β) Σπουδάζω, εργάζομαι, παντρεύομαι, γεννώ. Ανασταίνω, μαγειρεύω, συγυρίζω. Πλένω, σιδερώνω και γηροκομώ. Και από προϋποθέσεις για ν’ αναπαυθώ, πλέον δεν πιάνομαι: πετώ! Μου εξασφάλισαν ισότητα –στο κάτεργο.
γ) Νιώθω κομμένος, κύριε «μη κυβερνητικέ» αποτέτοιε μου. Λες κι έχω στραγγίσει από κάθε ικμάδα. Θα φταίει που τρέχω από το πρωί ως το βράδυ. Για λεφτά που δεν φτάνουν. Για ένσημα φαγωμένα, που τα σέρνει αραμπάς. Για χρέη. Αχ, να μπορούσα να εξοικονομήσω λίγη ενέργεια! Να απλώσω τα ποδάρια μου, να ξεκουράσω τη μέση μου, να ξεπαγώσω τις παλάμες μου. Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος.
– Σβήσε τα φώτα στο σπίτι και θα στείλεις το μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου. Έχεις κι εσύ ευθύνη για την κλιματική αλλαγή!
Αλίμονο, εγώ φταίω για όλα. Είναι σίγουρο, τον άνθρωπο το κλίμα σας δεν τον σηκώνει. Επειδή το κλίμα σας στραβώνει το κλήμα. Κι επειδή αυτό το στραβοκλήμα το ’χουνε πια καταβροχθίσει ως τη βέργα του όλα τα γαϊδούρια σας με τις χρυσές μασέλες.
– Είσαι αναίσθητος! Η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι γεγονός.
Υπερθέρμανση εκμετάλλευσης. Τήκονται δικαιώματα. Λιώνουν δεκαετίες.
– Με σβησμένο φως θα δούμε, όλοι μαζί, τον κόσμο αλλιώς...
Ότι και να κάνεις, τα μάτια να μου βγάλεις, εγώ θα βλέπω πάντα τη φλόγα που λαμπάδιασε την απελπισία του απολυμένου προχθές στη Ρώμη. Θα βλέπω πάντα τον Γεωργάκη σαν φάρο στην Τζένοβα. Τις φωτιές του Αμερικάνου να ψήνουν τη Γη από το Βιετνάμ ως τη Γιουγκοσλαβία. Θα βλέπω πάντα διάπυρο το Αφγανιστάν, το Ιράκ. Και στη Γάζα ποτέ δεν θα ξεχάσω πώς σβήνει το φως.
– Τον κοροϊδεύεις, αλλά ο Αμερικάνος είναι οικολόγος και όχι σαν τα μούτρα σου. Εσύ τι είσαι;
Εργάτης. Με μισά μεροκάματα. Απασχολήσιμος. Με ενοικιαζόμενη εργατική δύναμη. Άνεργος. Με κλεισμένο το εργοστάσιο. Με απλήρωτα δεδουλευμένα. Με οικογένεια. Νιώθω κομμένος. Γι’ αυτό παίρνω τα βαριά ποδάρια μου και τρέχω στην απεργία. Αφού
«ο χειρότερος απ’ όλους τους ανθρώπους / είναι εκείνος που αφήνει να τον θάψουν ζωντανό / προκειμένου να επιβιώσει».*
Την υπερθέρμανση του αγώνα μου δεν πρόκειται να τη γλιτώσεις. Και τελικά εγώ θα ζήσω σαν άνθρωπος!
* Ντάριο Φο, «Λα Τζουλαράτα», Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1981.
Προλεταριακή Σημαία (617,4/4/09)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.