στο στρατιωτικό συμβούλιο;
Μια μικρή πόλη της Ανατολίας που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Νεμρούτ... 1982... Στρατιωτικός νόμος επιβεβλημένος από το πραξικόπημα του 1980... Απαγορεύονται τα πάντα...
Υπάρχουν, όμως, ακόμα κάποιοι που δεν διστάζουν να αψηφήσουν τις απαγορεύσεις, τοπικοί μουσικοί που διασκεδάζουν τον κόσμο στο «κινητό τους κλαμπ» και φοιτητές που αναζητούν τρόπους διαμαρτυρίας κατά του στρατιωτικού συμβουλίου που πρόκειται να επισκεφτεί την πόλη τους.
Οι Τούρκοι σκηνοθέτες Σιρί Σιρεγιά Εντέρ και Μουχαρέμ Γκιλμέζ
1982. Νοτιοανατολική Ανατολία. Στην κωμόπολη Αντιγιαμάν οι πλανόδιοι μουσικοί χάνουν τη δουλειά τους εξαιτίας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας και καταλήγουν στη φυλακή. Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής τούς ελευθερώνει και τους αναθέτει να φτιάξουν μια «ορχήστρα σύγχρονης μουσικής». Και οι αυτοδίδακτοι μουσικοί γίνονται σιγά-σιγά μέλη στρατιωτικής ορχήστρας συμμετέχοντας με εμβατήρια στον επετειακό εορτασμό του πραξικοπήματος στις 12 Σεπτεμβρίου. Αυτό όμως δε θα περάσει. Ο νεαρός κομμουνιστής Χαϊντάρ μαθαίνει στην κόρη του μαέστρου της ορχήστρας και βιολιστή, τη Διεθνή. Η Γκιλεντάν την ηχογραφεί και ο πατέρας της ενθουσιασμένος προτείνει στα υπόλοιπα μέλη της ορχήστρας το συγκεκριμένο κομμάτι για την ημέρα της επετείου. Με τη συγκατάθεση του στρατιωτικού διοικητή, η Διεθνής γίνεται, εν αγνοία του, το «εμβατήριο» του πραξικοπήματος. Οι στρατηγοί, σοκαρισμένοι, διατάζουν την άμεση σύλληψη των ενόχων και ο ανυποψίαστος μαέστρος Αμπουζέρ πεθαίνει στη φυλακή.
Ανεξάρτητα από τα κίνητρα των πρωταγωνιστών, οι πράξεις όλων είναι πολιτικές. Έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούν αμέσως. Μπορεί ο Χαϊντάρ να φαντάζει ως πολιτικοποιημένος αγωνιστής όμως χωρίς τη βοήθεια της ερωτευμένης Γκιλεντάν που δε θέλει να του χαλάσει χατίρι, η Διεθνής δε θα έφτανε στα αυτιά του μαέστρου. Και πώς γίνεται να αντισταθεί ένας έμπειρος μουσικός στον πανανθρώπινο ύμνο της ελευθερίας; Δε γίνεται. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον μεταδώσει στους γύρω του με το μεγαλείο και την επισημότητα που του πρέπει.
Πολιτική πράξη και η τολμηρή και πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά των δύο σκηνοθετών που στέλνουν μελωδικά τα δικά τους ριζοσπαστικά μηνύματα, τα οποία όπως φάνηκε από τις διακρίσεις της ταινίας σε πολυάριθμα Διεθνή Φεστιβάλ (1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Κων/πολης και 14 συνολικά Βραβεία στην Τουρκία, Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βαρκελώνης και αλλού) βρήκαν αποδέκτες.
Ο σεναριογράφος της ταινίας, Σιρί Σιρεγιά Εντέρ, συνειδητά υιοθετεί
Το τραγικό τέλος της φυλάκισης και του θανάτου επιβεβαιώνει ότι η γλώσσα των εξουσιαστών δεν είναι άλλη από τη βία. Όμως το μήνυμα της Διεθνούς, που περνάει με μαεστρία από τις οθόνες μας, γίνεται το ενδόμυχο, αλλά και βροντερό σάουντρακ της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης και της αγάπης. Γιατί χωρίς αγάπη για το συνάνθρωπο δεν εμπνέεται κανένας αγώνας για ελευθερία. Και αυτή η διαπίστωση είναι πιο δυνατή από όλα.
Σκηνοθεσία: Sirri Sureyya Onder, Muharrem Gulmez
Σενάριο: Sirri Sureyya Onder
Διεύθ. Φωτογραφίας: Gokhan Atilmis
Μοντάζ: Engin Ozturk
Μουσική: Kalan Muzik, Aytekin G. Atas, Sirri Sureyya Onder, Tolga Kilic
Παραγωγός: Necati Akpinar
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.