Καθήκον των κομμουνιστικών, των επαναστατικών δυνάμεων, της αριστεράς, είναι να αναδεικνύουν την ιστορική πραγματικότητα η οποία λέει πως ότι καλό έγινε σε αυτό τον τόπο έγινε χάρη στη πάλη του λαού και όχι χάρη σε κάποια ψευδεπίγραφη εθνική ενότητα. Εθνική ενότητα με την έννοια ότι αστοί και εργάτες μαζί με άλλα ενδιάμεσα στρώματα πολέμησαν από κοινού για να διώξουν τους ξένους δυνάστες δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Αλλιώς εννοεί ο λαός την ανεξαρτησία αυτής της χώρας και αλλιώς αυτοί που την εξουσίαζαν και εξακολουθούν να εξουσιάζουν. Το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ και ο ΕΛΑΣ, αργότερα και ο ΔΣΕ, από τη μια, η πρόσδεση στους Άγγλους, Γερμανούς και αργότερα Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, χάρη στους οποίους η αστική τάξη μπόρεσε να κρατηθεί στην εξουσία τη δεκαετία του ΄40, από την άλλη είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στην ιστορία μας για το πως εννοούν την ανεξαρτησία οι δύο πλευρές. Είτε συνοδεύεται από το επίθετο "Εθνική" είτε όχι! Και όλα αυτά να τα συνδυάζουν με την πάλη του λαού σήμερα.
Αναδημοσιεύουμε άρθρο από την Προλεταριακή Σημαία:
του Σπύρου Παπακωνσταντίνου
Ήταν 12 Οκτώβρη του 1944 όταν ο τελευταίος γερμανός στρατιώτης αποχωρούσε από την Αθήνα παραδίδοντας την απελευθερωμένη πλέον πόλη στη γιορτή του λαού της. Η εικόνα της υποστολής της μισητής σβάστικας από την Ακρόπολη και της αποκαθήλωσης ναζιστικών συμβόλων έμεινε πράγματι στη μνήμη ολόκληρων γενεών με τον ισχυρό συμβολισμό που εξακολουθεί να εκπέμπει.Τρεισήμισι χρόνια κατοχής, ανείπωτων δεινών για τον ολιγοπληθή αλλά Μεγάλο λαό μας, ταυτόχρονα με την εποποιία της Αντίστασης και την Προοπτική μιας ελεύθερης και λαοκρατούμενης πατρίδας, σφράγιζαν ανεξίτηλα το διάβα της ιστορίας. Ο φασισμός και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των δυνάμεων του Άξονα οδηγούνταν στην ήττα με τη συμβολή και του δικού μας λαού!
Η ποιοτική και ποσοτική συνεισφορά του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ υπήρξε καθοριστική στην έκβαση του αγώνα, πράγμα που αναγνωρίζεται από κάθε αντικειμενικό παρατηρητή της περιόδου. Μόνο ταξικά τοποθετημένοι με την άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό «επικριτές» συνεχίζουν την προσπάθεια ξαναγραψίματος της ιστορίας κατά πώς βολεύει τους εργοδότες τους.
Στον τιτάνιο αυτόν αγώνα, το ΚΚΕ έπαιξε τον βασικό αποφασιστικό ρόλο, με όλες τις αντιφάσεις και τις ανεπάρκειες της ηγεσίας του. Και είναι ιεροσυλία, προσβολή στους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και σακατεμένους του αγώνα να εξισώνεται η προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος με δυνάμεις πολιτικοστρατιωτικές μικρής ή και ανύπαρκτης εμβέλειας, έτσι για ν’ αποκτήσουν ιστορία οι λεγόμενες εθνικές ομάδες που όσες δεν συνεργάστηκαν ανοιχτά με τον κατακτητή, είχαν μόνιμο μέτωπο ενάντια στο λαό και την προοπτική που αυτός ποθούσε και πάλευε.
Η απελευθέρωση της Αθήνας και ολόκληρης της χώρας θα μπορούσε να είναι η απαρχή μιας νέας περιόδου όπου οι συντελεστές της νίκης, τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα θα έβαζαν τη σφραγίδα τους στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Αλίμονο! Η μάχη της Αθήνας λίγες εβδομάδες μετά – τον Δεκέμβρη του ‘44 – σφράγισε με απτό, κατανοητό και συνάμα τραγικό τρόπο τη νέα φάση που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη.
Τα «λάθη τακτικής» της ηγεσίας του ΚΚΕ στα οποία κατά κόρον αποδίδεται η ήττα τόσο του πρώτου όσο και του δεύτερου αντάρτικου στη συνέχεια, πρέπει να ερμηνευτούν στη βάση της γραμμής αυτής της ηγεσίας. Παλινωδίες για το ρόλο των «συμμάχων» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Αγγλία – ΗΠΑ), αυταπάτες για το ρόλο κομματιών της αστικής τάξης, ανεμπιστοσύνη στη δύναμη του λαού και της εργατικής τάξης είναι ίσως μερικοί απ’ τους βασικούς λόγους ερμηνείας της πολιτικής συμπεριφοράς αυτής της ηγεσίας. Πόσο εύκολη, ωστόσο, ήταν η μετατροπή του αγώνα από εθνικοαπελευθερωτικό σε κοινωνικό – ταξικό με όλες τις συνεπαγόμενες απαιτήσεις του;
Ήδη από τον Μάη του ‘44 και τη Συνθήκη του Λιβάνου, οι προθέσεις των αντιδραστικών και αντιλαϊκών δυνάμεων και κυρίαρχα της ιμπεριαλιστικής Αγγλίας όχι μόνο είχαν γίνει εμφανέστατες αλλά είχαν κατορθώσει να «σύρουν» την ηγεσία του ΚΚΕ στην απαρχή μιας σειράς προδοτικών συμφωνιών για την υποτιθέμενη «ομαλή πολιτική εξέλιξη» στη χώρα, στην ουσία τον έλεγχο και την διαχείριση της εξουσίας στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής. Η συμφωνία της Καζέρτας δυο βδομάδες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας (26 Σεπτέμβρη του ‘44) επισφράγισε τη γραμμή συμβιβασμού, αφού προέβλεπε την «ενσωμάτωση» του ηρωικού ΕΛΑΣ στον νεότευκτο «εθνικό στρατό».
Η συνέχεια μετά την χαμένη μάχη της Αθήνας («Κόκκινος Δεκέμβρης») δόθηκε με την Συμφωνία της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του ‘45, τον αφοπλισμό του αντάρτικου και την απαρχή νέου κύκλου θηριωδιών από τους Αγγλοαμερικάνους αυτή τη φορά, τους λακέδες και το κράτος τους ενάντια στον λαό και πρωτίστως στους κομμουνιστές.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, λοιπόν, γιόρτασε και φέτος την 12η του Οκτώβρη και τα 70χρονα της απελευθέρωσης με τους γνωστούς δεκάρικους περί ενότητας και εθνικής ομοψυχίας αναφορικά με το τότε και προφανώς με το σήμερα. Γιόρτασαν μακριά απ’ το λαό, με τις βαρετά επαναλαμβανόμενες όπως κάθε χρόνο δηλώσεις που αναπαράγουν τα αστικά μέσα μαζικής προπαγάνδας να έχουν την τιμητική τους. Με την πολιτική τους πανταχού παρούσα να αποτελεί «συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα» (για να παραφράσουμε την γνωστή ρήση του Κλαούζεβιτς) και τον φόβο του «εχθρού λαού» που υφίσταται την αχαλίνωτη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού - με τους ίδιους σε ρόλο εκτελεστικού οργάνου - να τους ακολουθεί.
Μπορεί οι συνθήκες να άλλαξαν - όπως λένε κάποιοι - σε σχέση με τότε. Μπορεί οι συνέπειες της ήττας να εξακολουθούν να βαραίνουν πάνω στις συνειδήσεις και την πρακτική των λαϊκών ανθρώπων. Μπορεί η Αριστερά στην πλειοψηφία της να στέκεται αμήχανη μπροστά στις εξελίξεις. Μπορεί... χίλια μπορεί. Ένα δεν έχει αλλάξει από τότε και αυτό εξακολουθεί να είναι η βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος και η αναγκαιότητα και δυνατότητα μιας νέας εφόδου της εργατικής τάξης και των λαών στον ουρανό. Τον φόβο τον δικό μας και του λαού να έχουν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.