Αυτοί που “δεν τρώγονται” επιμένουν να ταΐζουν το λαό φούμαρα...

Δάκρυα ανάβλυσαν στα μάτια μου, διαβάζοντας τη στήλη του Θανάση Καρτερού στην Αυγή της 14-10-2014 κάτω από τον τίτλο “Ο κύριος Στάλιν τρώγεται;”.
Το στόρι έχει ως εξής: Ο Γιαννάκης, μικρότερο παιδί μιας τρίτεκνης, πάμφτωχης οικογένειας, λιποθυμάει από την πείνα. Ο μπαμπάς (που είναι ΣΥΡΙΖΑ) του παιδιού που αφηγείται, μαζεύει το λιπόθυμο παιδάκι και το ξαπλώνει στον καναπέ ενώ η γυναίκα του, του φέρνει να φάει. Και πάνω που το παιδάκι πάει να δαγκώσει τη φέτα με τη μαρμελάδα, να σου πετιέται ...η Κανέλη!! Όπου σε απόλυτη αντιστοιχία με τη “χοντρή που λέει στα παιδάκια νίξ φαΐ”, αρπάζει το δίσκο μπροστά από το παιδάκι ενώ καταγγέλλει την “οικογένεια ΣΥΡΙΖΑ” ότι παριστάνουν τον ανθρωπιστή από ταξικά ουδέτερη θέση. Καθώς το παιδάκι της λέει “πεινάω”, εκείνη του δίνει μια εφημερίδα (Αυγή ή Ριζοσπάστη, δεν διευκρινίζεται...) και κάπου εκεί πετιέται και η λέξη Στάλιν, καθώς η Κανέλη αποχωρεί με το δίσκο και το παιδάκι αναρωτιέται “Αυτός ο κύριος Στάλιν τρώγεται;”
Με τέτοιο μέγεθος αθλιότητας μου ήταν αδύνατο να θυμώσω έστω και λίγο. Ειλικρινά επί ένα τέταρτο έκλαιγα απ' τα γέλια! Κοίτα να δεις φίλε μου! Ο Στάλιν δια χειρός Κανέλη είναι που μας παίρνει το ψωμί. Κι εγώ που νόμιζα ότι μας το παίρνει ο καπιταλισμός...
Η “διαπίστωση” έγινε αμέσως απορία, “καλά ο ...Στάλιν, που κολλάει;!”. Αυτό το σκέφτηκα βεβαίως γιατί είμαι κι εγώ ένα ακόμα σταλινικό απόβρασμα, να πως ήταν η ΚΟΕ πχ, όταν ήταν ακόμα συνιστώσα και πρωτού γίνει “κανονικά αριστερά”. Η επόμενη απορία μου ήταν “καλά η ...Κανέλη, που κολλάει;!”. Αν ο αρθρογράφος της Αυγής θέλει να μας πει ότι οι κομμουνιστές θέλουν τον κόσμο να πεθαίνει της πείνας, τότε εις ανώτερα και καλή μεταγραφή στο υπουργείο προπαγάνδας του Γκέμπελς. Αλλά ας εξαιρέσει τουλάχιστον το καημένο το ΚΚΕ που από την τελευταία εκλογική του πτώση κι έπειτα κάνει ό,τι μπορεί για να αντιγράψει τις “δομές αλληλεγγύης” του ΣΥΡΙΖΑ, έστω ως κακέκτυπα.
Στ' αλήθεια με ποιόν “τα βάζει” ο αρθρογράφος; Μήπως του διαφεύγει το γεγονός ότι οι δήθεν “αλληλέγγυες” παπαρολογίες κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στα πλαίσια της αριστεράς και πάντα στον αντίποδα του αγώνα, της αντίστασης και της διεκδίκησης; Αυτό το ντέφι το βαράει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ και σιγοντάρουν περίπου όλοι. Κοντεύει να γίνει, αν δεν είναι ήδη, κυρίαρχο ρεύμα. Εκτός λοιπόν από την ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να καταφερθεί κατά των πολιτικών του αντιπάλων (βλέπε ΚΚΕ;) για να τους αποσπάσει μερικά ακόμα ψηφαλάκια, ποιόν βάζει στο στόχαστρο ο αρθρογράφος, αν όχι το πιο αγωνιστικό κομμάτι του λαού;
Αν ξεχάσουμε για λίγο τα ονόματα Κανέλη, Χίτλερ, Στάλιν που αναφέρει, το ίδιο αυτό κείμενο τι μας λέει τελικά; Αν όχι, κοίτα το παιδάκι σου που πεινάει και άσε τα πολλά πολιτικά... Μην το παίζεις ιδεολόγος, εδώ έχουμε προβλήματα... Άσε αυτά τα φταίει το σύστημα και τις γκρίνιες, εδώ ο κόσμος πεινάει... και άλλες τέτοιες “αριστερές” προεκτάσεις;
Να ποιους στήνει στον τοίχο. Τον εργάτη που δε γουστάρει ελεημοσύνες. Τον αγωνιστή που θέλει να παλεύει αντί να το παίζει φιλάνθρωπος. Τον περήφανο άνθρωπο που προτιμά να πεινάσει από το να απλώσει το χέρι. Αυτόν που θεωρεί σημαντικό όχι μόνο να δείξει και να αποκαλύψει στους γύρω του τι και ποιος φταίει, αλλά κυρίως να κινηθεί ενάντια στην αιτία του προβλήματος.
Ο αρθρογράφος λοιπόν, πέρα από την αντικομουνιστική του φαιδρότητα τα έχει βάλει με πολλούς. Ακόμα και με εκείνον τον άγνωστο Κινέζο (όχι δεν ήταν Μαοϊκός) που πρώτος είπε το γνωστό, αν θέλεις να βοηθήσεις το φτωχό μην του δώσεις ένα ψάρι, μάθε τον να ψαρεύει... Αλλά από την άλλη πώς θα τον έχουμε να τρέχει πίσω από τα φουστάνια μας αν του μάθουμε πώς να διεκδικεί και να κερδίζει μόνος του αυτό που στο κάτω-κάτω είναι δικαίωμα του; Πώς θα εμφανιστούμε ως σωτήρες για να εισπράξουμε την ευγνωμοσύνη του, άντε βρε και την ψήφο του. Πώς θα τον μετατρέψουμε σε χειροκροτητή της επερχόμενης κυβέρνησης, αν δεν ενισχύσουμε, όπως τόσοι και τόσοι δεξιοί πριν από εμάς, την ανάγκη του να βρει “σωτήρα”. Κόντρα στην ανάγκη του “να σωθεί”.
Αλλά η μεγαλύτερη “πλάκα” είναι ότι όλο ετούτο παρουσιάζεται ως μια “αριστερή” άποψη και στάση “ευθύνης απέναντι στο λαό που πεινάει”. Γράφει κάπου ο αρθρογράφος για τον “μπαμπά - ΣΥΡΙΖΑ” ότι “τρέχει σε συγκεντρώσεις και τέτοια”. Γιατί άραγε; Για να παλέψει και να διεκδικήσει, ενώ η προτεραιότητα είναι να φιλανθρωπίσει; Πέρα από “αριστερή σάλτσα” η αναφορά στην αγωνιστικότητα του “μπαμπά – ΣΥΡΙΖΑ”, χρησιμεύει σε τίποτε άλλο;
Το πιο σοβαρό ερώτημα όμως, που μπορεί και πρέπει να τεθεί εδώ είναι αυτό. Έχουμε στ' αλήθεια την επιλογή να “λύσουμε” πρώτα το πρόβλημα της πείνας και μετά τα “βαριά” ταξικά και κοινωνικά ζητήματα; Ο αρθρογράφος το παρουσιάζει κάπως έτσι. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να “λύσει” πρώτα τα “μικρά” και ύστερα τα “μεγάλα” προβλήματα. Από την άλλη το ΚΚΕ που θέλει το αντίθετο. Έχει όμως σχέση με την πραγματικότητα το ερώτημα “τι πρέπει να λύσουμε πρώτο;” είτε από τη μία ή την άλλη πλευρά; Ένας Κινέζος επαναστάτης (αυτός ήταν Μαοϊκός) απαντώντας τι κατάφερε η κινέζικη επανάσταση είπε (περίπου): Πριν την επανάσταση ο μέσος Κινέζος είχε ένα πιάτο ρύζι την εβδομάδα, με την επανάσταση καταφέραμε να έχει ένα σε κάθε γεύμα της ημέρας.
Αυτή η ρήση, για όσους θεωρούν ότι αντικατοπτρίζει την αλήθεια της κινέζικης επανάστασης, μπορεί να έχει δύο αναγνώσεις. Από τη μία, κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι η κινέζικη επανάσταση καταρχήν έλυσε τα βασικά προβλήματα, όπως της πείνας. Ή, αν είναι λίγο πιο κακοπροαίρετος, ότι ασχολήθηκε κατά βάση με αυτά. Από την άλλη, αν την αναγνώσει κάποιος από την ανάποδη, θα μπορούσε να σκεφτεί ότι για να λυθεί το πρόβλημα της πείνας, αυτό το στοιχειώδες και βασικό, χρειάστηκε να γίνει μια ολόκληρη επανάσταση! Άραγε πόσο απέχει η πραγματικότητα στη χώρα μας από μια τέτοια θεώρηση;
Οι ρεφορμιστές έχουν πάντα την τάση να βλέπουν “εύκολες λύσεις” εκεί που δεν υπάρχουν. Ιδιαίτερα αν στον αντίποδα τους υπάρχει σύγκρουση με το σύστημα. Κάποιος όμως (βλέπε συνεπής Αριστερά), πρέπει να εξηγήσει σε αυτό το λαό ότι οι απλοί και βασικοί στόχοι πάλης απαιτούν πολύ αγώνα και πολλές θυσίες, ιδίως σε περιόδους κρίσης του σάπιου μεν, κυρίαρχου δε καπιταλισμού. Και για να δοθούν αυτοί οι αγώνες με κάποια πιθανότητα επιτυχίας, θα απαιτηθεί πολιτικός και ιδεολογικός εξοπλισμός. Γιατί όσο προχωράει η σαπίλα του συστήματος χωρίς να αμφισβητείται η κυριαρχία του, τόσο περισσότερο θα σπρώχνει λυσσασμένα τις μάζες στην απόλυτη φτώχεια κι εξαθλίωση και σε ακόμα χειρότερα ενδεχόμενα.
Κάποιος (βλέπε συνεπής Αριστερά), πρέπει να συνδέσει το πρόβλημα του ψωμιού με το πρόβλημα του σοσιαλισμού. Όχι από κομματικό βίτσιο ή “ιδεολογική” προσήλωση, αλλά (και αυτό πρέπει να εξηγηθεί στο λαό) επειδή τα συνδέει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Με άλλα λόγια τα περιθώρια για μεταρρυθμίσεις τα έχει κόψει το σύστημα και όχι οι ιδεολογικά αντίθετοι του. Και όσοι επιμένουν να προβάλλουν τη μεταρρυθμιστική τους πρόταση, είτε ντυμένη με το μανδύα της “άμεσης ανακούφισης”, είτε με της “λαϊκής οικονομίας” που είναι προϋπόθεση για την “ανακούφιση”, συμβάλλουν στην επέκταση και διάρκεια της πείνας και όχι στη λύση της.

ΚΤ