Εργαζόμενοι στον Τύπο Τα «αναλώσιμα» του κεφαλαίου και του πολιτικού του συστήματος

Δευτέρα χωρίς λιακάδα ήταν η προηγούμενη για τους εργαζόμενους στον «Ελεύθερο Τύπο» και στο ραδιοσταθμό City 99,5. Πηγαίνοντας στη δουλειά τους το πρωί αντίκρισαν μια λιτή ανακοίνωση των ιδιοκτητών (Θόδωρος και Γιάννα Αγγελοπούλου) που έλεγε πως η επιχείρηση μπαίνει σε εκκαθάριση και κλείνει. 450 εργαζόμενοι βρίσκονται στο δρόμο, οικογένειες ολόκληρες μένουν χωρίς κανένα εισόδημα αφού και οι δύο σύζυγοι δούλευαν στην ίδια επιχείρηση...

Το βροντερό «κανόνι» που βάρεσε στο χώρο του Τύπου δεν έπρεπε να αιφνιδιάσει κανέναν. Καιρό τώρα ο κλάδος δέχεται «χειρουργικά» χτυπήματα, που εξελίσσονται σε σάρωμα εργασιακών χώρων και εργαζομένων. Μικρές εφημερίδες βάζουν λουκέτο, τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοσταθμοί απολύουν μαζικά, εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν βίαιη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η μαύρη, απλήρωτη εργασία αυξάνεται, τα «μπλοκάκια» πληθαίνουν, η επισφάλεια γίνεται καθεστώς και η γενικευμένη ανασφάλεια μόνιμη σύντροφος όλων μας.

Οι εξελίξεις αυτές το μόνο που προοιωνίζονται είναι οι αλυσιδωτές επιδράσεις στο χώρο των ΜΜΕ, το διαβόητο «ντόμινο». Είναι ολοφάνερο πως στο όνομα της κρίσης η εργοδοσία βρήκε την ευκαιρία να ξεφορτωθεί εργατικό δυναμικό και, ξαλαφρωμένη πια, να προχωρήσει σε κινήσεις που θα εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντά της. Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν καμία σχέση με τους παραδοσιακούς εκδότες, αλλά είναι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον κατασκευαστικό, ενεργειακό, εφοπλιστικό τομέα, χρησιμοποιούν το χώρο της λεγόμενης ενημέρωσης για την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους, σε... απευθείας σύνδεση με την πολιτική εξουσία και το προσωπικό της. Τα ΜΜΕ που κατέχουν δεν είναι παρά εργαλεία πολιτικής και οικονομικής επιρροής, διαπλοκής πολιτικοεπιχειρηματικών συμφερόντων και, βέβαια, χειραγώγησης της συνείδησής μας (το απαραίτητο συστατικό για να προχωρούν απρόσκοπτα όλα τα παραπάνω). Ως εκ τούτου, σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας, γενικευμένης οικονομικοπολιτικής κρίσης, λυσσαλέου ανταγωνισμού ανάμεσα στις μερίδες του κεφαλαίου και εναγώνιας αναζήτησης πολιτικού διαχειριστή που θα ξαναμοιράσει την τράπουλα, κάποια απ' αυτά τα ΜΜΕ περισσεύουν! Οπως, φυσικά, περισσεύουν οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτά, η ζωή τους, η αξιοπρέπειά τους. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια, που ντύνεται με χιλιάδες ψέματα, για τα οποία, βέβαια, «φιλότιμα» έχει δουλέψει ο δημοσιογραφικός κόσμος! Τώρα που το παιχνίδι χοντραίνει, η «μπάλα» παίρνει και όσους πίστεψαν ότι είναι κάτι παραπάνω από τους υπόλοιπους εγαζόμενους, ότι η επίθεση δεν θα τους αγγίξει, όσους αρνήθηκαν να συναντήσουν τους απολυμένους άλλων κλάδων, τους άνεργους, τους σκληρά εκμεταλλευόμενους εργάτες στο δρόμο του αγώνα. Εδώ, φυσικά, δεν αναφερόμαστε στους μεγαλοδημοσιογράφους, οι οποίοι έχουν περάσει στην άλλη όχθη, είναι ανοιχτοί υπερασπιστές των συμφερόντων της εργοδοσίας, απέναντι στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Οχι, γι' αυτούς δεν μας περισσεύουν λέξεις σ' αυτό το σημείωμα!

Το λουκέτο στον «Ελεύθερο Τύπο» και στον City είναι πρωτίστως πολιτική υπόθεση, όπως πολιτική υπόθεση ήταν και η ανάληψή τους από το ζεύγος των Αγγελόπουλων. Τα δύο Μέσα δεν είχαν πλέον -πολιτικό- λόγο ύπαρξης. Το επιχειρηματικό σκέλος, το γεγονός δηλαδή ότι έμπαιναν «μέσα», είναι δευτερεύον και, σ' αυτή την περίπτωση, αμελητέο. Πόσες επιχειρήσεις δεν κρατιούνται με νύχια και με δόντια όταν εξυπηρετούν άλλους σκοπούς! Αλλά αυτός είναι ένας απολογισμός που ενδιαφέρει κυρίως την κυβέρνηση και το κεφάλαιο.

Ο δικός μας απολογισμός δεν μπορεί παρά να αφορά τους εργαζόμενους που μπαίνουν στις στρατιές των ανέργων. Σε αυτό τον απολογισμό καθόλου δεν βοηθά η «αμηχανία» των συνδικαλιστικών παρατάξεων που δρουν στο χώρο, η πρεμούρα για διατύπωση «ρεαλιστικών» προτάσεων, διαχειριστικών λύσεων. Οπως δεν έχει βοηθήσει -το αντίθετο μάλιστα- η χρόνια αδράνεια των συνδικαλιστικών εκπροσώπων του κλάδου μπροστά στην αντιλαϊκή επίθεση, η επί της ουσίας συναίνεσή τους, αν όχι ενεργητική βοήθεια, σε μια σειρά αντεργατικά μέτρα που παίρνονται στα μαγαζιά του Τύπου όλον αυτό τον καιρό. Το κλίμα τρόμου που επικρατεί στον κλάδο -και στο οποίο έχουν συμβάλει τα επαγγελματικά σωματεία-, η απομόνωση των εργατών του Τύπου από τους υπόλοιπους εργαζόμενους εγγυάται τα χειρότερα... Οι «εποικοδομητικές» προτάσεις για έξοδο από την κρίση, οι «φαεινές» για καλύτερη διαχείριση, για διαφάνεια στο μοίρασμα των κρατικών διαφημίσεων, οι εκκλήσεις για εύρεση επενδυτών που θα σώσουν την κατάσταση και άλλα θλιβερά που ακούγονται στις γενικές συνελεύσεις δεν μπορεί να απευθύνονται στους εργαζόμενους. Μόνο σύγχυση και αυταπάτες σπέρνουν. Οι εργαζόμενοι δεν είναι διαχειριστές, δεν είναι μέτοχοι, δεν δημιούργησαν την κρίση, καλούνται μόνο να την πληρώσουν. Το συμφέρον τους δεν είναι να χωθούν στα τραπέζια διαβούλευσης πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και να νομιμοποιήσουν τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται. Το συμφέρον τους είναι στο δρόμο, στην απεργία, στον αγώνα όλων των εργαζόμενων για απόκρουση της επίθεσης. Η μόνη ρεαλιστική διέξοδος για τους «αναλώσιμους» αυτού του συστήματος είναι η αντίσταση. Ολα τα άλλα είναι εκ του πονηρού...