Στη στροφή του χρόνου

Ιδιαίτερα ισχυρός ήταν στη φετινή Πρωτοχρονιά ο συμβολισμός του «τέλους» του –ημερολογιακού-χρόνου. Και βέβαια δεν είναι η πρόβλεψη των Μάγια, ούτε οι συμβάσεις της καθημερινότητας ή της Φυσικής που μπορούν να ορίσουν «αρχή» και «τέλος» στο ποτάμι του χρόνου. Οι κοινωνικές δυνάμεις και οι αντιθέσεις τους είναι το αναπόσπαστο πεδίο ύπαρξης του, το σύστημα αναφοράς χωρίς το οποίο δεν μπορεί ο χρόνος να υπάρξει. Η κατάσταση που αυτές οι κινούσες δυνάμεις διαμορφώνουν, αναδεικνύουν έντονα τούτες τις μέρες την αίσθηση της «στροφής». Ή ακόμα πιο σωστά, την εικόνα της ρωγμής του χρόνου, όπως μας τραγούδησε ένας από όσους έφυγαν το βαρυφορτωμένο 2011.
Η «λεωφόρος» λοιπόν, που -υποτίθεται ότι- άνοιξε για ολόκληρη την ανθρωπότητα με τις καταρρεύσεις του 89-91, -αλλά και λίγο πιο πριν με το Ρέυκιαβικ των Μπους, Γκορμπατσόφ, που έφερνε την «επί γης ειρήνη»- έχει μπει σε κλειστή, ολισθηρή στροφή! Τα βαγόνια του κόσμου τραντάζονται, οι συρμοί φυγοκεντρίζονται, οι «κλειδούχοι» απειλούν ακόμα και με μετωπικές κρούσεις. Στα στενά του Ορμούζ, στην ήδη πυροδοτημένη ΝΑ Μεσόγειο, στην «πυρηνική κεφαλή» του Καυκάσου, στα θηριώδη κύματα των ακτών του Ειρηνικού ωκεανού, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιές σπίθες παράγονται από τα φρένα και ποιες από τις επιταχύνσεις των ανταγωνισμών και των εκβιασμών, όλων εναντίον όλων. Η ένταση αυξάνει διαρκώς την καμπυλότητα της στροφής και ο χρόνος πυκνώνει. Οι εκτονώσεις των ανά τον κόσμο φόρουμ που στις αρχές του αιώνα διακινήθηκαν ως οι νέες απαντήσεις για τη ζωή των λαών δεν αποδείχτηκαν απλώς ανεπαρκείς. Στην πραγματικότητα ανάδειξαν την οργανική τους σύμπλεξη με το κύριο πρόβλημα, τον ιμπεριαλισμό και τους ανταγωνισμούς του. Χωνεύτηκαν –αναπόφευκτα- μέσα σε αυτό που ήταν ενσωματωμένες, και σήμερα πια αποτελούν φανερό κομμάτι της, χαμηλής, τάξης του. Το δίδαγμα είναι «σκληρό», αλλά εκκωφαντικά ισχυρό. Δεν υπάρχουν στο DNA του ιμπεριαλισμού χρωμοσώματα αυτορρύθμισης που θα μπορούσαν να πριμοδοτηθούν από μεσαίες ή κατώτερες κοινωνικές δυνάμεις για να μας «προκύψει» η αναβίωση του Κεϋνσιανισμού, η μεταπολεμική σταθερότητα της Δύσης, οι «χρυσές» δεκαετίες του 50-60… Ο ιμπεριαλισμός στο σημερινό ταξικό-πολιτικό πεδίο, όλα αυτά τα αγνοεί. Και συνεχίζει επιταχύνοντας την κούρσα του παραλογισμού και της βαρβαρότητας. Ο κόσμος απειλείται. Ο κόσμος χρειάζεται να «φτιαχτεί από την αρχή». Ποιοι είναι «αρμόδιοι» να συνομολογήσουν και να αναλάβουν την υλοποίηση μιας τέτοιας «αμετροέπειας»;

Η παράγκα

Από την άλλη, ποιος θα ισχυριζόταν την Πρωτοχρονιά του 2002, πως 10 χρόνια μετά η ιθύνουσα (…λέμε τώρα) τάξη της χώρας, σχεδόν θα «ξέχναγε» την στρογγυλή επέτειο του ευρώ και της ΟΝΕ; Εδώ, η στροφή του χρόνου έχει κιόλας σηκώσει το μπερντέ της παράγκας: Βαριά ονόματα των οικογενειών που έστησαν οι Σκόμπυ, Μάρσαλ και σία, αριστεύσαντες του Χάρβαρντ και των Εοκικών κολλεγίων, πατενταρισμένοι φασίστες, μικροί και μεγάλοι μιζοαποδέκτες των μεγάλων έργων και των εξοπλισμών, τσιράκια των ιμπεριαλιστικών σφαγών στα Βαλκάνια και στη Μ. Ανατολή, διοργανωτές της νύχτας και της εκπόρνευσης της χώρας, όλοι μαζί, ένα άθλιο μπουλούκι κακοφορμισμένο ως το μεδούλι, τρέχουν και δεν φτάνουν! Από τη μια έχουν τα υψωμένα κύματα της λαϊκής οργής. Από την άλλη τους ακόρεστους εντολείς τους που δεν μετράνε το έχει τους με κέντρο την παράγκα. Σχεδόν «έκαψαν» το χαρτί του ΓΑΠ που πολλά χρόνια –ακόμα και πριν την Ολμπράϊτ- ζωγράφιζαν και γυάλιζαν οι υπερατλαντικοί προστάτες. Τσαλακώνουν διαρκώς τον Σαμαρά και του υπονομεύουν την «όλη Ν.Δ.» Δεν τους «βγαίνει» η Ντόρα. Φορτώνουν το Βενιζέλο και τα προβεβλημένα ντόπερμαν της επίθεσης που σφάζουν σε υγεία, παιδεία, δημόσιο τομέα, με ολοένα περισσότερο αποκρουστικό έργο. Με τον κάθε… Εφραίμ δημιουργούν κύματα συγχύσεων έως πανικού στις γραμμές του μπουλουκιού, αλλά και επαναλαμβάνουν πιο αυστηρά την απαγόρευση της εκδοχής να «μας σώσει» ξανά ένας Καραμανλής που στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα με το ρωσικό φλέρτ. Η στροφή λοιπόν είναι γεμάτη ερωτήματα. Τους τελείωσε η επιτροπεία μέσω της «κανονικής» κυβέρνησης του ΓΑΠ. Τα τερατώδη που τις αμέσως επόμενες εβδομάδες φέρνει για ψήφιση η… διακριτικά εγκάθετη «κυβέρνηση Παπαδήμου» θα υπονομεύσουν και αυτή την επιλογή. Τι μορφή επιτροπείας θα επιχειρήσουν μετά; Ποιόν θα ανασύρουν από το μπουλούκι; Πως θα «συνεννοηθούν» οι Ραιχενμπάχ με τα … αμερικάνικα σενάρια που απειλούν με συμμετοχή στρατιωτικών στην κυβέρνηση; Ποιοι «δάκτυλοι» παραιτούν και ανακαλούν τις παραιτήσεις των εισαγγελέων εντείνοντας τις συγκρούσεις μέσα στο ΠΑΣΟΚ και δημιουργούν έτσι όρους θύελλας σε όλη την παράγκα; Μήπως τελικά ο –δημοψηφισματικός!- Παπανδρέου θα κάνει μια νέα-αμερικάνικη- αρχή;

Το πρωταρχικό ερώτημα

Το ζήτημα είναι πολιτικό και όχι πολιτικάντικο. Αφορά δηλαδή τα δικαιώματα και τους όρους ζωής των μαζών. Το ίδιο ισχύει και για τη ρωγμή. Δεν είναι μια καλλιτεχνική επινόηση, μια αυθύπαρκτη ιδέα δανεισμένη από τη θεωρία της Σχετικότητας της Φυσικής. Απεικονίζει, την υλική πραγματικότητα. Είναι ο ιμπεριαλιστικός Καιάδας, στον οποίο ρίχνονται χώρες, λαοί, νέοι, γυναίκες, εργάτες, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι. Η «αμετροέπεια» λοιπόν … επανέρχεται. Ποιος θα ελευθερώσει τη χώρα και το λαό από τους ξένους δυνάστες και τα ντόπια αφεντικά; Ποιος θα στείλει στον αγύριστο την παράγκα, μαζί με όλες τις σχέσεις υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό και τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής που εκφράζει και υπηρετεί- γιατί μόνο έτσι μπορεί να πάει στον αγύριστο;
Πριν το «πότε» και το «πώς» είναι το ποιος. Σε αυτό «δεν απαντά» σήμερα η «υπαρκτή Αριστερά». Γιατί στην πλειοψηφία των εκφράσεων της, προέκυψε, διαμορφώθηκε και λειτούργησε με το δόγμα της αυτορρύθμισης-εκλογίκευσης του συστήματος. Δηλαδή με τη γραμμή της ήττας. Της ήττας της. Σε αυτήν παραμένει δέσμια, αυτή την ήττα προσπαθεί να καμουφλάρει με χίλια δύο «σχέδια» για εκλογικές επιτυχίες, για κοινωνικοποιήσεις των μονοπωλίων, για εθνικοποιήσεις τραπεζών… Με όλα αυτά καμώνεται πως απαντάει στο «ποιος», φωνάζοντας «εγώ»! Δεν θέλει, τρομάζει, δεν διανοείται, να απαντήσει: οι εργάτες και ο λαός! Τα σχέδια όμως δεν είναι σωστά γιατί δεν φτιάχτηκαν με και από αυτόν που πρέπει να τα χτίσει. Δεν έγιναν δηλαδή στη βάση των δεδομένων και των απαιτήσεων της ταξικής πάλης. Είναι «ρυθμίσεις για αυθαίρετα» στις οποίες «πρέπει» να καταφύγει ο λαός, ελπίζοντας στη μελλοντική συναίνεση και ανοχή των από πάνω, μέσα και έξω από τη χώρα!
Χρειάζονται, σχέδια, τακτική, στόχοι, όραμα, ανάδειξη της επαναστατικής προοπτικής. Αναμφίβολη η αναγκαιότητα του κόμματος που οργανώνει και καθοδηγεί με «αμφίδρομη» σχέση, την επαναστατική τάξη και το λαό, και που η ίδια η συγκρότηση του είναι διαλεκτικό «προϊόν» της συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της. Ποιος όμως θα είναι πάντα, ως την επανάσταση αλλά και για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού ο θεμελιακός όρος ύπαρξης και διαμόρφωσης όλων αυτών, η «εγγύηση» ότι όλα αυτά δεν είναι ανακοινώσεις, εδάφια «προγραμμάτων», αλλά πραγματική σχέση με τις μάζες που διεκδικεί να καθορίσει την κοινωνία, τη χώρα, να «ζέψει» τις κοινωνικές αντιθέσεις και νόμους στην σοσιαλιστική-κομμουνιστική κατεύθυνση; Οι μάζες στο προσκήνιο! Από αυτήν την προϋπόθεση δεν μπορεί κανείς να «ξεφύγει». Αυτό είναι κατά τη γνώμη μας το αλάνθαστο «κριτήριο ελέγχου» της αντισυστημικής ρητορείας, που σήμερα μάλλον περισσεύει. Περισσεύει η ρητορεία των ανώφελων σχεδίων γιατί περισσεύει η αμηχανία, ακόμα και ο φόβος μπροστά σε αυτό που ονομάσαμε «αμετροέπεια» και που δεν είναι άλλο από το λογαριασμό των μαζών με την Ιστορία, που είναι φανερό πως έχει μπει στην «ημερήσια διάταξη». Αυτός ο λογαριασμός βρίσκεται στη στροφή του χρόνου. Όχι βέβαια με την έννοια της μοίρας. Αλλά της αντικειμενικής ανάγκης.

Το σημείο «εκκίνησης»

Καθόλου περίπλοκη –αλλά ούτε εύκολη- δεν είναι η «εφαρμογή» της αρχής οι μάζες στο προσκήνιο σήμερα! Χρειάζεται να παλέψουμε για να συνενώσουμε τους εργάτες, τη νεολαία, το λαό, στη γραμμή της Αντίστασης στην επίθεση. Στη γραμμή της πολιτικής μαχητικής, κινηματικής αντιπαράθεσης με όλα τα μέτρα της βαρβαρότητας, με όλους τους ιδεολογικούς, πολιτικούς εκβιασμούς του συστήματος. Αυτό το καθήκον είναι η προφανής και επείγουσα αναγκαιότητα για το λαό που απειλείται εκτός των άλλων να βρεθεί όμηρος των ποικιλώνυμων δικτύων ελεημοσύνης του συστήματος. Όμως ταυτόχρονα αυτό το καθήκον είναι και το μόνο πραγματικό πεδίο σήμερα για να είναι ο λαός στο προσκήνιο, για να συγκροτείται η εργατική τάξη και το κίνημα που απαιτείται, για να συντίθενται οι απαντήσεις της επόμενης μέρας. Υπάρχουν άραγε σήμερα αμφιβολίες για το αν θα πρέπει να κηρυχθεί «αντεπίθεση» αντί της Αντίστασης που ενδεχομένως δεν είναι «αρκετή»; Υπάρχει άραγε κανείς –εκ των επιτελείων- που δεν αντιλαμβάνεται ότι η γραμμή της Αντίστασης είναι η γραμμή της μαζικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό; Όχι, δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρός προβληματισμός με αντικείμενο τα ευτελή σλόγκαν με τα οποία κάποιοι δείχνουν να αντιμετωπίζουν τους όρους και τους συσχετισμούς της ταξικής πάλης σαν πίστες ηλεκτρονικού παιχνιδιού που τις περνάνε πριν από τους άλλους και κυρίως χωρίς το λαό!
Το πρόβλημα είναι οι πραγματικές απαιτήσεις της γραμμής της Αντίστασης, της κατεύθυνσης της συνένωσης των εργατικών-λαίκών μαζών σε Μέτωπο Πάλης απέναντι στην επίθεση. Σε αυτές τις απαιτήσεις βρίσκονται οι πραγματικές αιτίες των «ενστάσεων» απέναντι σε αυτή την κατεύθυνση. Γιατί χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να κερδηθεί αξιοπιστία και εμπιστοσύνη από το λαό πως εννοούμε αυτό που λέμε. Γιατί χρειάζεται κοινή δράση με πολιτικούς στόχους για να ενθαρρυνθεί και να ευνοηθεί στην πράξη αυτή η γραμμή. Γιατί χρειάζεται τα κόμματα και οι οργανώσεις να υπηρετούν την ανάπτυξη αυτής της πάλης, να αναλαμβάνουν ολόπλευρα τις απαιτήσεις της και τις συνέπειες της και όχι να επιδιώκουν τη μικροκομματική «χρήση» της. Γιατί όταν θα αρχίζει να γίνεται πράξη η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης , θα καταρρίπτονται σαν να μην είχαν ποτέ ειπωθεί τα «ανώφελα σχέδια» που πολύ καιρό τώρα διατυμπανίζονται, και θα προκύπτουν πραγματικά ερωτήματα και απαντήσεις. Γιατί αυτή η κατεύθυνση, καταργεί το «δρόμο» -ή τις αυταπάτες- της εκτίναξης στην κεντρική πολιτική σκηνή αλλά και τις γέφυρες επικοινωνίας με την άλλη, την αστική, όχθη…
‘Όμως τελικά, οι ρητές, έμπρακτες, έμμεσες, αρνήσεις της Κοινής Δράσης και της κατεύθυνσης του Μετώπου Αντίστασης, είναι αρνήσεις της ανάγκης και της δυνατότητας του λαού να παλέψει μαζικά, να διαμορφώσει σε μια πορεία τους όρους απάντησης και νίκης δηλαδή της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος. Και μάλιστα σε μια περίοδο που η διάθεση για αγώνες, κινητοποιήσεις, αντιστάσεις είναι διάχυτη και ισχυρή σε μια σειρά κλάδους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα αλλά και στη νεολαία. Έτσι η γραμμή της άρνησης της μαζικής πάλης-που ακολουθούν οι ηγεσίες της καθεστωτικής αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΝ) και η οποία «συνηγορείται» από τις πολιτικές θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνοδεύεται με ολοένα και περισσότερη … μετωπολογία και «υποσχέσεις» έως και κυβερνητικών λύσεων στις επόμενες εκλογές!
Η δύναμη λοιπόν αυτής της κατεύθυνσης είναι ακριβώς ότι επιχειρεί να εκφράσει τα πραγματικά δεδομένα και ζητούμενα της ταξικής πάλης σήμερα και με όρους μαζών. Αυτή ήταν και η βάση των δυνατοτήτων που αναδείχτηκαν από τον πρώτο κύκλο των εκδηλώσεων που διοργάνωσε σε μια σειρά πόλεις το ΚΚΕ(μ-λ) θέτοντας το ζήτημα και με στόχο την διαμόρφωση των αρχικών βημάτων υλοποίησης αυτής της κατεύθυνσης. Να λοιπόν η τελευταία, αλλά πρωταρχική σήμερα «αμετροέπεια» που θα υποστηρίξουμε: Να ισχυροποιηθεί και να νικήσει μέσα στο κίνημα η γραμμή της πάλης των μαζών, η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης. Με όση πάλη, με όλες τις πολιτικές και ιδεολογικές ρήξεις και ανατροπές που αυτή η κατεύθυνση προϋποθέτει και φέρνει.

Ν.Π.