Παλιά την μέρα αυτή ο αφέντης έκανε μια μεγάλη δεξίωση με καλό φαγητό και γλυκά. Ήτανε η μέρα που οι αφεντάδες κατέβαιναν και τρώγανε με τον λαό. Και οι δουλευτάδες βάζανε τα καλά τους και χορεύανε μέχρι το πρωί.
Φέτος όμως υπήρξε ξηρασία και η σοδειά ήτανε πολύ μικρή. Πέσανε όλοι και παρακαλούσανε τον αφέντη να κάνει κάτι. Μέχρι και ο παπάς προσπάθησε να τον συνετίσει. "Τα παιδιά πεινάνε". Να χαλαρώσουν λίγο τα δάνεια. Να γίνει, για φέτος μόνο, μια λάφρυνση. Να αλλάξουν οι τιμές. Όλο το χωριό μαζώχτηκε και περίμενε.
Μπήκε μέσα ο αφέντης και μίλησε με φωνή ήρεμη. "Ξέρω ότι όλοι περνάτε δύσκολα. Θα κάνω κάτι για εσάς. Δυό σακιά σιτάρι για κάθε οικογένεια για να περάσει το χειμώνα. Παραπάνω δεν υπάρχουν. Τα χρέη θα τα πληρώσετε κανονικά."
Οι δουλευτάδες κοίταξαν το πάτωμα.
Οι δουλευτάδες κοίταξαν το πάτωμα.
"Ζήτω ο αφέντης μας!", γκάριξε ο επιστάτης. "Ζήτω", είπανε απρόθυμα οι δουλευτάδες.
Και κίνησαν σκεπτικοί για το σπίτι.
"Έκανε ό,τι μπορούσε". "Αφέντης είναι, δεν είχε καμιά υποχρέωση". "Θα μπορούσε να μας ζητήσει άμεσα τα λεφτά και να μας πετάξει κι από το σπίτι". "Μας νοιάζεται, όμως θέλει να φροντίσει και την οικογένεια του. Δεν γίνεται αφέντες-δούλοι στο ισάδι. Τουλάχιστον μας κοίταξε κι εμάς". "Ευτυχώς που έχουμε καλό αφέντη, τι θα κάναμε αλλιώς". "Δύο ολόκληρα σακιά για κάθε οικογένεια! Για βάλε πόσα βγαίνουν όλα μαζί;". "Οι αποθήκες είναι άδειες και το ξέρουμε όλοι! Τουλάχιστον υποσχέθηκε να μας προσέξει και το έκανε".
Ο μεγάλος γιος άκουγε προσεκτικά χωρίς να μιλάει. Κάποια στιγμή έφτασαν σπίτι.
-Δηλαδή, πατέρα, θα μπορούμε να τρώμε κάθε μέρα;
-Το Χριστό σου! Θα φας το ξύλο της χρονιάς σου! Ούτε για ξεροκόμματο δεν φτάνει!
-Και γιατί δεν το είπε κανείς τότε; Που να ξέρω εγώ πόσο βγάζουν δύο σακιά;
Ο αφέντης όμως έχει και αυτός έναν μεγάλο αφέντη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε αυτόν έχει την εξής συμφωνία. Ο μεγάλος αφέντης, θα δανείζει τον μικρό αφέντη για να πληρώνει τα χρέη που έχει προς αυτόν. Ο μικρός βέβαια θα μπορεί, και ο μεγάλος το εγγυάται αυτό γιατί εκπροσωπεί όλους τους αφέντες, να ρίχνει το βάρος στους δουλοπάροικους. Έτσι όταν η σοδια είναι μικρή κερδίζει κατά πρώτο λόγο ο μεγάλος αφέντης, μετά ο μικρός, και την πληρώνουν οι δουλοπάροικοι.
Περνάει όμως ο καιρός, και οι δουλοπάροικοι αποδεικνύεται πως είναι εργαζόμενοι, και πως ο αφέντης αναγκαστικά τους θεωρεί πολίτες.
Οι εργαζόμενοι λοιπόν, που ο αφέντης, ο μικρός, τους θεωρεί αναγκαστικά πολίτες ξεσηκώνονται, και βάζουν δικούς τους ανθρώπους να διοικούν τις υποθέσεις του μικρού αφέντη, που έχει ακόμα την εξουσία, αλλά αναγκάστηκε να κάνει λίγο πίσω, ή στο πλάι.
Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί, που στο όνομα των εργαζόμενων που ο μικρός αφέντης αναγκαστικά θεωρεί πολίτες, και τώρα διοικούν, λένε στον μεγάλο αφέντη ότι κοίτα να δεις, αυτά τα δάνεια που μου δίνεις για να σου ξεπληρώνω τα παλιά, δημιουργούν κάποιο πρόβλημα, δεν γίνεται πια να πέφτουν και άλλο οι εργαζόμενοι, ούτε ο μικρός αφέντης, και σου δημιουργούν και σένα πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε ούτε να σε πληρώνουμε συνέχεια και στο ακέραιο, ούτε να αγοράζουμε αυτά που εξάγεις, και δημιουργούν πρόβλημα και στον μικρό αφέντη που υποβαθμίζεται.
Ο μεγάλος και ο μικρός αφέντης όμως επιμένουν πως ο μεγάλος πρέπει να δανείζει τον μικρό, για να πληρώνει τα παλιά και να αγοράζει, είτε είναι εποχή μεγάλης, είτε μικρής σοδειάς, μέχρι αυτή η μηχανή να μπλοκάρει οριστικά, και ο μεγάλος αφέντης να αγοράσει επίσημα το κτήμα του μικρού, και να ξανακάνει τους εργαζόμενους, που ο μικρός αφέντης αναγκαστικά θεωρεί πολίτες, δουλοπάροικους.
Οι εργαζόμενοι όμως, που σήμερα είναι πολίτες και θέλουν να τους κάνουν δουλοπάροικους μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια του μεγάλου και του μικρού αφέντη, να δεσμεύσουν τους ανθρώπους που διοικούν τις υποθέσεις του μικρού αφέντη να μην συμφωνήσουν με τον μεγάλο και τον μικρό αφέντη, και τότε θα μιλάμε διαφορετικά.
Οι μεγαλογραφιάδες διαννοούμενοι του μεγάλου αφέντη, και των μικρών, θα φάνε τις πένες και τα πληκτρολόγια τους, για το "δεν υπάρχει εναλλακτική". Οι εργαζόμενοι θα αρχίσουν να πιστεύουν ότι όχι μόνο δεν του ξαναέκαναν δουλοπάροικους, αλλά μπορούν να είναι και κάτι πολύ πάνω από πολίτες.
"κάποιος σύντροφος"
"Οι εργαζόμενοι όμως, που σήμερα είναι πολίτες και θέλουν να τους κάνουν δουλοπάροικους μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια του μεγάλου και του μικρού αφέντη, να δεσμεύσουν τους ανθρώπους που διοικούν τις υποθέσεις του μικρού αφέντη να μην συμφωνήσουν με τον μεγάλο και τον μικρό αφέντη, και τότε θα μιλάμε διαφορετικά." Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.Οι σκέψεις όμως και οι ιδέες πρέπει να γίνουν πράξη και δεν μας λες πως.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι να σου πω...?
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό πότε υπάρχουν μεγάλοι και μικροί αφέντες? Αφού όλοι αφέντες είναι και αλληλεξαρτώντε μεταξύ τους.
Από πότε οι αφέντες αναγκάζονται να κάνουν "λίγο" πίσω και επιτρέπουν να μπουν στη διοίκηση άνθρωποι των δουλοπάροικων...?
Μάλλον έχεις διαβάσει λάθος την ιστορία της δουλοκτητικής κοινωνίας.
Το παραμύθι εκτός από παπά έχει και καντηλαναύτη. Αυτός πάντα ήταν κατά του αφέντη αλλά υπερ του παπά και πάντα εβρησκε τρόπο να δικαιολογεί τη δουλικότητα του παπά. Γιατί όποιος βγαίνει από τον δρόμο του θεού ή τον δρόμο του παπά, το ίδιο κάνει,τον περιμένει ο διάολος στη γωνία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάποια στιγμή όμως τα πράματα ήρθαν άνω- κάτω. Ο διάολος άρχισε να παίρνει πρώτα τον καντηλανάφτη μετά τον παπά και μαζί και τον αφέντη. Στο δικαστήριο που έγινε στην κολαση αποδείχτηκε πως ήταν όλοι αφέντης ,παπάς και καντηλανάφτης συνέταιροι στην ίδια επιχείρηση και απλά ο καθένας έπαιζε διαφορετικό ρόλο σ ένα έργο που επαναλαμβάνεται αιώνες τώρα.
Προβάλλουμε και από την πλευρά μας το θέμα σας στη στήλη «ΕΜΦΑΣΗ» του blog «Ευρυτάνας ιχνηλάτης». Η συγκεκριμένη στήλη (σ.σ. είναι αυτή με το σκίτσο που αναπαριστά ένα πιτσιρίκο που μοιράζει εφημερίδες!) βρίσκεται στην κάθετη πλαϊνή μπάρα του ιστολογίου μας και η προβολή γίνεται με απευθείας παραπομπή στο δικό σας ιστότοπο. Καλή συνέχεια…
ΑπάντησηΔιαγραφή"Οι εργαζόμενοι όμως, που σήμερα είναι πολίτες και θέλουν να τους κάνουν δουλοπάροικους μπορούν να ανατρέψουν τα σχέδια του μεγάλου και του μικρού αφέντη, να δεσμεύσουν τους ανθρώπους που διοικούν τις υποθέσεις του μικρού αφέντη να μην συμφωνήσουν με τον μεγάλο και τον μικρό αφέντη, και τότε θα μιλάμε διαφορετικά."
ΑπάντησηΔιαγραφήΕναλλακτικά "οι άνθρωποι που διοικούν τις υποθέσεις των αφεντάδων κατάντησαν τους "πολίτες" να περιμένουν το ξεροκόμματο και να μην κάνουν κάτι οι ίδιοι"
Τα πράγματα είναι απλά για όποιον θέλει να δει την πραγματικότητα και όχι τις φαντασιώσεις του. Η αστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές δεν θα δώσουν κανένα κομμάτι από τα κέρδη τους πίσω στους λαούς. Δεν το έκαναν ποτέ, ούτε πρόκειται να το κάνουν επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να τους συμβουλέψουν και να αλλάξουν την πολιτική τους."Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τις υποθέσεις των αφεντάδων" κάνουν την δουλειά τους. Δεν εκπροσωπούν τον λαό αλλά τον κοιμίζουν.
Και εδώ που τα λέμε και το ξεροκόμματο λειψό το δώσανε.
Γεώργιος Καρδάρας
Ωραίες οι ιστορίες όλες. Μόνο που περισσότερο παραμύθι (χωρίς δράκο) μου φάνηκε η πρώτη, αύτη με τους δουλοπάροικους που νόμισαν ότι είναι «πολίτες με εξουσία», εξουσία που τους παραδόθηκε, έτσι απλά, από τα μικρά και μεγάλα αφεντικά (τι άλλο θα μπορούσα, άλλωστε, να κάνουν τα- κατά βάση- καλά και δημοκρατικά μεγάλα και μικρά αφεντικά;). Το τέλος του παραμυθιού «Μια ιστορία χωρίς τέλος για έναν καλό ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό» είναι γνωστό: Και ζήσαν τα μεγάλα και τα μικρά αφεντικά καλά και ο δουλοπάροικος-πολίτης-λαός χειρότερα (να ο δράκος!). Κι έγινε το παραμύθι εφιάλτης (πράγμα δεν αρκεί να απευχόμαστε όλοι).
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνας καλοπροαίρετος σύντροφος
ΥΓ. Αλλά τι λέω; Το είπε καλύτερα στο σχόλιό του ο Γεώργιος Καρδάρας όταν έδωσε το δικό του (εφιαλτικό) τέλος του παραμυθιού: "οι άνθρωποι που διοικούν τις υποθέσεις των αφεντάδων κατάντησαν τους "πολίτες" να περιμένουν το ξεροκόμματο και να μην κάνουν κάτι οι ίδιοι".
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνας καλοπροαίρετος σύντροφος
λέει κάποιος: τα μικρά αφεντικά αναγκάστηκαν να θεωρήσουν τους εργαζόμενους πολίτες.
ΑπάντησηΔιαγραφήλέει ο καλοπροαίρετος: διαφωνώ ότι τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά έδωσαν έτσι απλά εξουσία στους εργαζόμενους
φαντάσου να ήταν κακοπροαίρετος.
"κάποιος σύντροφος"
Πιστεύεις λοιπόν, ότι "τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά έδωσαν έτσι απλά εξουσία στους εργαζόμενους"
ΑπάντησηΔιαγραφήΑχά, οκ.
εμένα ρωτάς ? Αφού λέω το αντίθετο πως το πιστεύω ?
ΑπάντησηΔιαγραφή"κάποιος σύντροφος"
Λέει κάποιος: τα μικρά αφεντικά αναγκάστηκαν να θεωρήσουν τους εργαζόμενους πολίτες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΛέει ο καλοπροαίρετος: διαφωνώ ότι τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά έδωσαν έτσι απλά εξουσία στους εργαζόμενους.
Τι ακριβώς συμβαίνει με την ελληνική γλώσσα; Συμβαίνει μήπως ότι η γλώσσα, όπως κάθε γλώσσα, ανακαλύφθηκε για να μιλάμε με τον εαυτό μας; Για να χειριζόμαστε ανθρώπους, καταστάσεις και τα συμφέροντά μας;
Το ότι οι εργαζόμενοι είναι πολίτες δεν είναι το επίδικο της εποχής: το είπε και ο Αντ. Σαμαράς ότι είμαστε πολίτες, το είπε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το είπε και «κάποιος σύντροφος», το έλεγε και ο Ροβεσπιέρος (αν και ο τελευταίος, που το εισήγαγε, το εννοούσε με όλη τη σημασία της λέξης). Αν κάποιος λέει τώρα ότι γίναμε πολίτες το 2015, και εννοεί κάτι λιγότερο από το ότι τώρα έχουμε (ή είμαστε κοντά να έχουμε) την εξουσία, όπως το έλεγαν οι επαναστάτες αστοί και οι αβράκωτοι του 1789, του 1871 κ.λπ. τότε του συνιστώ να μπει ευθείς στη μηχανή του χρόνου. Δεν είμαι πολίτης είμαι εργάτης, δηλαδή, μισθωτός σκλάβος του 2015.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος (που σημαίνει ότι, καλοπροαίρετα, διατηρώ το δικαίωμα να τα λέω όπως αισθάνομαι).
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος.
εεεεε φίλε κάτι έχεις χάσει, πολίτες υπάρχουν από τότε που υπάρχει κοινοβούλιο, καθολική ψηφοφορία κλπ οχι από το 2015.
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι αν θες να μην σε νοιάζει ότι έρχεται η ΕΕ πχ, η ΟΝΕ και οι "αγορές" και λένε ότι η πολιτική που ασκείται στην Ελλάδα δεν έχει σχέση με τους αγώνες που γίνονται στην Ελλάδα, την ψήφο του λαού κλπ, εμένα με νοιάζει.
αν νομίζεις ότι ο Σαμαράς θέλει τους εργαζόμενους πολίτες, θέλει δηλ την λαικη και εθνική κυριαρχια να λειτουργούν και να έχουν περιεχόμενο, έχεις λάθος.
κάτσε σε λίγο να τον ακούσεις στην Βουλή, θα το πει
"κάποιος σύντροφος"
Αλλαντάλλων. Εν έτη 2015, μαθαίνουμε και τι εστί πολίτης! Το τι σημαίνει τάξη ξέρουμε; Το ξεχάσαμε; Ο όρος «Πολίτης» λέω υπήρχε τουλάχιστόν από το 1789 (ίσως και πιο πριν, από την ίδρυση των αστικών κοινοβουλίων πχ. στην Αγγλία). Σιγά τα νέα! Όμως μαθαίνω: «εεεεε φίλε κάτι έχεις χάσει, πολίτες υπάρχουν από τότε που υπάρχει κοινοβούλιο, καθολική ψηφοφορία κλπ οχι από το 2015». Ενώ το ίδιο άτομο λέει «τα μικρά αφεντικά αναγκάστηκαν να θεωρήσουν τους εργαζόμενους πολίτες», εν έτη 2015! «Κάποιος» μας δουλεύει κανονικά, δηλαδή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνας καλοπροαίρετος σύντροφος
Τι απορείς ρε καλοπροαίρετε! Αφού οι προλεταριακές επαναστάσεις απέτυχαν πάμε ξανά πίσω στις αστικές μπας και αυτή τη φορά το κάνουμε σωστά! Δεν έχεις ακούσει το "κάνω πίσω να πάρω φόρα"; Ε, όσο πιο πίσω τόσο περισσότερη και η φόρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι μετά λέμε ότι κάποιοι γύρισαν πίσω στον Κάουτσκι, εδώ φτάσαν στο Ροβεσπιέρο και σε λίγο θα ανακαλύψουν και την κατάργηση της δουλοπαροικίας!
Είσαι πολύ αναχρονιστικός καλοπροαίρετε! Εκσυγχρονίσου, όπου νάναι καταργείται η δουλεία!
Εσύ ακόμη ζεις στη πρωτόγονη κομμουνιστική;
πω πω μιλάμε για μεγάλο κόλλημα, για μίσος ρε παιδί μου σε έναν ανώνυμο σε ένα blog.
ΑπάντησηΔιαγραφήάλλη μια φορά. Οι μικροί αφέντες αναγνώρισαν τους εργαζόμενους σαν πολίτες πολύ πολύ πολύ πολύ πριν το 2015.
μην ξαναγράψεις ότι είπα το αντίθετο, σε παρακαλώ, να χαρείς ότι αγαπάς.
στο άλλον που προτείνει αστική επανάσταση, να του πω πως είναι άλλο οι κοινωνικές επαναστάσεις (πχ η αστική)από την εκτίμηση της θέσης της εθνικής και λαικής κυριαρχίας στον σύγχρονο καπιταλισμό
"κάποιος σύντροφος"