...στο "Εκτός των Τειχών", Γραβιάς 10 - 12 στα Εξάρχεια, το Σάββατο 4/9, στις 8:30.
Οι τίτλοι πέφτουν και η ταινία ξεκινάει με μια σκηνή άγριας σύγκρουσης ανάμεσα στους εργάτες που έχουν καταλάβει το ναυπηγείο και στις ισπανικές δυνάμεις καταστολής. Όλο το λιμάνι πλημμυρισμένο από τα δακρυγόνα και τους καπνούς από τα καμένα λάστιχα που οι απεργοί έστησαν για οδοφράγματα. Οι τοίχοι γεμάτοι συνθήματα: “τα ναυπηγεία παλεύουν”, “εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι”.Σε μια παραθαλάσσια πόλη της βόρειας Ισπανίας το πρόβλημα που βασανίζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι η ανεργία. Η κοινωνία είναι σε αναστάτωση και πλήττεται από τις μεγάλες βιομηχανίες και την μετανάστευση. Όταν τα ναυπηγεία κλείνουν οι ναυτεργάτες μένουν στο δρόμο και αρχίζουν την αναζήτηση νέας δουλειάς. Μια παρέα απολυμένοι άνεργοι περνούν τις μέρες τους στα άχαρα γραφεία εύρεσης εργασίας και στο ταμείο ανεργίας για τα απαραίτητα προς το ζην, αναζητώντας εκτός από δουλειά αλλαγή στην ζωή τους που θα τους επιστρέψει την χαμένη τους αξιοπρέπεια.
Προσπαθώντας να διασκεδάσουν και να πνίξουν την απογοήτευσή τους δίνουν ραντεβού κάθε βράδυ στο ίδιο μπαρ που άνοιξε ένας πρώην συνάδελφός τους με τα λεφτά της πρόωρης συνταξιοδότησης.
Πάνω τους βαραίνουν οι πιέσεις της καθημερινής επιβίωσης, άνθρωποι παραγωγικοί αλλά τώρα άνεργοι, άνθρωποι που έχουν σπρωχτεί βίαια στο περιθώριο. Θύματα της προόδου και της παγκοσμιοποίησης στην οποία οδηγεί η κυβέρνηση του δεξιού πρωθυπουργού τους Αθνάρ, «λαθρεπιβάτες στο πλοίο-φάντασμα της προόδου, ναυαγοί των δικών τους ονείρων κι εκείνων των συζύγων τους κι εκείνων των παιδιών τους», όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Στα όρια πλέον της τρίτης ηλικίας είναι τα πιο αναλώσιμα απομεινάρια του ευρωπαϊκού προλεταριάτου.
Έξω από την παραγωγή, έξω από τον οικογενειακό κορβανά, έξω απ’ όλα, μέσα σε μια κατάσταση σαν σε αδιέξοδο όπου ο πιο ευάλωτος ωθείται στα άκρα, ακόμα και στον θάνατο. Συνεχίζουν όμως να ζουν και να ελπίζουν, αντιμετωπίζοντας τη ζωή με καταλυτικό χιούμορ και κριτικό, όταν χρειάζεται, μάτι.
Μπορεί να μην προσφέρει τίποτα το καινούργιο και πρωτότυπο στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης προσφέρει όμως μια ζεστασιά και ανθρωπιά αφού αποτυπώνει τέλεια την πραγματικότητα (και την ελληνική). Παντού τα ίδια προβλήματα, η ίδια ανεργία, η ίδια ταλάντευση.
Η ΤΑΙΝΙΟΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.