Βασική επιδίωξη της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης δεν είναι άλλος από το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης και κυρίως της δυνατότητας κήρυξης απεργίας. Η λεγόμενη “ατζέντα” θα περιλαμβάνει πέντε βασικά σημεία:
Τον τρόπο χρηματοδότησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Θα τεθεί το κατά πόσον πρέπει να υπάρχει υποχρεωτική χρηματοδότηση από το κράτος ή αν θα πρέπει να χρηματοδοτείται από όσους εργαζόμενους το επιθυμούν
- Το πρόβλημα του κατακερματισμού που σήμερα παρατηρείται, καθώς υπάρχει πληθώρα πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων. Θα τεθεί δηλαδή θέμα “ενοποιήσεων” συνδικάτων
- Τον τρόπο προκήρυξης των απεργιακών κινητοποιήσεων, δηλαδή με ποιες διαδικασίες θα λαμβάνονται οι αποφάσεις
- Το θέμα της αξιοπιστίας των συνδικάτων
- Τον τρόπο χορήγησης των συνδικαλιστικών αδειών
Παράδειγμα, η κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου, μετά τον ν. 1264 νομοθέτησε μια σειρά “άρθρα” όπως το περιβόητο “άρθρο 4”, σύμφωνα με το οποίο, για να κηρυχθεί απεργία και να είναι νόμιμη θα έπρεπε να την ψηφίσουν πάνω από το 50% των εργαζομένων. Επίσης το “άρθρο 27” που απαγόρευε την κήρυξη απεργίας με αίτημα οικονομικές αυξήσεις.
Σήμερα, με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα αποδυναμωμένο και με πιο δυσμενείς συσχετισμούς για τους εργαζόμενους, η κυβέρνηση και το σύστημα είναι αδίστακτοι και είναι στις προθέσεις τους να τσακίσουν κάθε δυνατότητα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων να αντισταθούν στη βάρβαρη πολιτική τους.
Τελευταία, αλλά και παλιότερα, μια σειρά απεργίες έβγαιναν από τα δικαστήρια παράνομες και καταχρηστικές. Μια σειρά αντεργατικοί νόμοι έδιναν και συνεχίζουν να δίνουν στην κυβέρνηση και στα δικαστήρια μια τέτοια δυνατότητα. Δεν ήταν επίσης λίγες οι φορές που παραβιάζονταν ακόμη και οι νόμοι για να βγουν παράνομες οι απεργίες. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις, το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση και τα αφεντικά της ήταν μεγαλύτερο.
Το ερώτημα όμως που τίθεται έχει να κάνει με τον χρόνο που επιχειρείται μια τέτοια σε βάθος επίθεση. Πιστεύουμε πως έχει να κάνει με την όξυνση της πολιτικής κρίσης και πιθανά, σε μια σύντομη πορεία, κυβερνητικής κρίσης.
Στις ευρωεκλογές, για ένα πράγμα μπορούν άπαντες να συμφωνήσουν: πως το ΠΑΣΟΚ θα το σφαλιαρίσει ο κόσμος και αυτό δεν μπορεί παρά να έχει συνέπειες στον κυβερνητικό συνασπισμό. Ο εκβιασμός του Βενιζέλου και άλλων της παρέας του δεν είναι στον αέρα, έχει και βάση αλήθειας και αποδέκτες. Άλλωστε δεν το κρύβει, το λέει ανοιχτά: Εγώ πλήρωσα το κόστος για να σωθεί η χώρα, εσείς τι κάνετε τώρα για μένα και το κόμμα μου;
Η περίοδος είναι κρίσιμη για το σύστημα. Και το μεγάλο κεφάλαιο εντός και εκτός της χώρας, και το πολιτικό προσωπικό τους βιάζονται να περάσουν το νέο αντεργατικό και αντισυνδικαλιστικό έκτρωμα και η κυβέρνηση του Σαμαρά είναι προθυμότατη να προσφέρει τις υπηρεσίες της.
Με αφορμή τις ευρωεκλογές, τα ΜΜΕ των καναλαρχών με τους δημοσιογράφους -παπαγαλάκια έπιασαν δουλειά. Άρχισαν τις στημένες ερωτήσεις του τύπου “τι θα κάνετε με τους συνδικαλιστές και τις απεργίες, που για ψύλλου πήδημα προχωρούν σε απεργίες και αναστατώνουν τη χώρα;” “Έχουμε γίνει ρεζίλι διεθνώς, είμαστε πρωταθλητές κόσμου στις απεργίες”. Αυτά τα ελεεινά παπαγαλάκια, όταν μιλάνε για συνδικαλιστές δεν εννοούν τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ αλλά τους συνδικαλιστές των πρωτοβάθμιων οργανώσεων και όσους διαφοροποιούνται από τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Απεργούν οι ναυτεργάτες και οι απολογητές του συστήματος μας λένε ότι βλάπτουν τον τουρισμό. Ότι θα κλείσουν τουριστικές επιχειρήσεις και θα μείνουν χιλιάδες εργαζόμενοι άνεργοι. Απεργούν οι ταξιτζήδες και δεν εξυπηρετούνται οι τουρίστες, το μαθαίνουν στο εξωτερικό και πηγαίνουν οι τουρίστες σε άλλες χώρες. Βέβαια, στο τέλος του χρόνου βγαίνει η κυβέρνηση και υπερηφανεύεται παρουσιάζοντας στοιχεία ότι και ο τουρισμός αυξήθηκε και τα έσοδα. Απεργούν οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά δεν μαθαίνουν γράμματα.
Με τέτοιου τύπου αθλιότητες βομβαρδίζουν καθημερινά τον κόσμο σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση.
Η συνδικαλιστική δράση και το συνδικάτο είναι η ενότητα της τάξης των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων από το σύστημα της αστικής τάξης. Οι αγώνες και οι απεργίες είναι μορφές πάλης των εργαζόμενων για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Την ιστορία την γράφουν οι λαοί με την πάλη τους, και οι απεργοί και οι διαδηλωτές μόνο περήφανοι μπορούν να αισθάνονται.
Προλεταριακή Σημαία 733 - www.kkeml.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.