματα και σε οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει γίνει διακοπή της μισθοδοσίας, ακόμη και για αρκετούς μήνες, ενώ πρόσφατα έγινε και η πρώτη απόλυση επικουρικού γιατρού στο νοσοκομείο Χαλκιδικής, πριν καν λήξει η σύμβασή του. Κάτι τέτοιο δεν είναι καινούριο. Προέκυψε ξανά το 2018, με αρκετούς συναδέλφους να δουλεύουν απλήρωτοι και οι ευθύνες να γίνονται μπαλάκι ανάμεσα στο υπουργείο υγείας, το Ελεγκτικό Συνέδριο και τις διοικήσεις των νοσοκομείων. (σ. Ασγ: Μετά τη δημοσίευση του άρθρου ανακοινώθηκαν απολύσεις 6 επικουρικών γιατρών στον Άγιο Σάββα με την ...αιτιολογία ότι δεν είναι αναγκαίοι!!! Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο πρόεδρος του Σωματείου Κώστας Καταραχιά. Είναι μια ευκαιρία για το σύστημα να ξεμπερδεύει και με τους ενοχλητικούς!)

Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Έρχεται ως αποτέλεσμα της άγριας επίθεσης που έχει εξαπολύσει εδώ και χρόνια το κεφάλαιο, υπό την αυστηρή ιμπεριαλιστική εποπτεία, στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, με βασικό πυρήνα την επίθεση στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Η ζούγκλα των ελαστικών σχέσεων εργασίας και της διαρκούς ανασφάλειας του ιδιωτικού τομέα πρέπει να μεταφερθεί και στο δημόσιο. Τόσο έντονη είναι η ανάγκη του συστήματος να γκρεμίσει κατακτήσεις του παρελθόντος, που στρέφεται ακόμα και ενάντια σε στρώματα, όπως οι γιατροί, που τύχαιναν ευνοϊκότερης μεταχείρισης στο παρελθόν.

Βασική πτυχή αυτής της πολιτικής είναι και η συμπίεση του δικαιώματος στην πλήρη και δωρεάν περίθαλψη του λαού. Τα νοσοκομεία παραπαίουν όσον αφορά το υλικό και έμψυχο δυναμικό, με αποτέλεσμα όλο και δυσμενέστερες συνθήκες για τους ασθενείς. Σε κανέναν δεν είναι άγνωστη η αφάνταστη ταλαιπωρία της αναμονής στα επείγοντα, η οποία κάποιες φορές είναι και μοιραία για τους ασθενείς. Σε πολλές κλινικές μάλιστα, ειδικά στην επαρχία, δεν υπάρχει δείγμα γιατρού ή εργάζονται αποκλειστικά επικουρικοί γιατροί. Η απόλυσή τους θα σημάνει ταλαιπωρία, αν όχι χειρότερα, για τους ασθενείς. Χαρακτηριστικά, στο νοσοκομείο Σερρών, εργάζεται μόνο ένας επικουρικός ογκολόγος και η επικείμενη απόλυσή του θα αφήσει στον αέρα τους καρκινοπαθείς της περιοχής. Τα χέρια τους τρίβουν, βέβαια, οι μεγαλοκλινικάρχες των ιδιωτικών νοσοκομείων, που περιμένουν εδώ και χρόνια να απολαύσουν το μεγάλο κομμάτι της πίτας που δημιουργεί η εγκατάλειψη των δημόσιων νοσοκομείων. Ας μην ξεχνάμε και τις προεκλογικές δηλώσεις Μητσοτάκη για σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην υγεία, με την πρόταση οι υγειονομικοί υπάλληλοι του δημοσίου να εργάζονται στις ιδιωτικές κλινικές από τις οποίες το δημόσιο θα αγοράζει υπηρεσίες.

Σε αυτές τις σκληρές συνθήκες πρέπει να παλέψουμε για να σπάσει κάθε αυταπάτη. Για την εργασιακή ομηρία των επικουρικών γιατρών δεν φταίει αποκλειστικά ένας κακός διοικητής, το ανάλγητο Ελεγκτικό Συνέδριο ή η αναποφασιστικότητα ενός υπουργού υγείας. Ευθύνονται όλοι αυτοί μαζί, καθώς λειτουργούν ενιαία και κάτω από τις εντολές του κεφαλαίου και των ξένων πατρώνων του, όσο κι αν διατείνονται το αντίθετο. Οι ευθύνες βαραίνουν το ίδιο σύστημα που πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις, που γεννά την ανεργία, που χτυπά το δικαίωμα στο συνδικαλισμό και την απεργία. Γι' αυτό και μόνη ελπιδοφόρα προοπτική για τους επικουρικούς γιατρούς των νοσοκομείων είναι η προσπάθεια οικοδόμησης αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά μέσα από τα σωματεία τους. Εκεί μπορούν να συναντηθούν με τους υπόλοιπους ελαστικά εργαζόμενους των νοσοκομείων, αλλά και το μόνιμο προσωπικό που μαστίζεται από τις πολιτικές της λιτότητας και της αδιοριστίας και να οργανώσουν τη δράση τους.

Προλεταριακή Σημαία