Άθλιες συνθήκες κράτησης για τους μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Απεργίες πείνας, κινητοποιήσεις αλλά και απόπειρες αυτοκτονίας MAT και βασανισμοί η απάντηση της κυβέρνησης

Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης, Δένδιας και όλος ο συρφετός της υποταγής στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών παριστάνουν τους αντιφασίστες και τους αντιρατσιστές, αλλά η ίδια η πραγματικότητα τους διαψεύδει.
Είναι χιλιάδες οι μετανάστες, από τότε που ξεκίνησε ο "Ξένιος Δίας" που κλείνονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, της Κορίνθου αλλά και σε αστυνομικά τμήματα σαν της Δραπετσώνας, κάτω από άθλιες συνθήκες.
Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται όσο συνεχίζεται η εν λόγω επιχείρηση και οδηγεί τους μετανάστες να πραγματοποιούν απεργίες πείνας, διαμαρτυρίες και κάποιοι από αυτούς σε απόπειρες αυτοκτονίας.
Η απάντηση της κυβέρνησης είναι οι άγριοι ξυλοδαρμοί, οι απειλές και τα βασανιστήρια. Είναι χαρακτηριστικές οι καταγγελίες κατοίκων δίπλα από το στρατόπεδο της Κορίνθου την Τετάρτη το πρωί που άκουγαν τα ΜΑΤ να επιτίθενται στους μετανάστες και έβλεπαν τη περιοχή τους να γεμίζει από τον καπνό των δακρυγόνων.
Πέρα από αυτό όσοι κυκλοφορούν καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας γίνονται καθημερινά μάρτυρες "ελέγχων" μεταναστών από τους μπάτσους, με τουλάχιστον προσβλητικό τρόπο, και συλλήψεων. Εικόνες που μέσα στα πλαίσια την συνολικότερης αστυνομοκρατίας - φασιστικοποίησης - έχουν γίνει πια συνηθισμένες και κανέναν δεν εντυπωσιάζουν. Σε όλα αυτά βέβαια έρχεται να προστεθεί και η δράση της Χρυσής Αυγής που ποτέ δεν έπαψε να επιτίθεται σε μετανάστες.
Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε προτάσεις βελτίωσης της κράτησης, ούτε ανθρωπιστικού τύπου. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να δοθεί με τρόπο τέτοιο που να δίνει άλλοθι αντιρατσισμού στους κυβερνώντες και τους υποστηρικτές τους.
Αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιηθούν οι ίδιοι οι μετανάστες, ενωμένοι ανεξάρτητα χρώματος και χώρας προέλευσης και μαζί με τους εργάτες, το λαό, της χώρας κομμάτι του οποίου είναι και οι ίδιοι, να αντισταθούν ενάντια στις πολιτικές που τους μετατρέπουν σε φυγάδες (είτε οικονομικούς είτε πολιτικούς) από τη χώρα τους, ενάντια στις πολιτικές εξαθλίωσης όλων των εργαζόμενων.

Μια πραγματικά αριστερή, ταξική, εργατική απάντηση δεν μπορεί να περιλαμβάνει προτάσεις που υπονοούν τρόπους αδειάσματος της χώρας από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες δίνοντας το πάτημα σε συζητήσεις του τύπου "πόσοι χωράνε" και δημιουργώντας άλλοθι για πολιτικές φύλαξης των συνόρων που καταλήγουν σε μαζικούς φόνους, είτε στα χερσαία είτε στα θαλάσσια σύνορα.
Η δράση της αριστεράς, των σωματείων, των λαϊκών συλλογικοτήτων πέρα από την αλληλεγγύη και τη στήριξη αυτών των ανθρώπων, πρέπει να περιλαμβάνει και δράσεις καταγγελίας των ιμπεριαλιστικών πολιτικών, των πολιτικών των κυβερνήσεων, τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων των μεταναστών εργαζόμενων και άνεργων, τη νομιμοποίηση όλων. Και αν θέλουν να φύγουν να είναι δικό τους ζήτημα και όχι να σπρώχνονται με ...διακριτικό τρόπο προς αυτό ζητώντας την προμήθειά τους με ταξιδιωτικά έγγραφα.
Όσο για το "που θα βρεθούν τα χρήματα" για να τους "θρέψουμε όλους αυτούς" η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή που λέει ότι τα χρήματα βρίσκονται από εκεί που βρίσκονται και τα χρήματα για να γεμίζουν τα ταμεία των "δανειστών", των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης και της Β. Αμερικής. Από τον πλούτο που παράγουν έλληνες και ξένοι εργάτες σε αυτό τον τόπο και παντού.
Και το μεταναστευτικό είναι θέμα πάλης. Είναι ταξικό ζήτημα και η όποια βελτίωση, λύση, το σταμάτημα της κρατικής βίας και των βασανισμών, το κλείσιμο των στρατοπέδων είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη δύναμη του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Όπως όλα.