- Όποιος επιθυμεί να διαδηλώνει στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει να ζητάει εγγράφως την άδεια της αστυνομίας και της δημοτικής αρχής, πέντε μέρες πριν από τη διεξαγωγή της διαδήλωσης.
- Όποιος δεν μπορεί να διασφαλίσει την τάξη και την περιφρούρηση της διαδήλωσης που διοργανώνει οφείλει να συνεργάζεται με την αστυνομία και να της ζητά, με αποζημίωση (θα τους ...πληρώνουμε και από πάνω για να μας δέρνουν!), πρόσθετα μέτρα περιφρούρησης. Διαφορετικά, για κάθε ζημιά δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας αναλαμβάνει στο ακέραιο την ευθύνη αποζημίωσης. Σε περίπτωση όπου ο οργανωτής έχει ζητήσει πρόσθετα μέτρα περιφρούρησης και σημειωθούν ζημιές, την ευθύνη αποζημίωσης την αναλαμβάνει η Αστυνομία.
- Όλες οι διαδηλώσεις πλην αυτών που διοργανώνει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ σε πανελλαδικές απεργίες, την πορεία του Πολυτεχνείου και την Πρωτομαγιά υποχρεωτικά οφείλουν να καταλαμβάνουν μία λωρίδα κυκλοφορίας. Διαφορετικά, οι πορείες στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας να μην επιτρέπονται.
Δηλαδή αν μια πορεία είναι μαζική και δεν έχει διοργανωθεί από τους εργατοπατέρες και δεν είναι Πρωτομαγιά ή Πολυτεχνείο θα απαγορεύεται; Οι πορείες που διοργανώνονται από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ συνήθως έχουν αφετηρία το Πεδίο του Άρεως, η πλειοψηφία του κόσμου όμως πάει είτε στο Μουσείο είτε όπου καλεί το ΠΑΜΕ, οι πορείες, αν δεν επιβάλει το ενιαίο τους η μαζικότητα, θεωρούνται χωριστές. Ποια θα επιτρέπεται και ποιες θα απαγορεύονται;
Παλιότερα είχαν σκεφτεί να ορίσουν συγκεκριμένους χώρους - πλατείες όπου θα επιτρεπόταν οι "συναθροίσεις" (π.χ. πλατεία Εθνικής Αντίστασης (Κοτζιά), ή να γίνονται διαδηλώσεις μόνο σε πεζόδρομους ή μόνο στην Πανεπιστημίου κ.λπ.), μετά έβαλαν όριο μαζικότητας τους 500 (!!!), τώρα όποιος διαδηλώνει και ειδικά οι φορείς, οι συνδικαλιστές αλλά και οι απλοί διαδηλωτές θα θεωρούνται υπεύθυνοι για τις ζημιές. Και θα το ακριβοπληρώνουν, οικονομικά αλλά και ποινικά.
Το οπλοστάσιό τους είναι γεμάτο από νόμους και απαγορεύσεις, και τώρα για την πραγματοποίηση μιας διαδήλωσης πρέπει να υπάρχει ειδοποίηση, μην ξεχνάμε ότι οι καταλήψεις εντάσσονται στους τρομονόμους. Τις απαγορεύσεις αυτές τις έχει ακυρώσει το κίνημα στη πράξη.
Υπάρχει όμως μια διαφορά. Ότι πλέον τα πράγματα σκληραίνουν, ότι το σύστημα είναι αποφασισμένο να μας τσακίσει με κάθε τρόπο, γι' αυτό και φοβάται τις λαϊκές αντιδράσεις, και ως φοβισμένο θα αντιδρά ανάλογα.
Απέναντι σε αυτό δεν αρκούν τα κλαψουρίσματα, που διαβάζουμε σε αριστερές ιστοσελίδες και ιστολόγια, περί ...ειρηνικών διαδηλώσεων και ειρηνικών διαδηλωτών που δεν φταίνε σε τίποτα! Ούτε οι κλειστές περιφρουρήσεις που αφήνουν τον περισσότερο κόσμο απ' έξω έρμαιο των μηχανισμών καταστολής ενισχύοντας έτσι την, εκ του συστήματος εκπορευόμενη αλλά όχι μόνο, αντιπάθειά του σε ότι οργανωμένο.
Αυτό που χρειάζεται είναι ένταση των εργατικών, λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων, μαζικότητα, αποφασιστικότητα και συνειδητοποίηση ότι οι "ειρηνικοί" περίπατοι τελείωσαν. Είτε "χαλαροί" είναι είτε "αυστηρά" περιφρουρούμενοι. Χρειάζεται πραγματικό κάλεσμα οργάνωσης στο λαό που διαδηλώνει για να μην σκορπίζει με το πρώτο μπαμ σαν τα κοτόπουλα. Χρειάζεται η αποφασιστικότητα που δείχνουν όλο και περισσότερες χιλιάδες λαού και δεν φεύγουν με όσα χημικά και να πέφτουν να γίνει οργανωμένη πάλη απέναντι σε ένα μηχανισμό ενός ισχυρού ακόμη κράτους.
Φάνηκε στις τελευταίες διαδηλώσεις, και στο Σύνταγμα το καλοκαίρι. Όταν οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς έβαζαν στην άκρη, έστω αναγκαστικά, τις αντιοργανωτικές αρλούμπες δινόταν σοβαρή μάχη όπου συμμετείχε και "άσχετος" κόσμος.
Η ταξική πάλη δεν ήταν ποτέ ειρηνική, διαφορές έντασης είχε, όσο ο λαός θα κατανοεί την ανάγκη του αγώνα θα γίνεται όλο και πιο βίαιη. Αντί λοιπόν να διαμαρτυρόμαστε "συνταγματικά" και με βάση τα ...ανθρώπινα δικαιώματα, ας στηρίξουμε το λαό στις διαδηλώσεις για να μπορέσει να διεκδικήσει ξανά αυτά που δικαιούται! Το κεφάλαιο δεν θα διστάσει σε καμιά "συνταγματική" και δημοκρατική εκτροπή προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντά του και την εξουσία του. Εμείς ως πότε θα νομίζουμε ότι μπορούμε να το αντιμετωπίζουμε με εξετάσεις υπευθυνότητας και ...ειρηνικότητας;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.