Η δημοκρατία μας γιορτάζει

* Γερή, γερή πια η δημοκρατία μας! Όχι μόνο δεν ψηφίζει η χλωρίδα μας, αλλά τακτικότατα καίγεται παραμονές εκτάκτων εκλογών. Τα κωνοφόρα ιδίως γίνονται το καλύτερο προσάναμμα της λαϊκής κυριαρχίας. Η οποία λαϊκή κυριαρχία φουντώνει με την κατάλληλη πνοή τού –στρατηγού– εκλογικού νόμου. Ακριβώς όπως η εθνική ανεξαρτησία μας εμπεδώνεται κάτω από την αμερικάνικη και ΝΑΤΟϊκή αρβύλα. Ακριβώς όπως η κοινωνία μας εξανθρωπίζεται υπό τας διαταγάς τής Κομισιόν και όπως το λαϊκό εισόδημα πολλαπλασιάζεται με το τραπεζιτικό ευρώ. Ακριβώς όπως οι επαγγελματίες φαντάροι μας προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια σε συντριμμένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες.

* Η δημοκρατία μας πατάει γερά στα ποδάρια της. Γι’ αυτό κι εγώ ακούω το όνομά μου στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και αηδιάζω. Το διαβάζω τυπωμένο και σιχαίνομαι. Διότι στων εχθρών μου το στόμα το όνομά μου εκπίπτει σε χυδαία, ξετσίπωτη βρισιά. Κάθε πτώση και έκπτωση: ΛΑ.Ο.Σ., λαού, λαό, λαέ. Μόνο στο λεωφορείο μετά τη δουλειά συνέρχομαι, όταν με ξαναβρίσκω ταλαιπωρημένο, ιδρωμένο, κατάκοπο αλλά όρθιο και με ξαναγγίζω και με ξαναμυρίζω και ξανακαμαρώνω τα εργατικά μου χέρια και με ξαναγαπώ. Στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο είναι καθαρός ο αέρας και μπορείς να αναπνεύσεις. Επειδή στο λεωφορείο η δημοκρατία μας δεν πατάει το ποδάρι της. Καθότι στο λεωφορείο η δημοκρατία μας αηδιάζει, αφού μας σιχαίνεται.

* Η δημοκρατία μάς πατάει γερά με τα ποδάρια της. Πότε με τη γόβα τής Διαμαντοπούλου πότε με την μπότα του Μαρκογιαννάκη. Μας ποδοπατεί κάθε μέρα, αλλά και όταν γιορτάζει στήνοντας κάλπες στα θλιβερά σχολεία της και ανοίγοντας σαμπάνιες στα φρουρούμενα μέγαρά της. Με ευελιξία ποδοπατεί τους απολυμένους, τους ανέργους, τους ωρομίσθιους, τους απασχολήσιμους, τους συμβασιούχους, τους μπλοκατζήδες, τους επισφαλείς, τους εργάτες γης, τους συνταξιούχους. Με ασφάλεια ποδοπατεί τη νεολαία, το εργατικό κίνημα, τα πολιτικά δικαιώματα, τα μυαλά μας, την Ιστορία την ίδια. Η δημοκρατία μας δεν κωλώνει να πατήσει και επί πτωμάτων: εργατών στο εργοτάξιο, πιτσιρικάδων στον δρόμο, ενηλίκων που δεν αξιώθηκαν εντατική, φτωχοδιάβολων στο αστυνομικό τμήμα, μεταναστών στη βάρκα. Στις ξέφρενες γιορτές αυτής της δημοκρατίας ο λαός είναι καλεσμένος μόνο για να πληρώνει τον λογαριασμό.

* Καιρός είναι ν’ αρχίσουμε να επιστρέφουμε τον λογαριασμό στη δημοκρατία μας. Κάνοντας πραγματική γιορτή για εμάς, τον λαό, τον καθημερινό μας αγώνα. Της αντίστασης και της ελπίδας.

Προλεταριακή Σημαία 625, 12/9/09