Το ίδιο συμβαίνει και στην εκπαίδευση: Σίγουρα ο εκπαιδευτικός κόσμος θεώρησε σωστή κίνηση την κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, όσο και την αναμενόμενη επιστροφή των συναδέλφων μας σε διαθεσιμότητα στις θέσεις τους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους αγώνες που δόθηκαν τα τελευταία χρόνια και έθεταν τα ζητήματα στην επικαιρότητα.
Από εκεί και πέρα όμως;
Η αξιολόγηση παγώνει και δεν καταργείται. Μπορεί αυτό το πάγωμα να έδωσε μια ανάσα στους συναδέλφους, οι οποίοι ασφυκτιούσαν στο σκληρό αυταρχικό σύστημα που διαμορφωνόταν, όμως δεν πρέπει να ονειρευόμαστε μια «καλή» αξιολόγηση, η οποία δεν θα έχει καθόλου συνέπειες. Το πραγματικό ζήτημα της αξιολόγησης πρέπει να τίθεται ως ποιος αξιολογεί, ποιον και γιατί. Αν αυτό συνδυαστεί με την δέσμευση της κυβέρνησης για σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας, μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε τι μας περιμένει.
Το μνημονιακό δίωρο του 2013 παραμένει. Στο όνομα του ρεαλισμού, ένα από τα πιο σκληρά μέτρα ενάντια στο εργασιακό καθεστώς μας των τελευταίων χρόνων παγιώνεται και μάλιστα δεν ακούγεται καν κάποια φωνή διαμαρτυρίας για την κατάργησή του.
Καμία κουβέντα για αυξήσεις των μισθών μας. Κι εδώ υπάρχει υποταγή στον ρεαλισμό. Το γνωστό «παραλάβαμε καμένη γη» ακούστηκε για άλλη μια φορά, αφήνοντάς μας στο κουτσουρεμένο μισθολόγιο πείνας επ’ αόριστο. Αν σε αυτό προστεθεί η σχεδόν ανύπαρκτη ασφάλισή μας, η ομηρία συναδέλφων που θέλουν να βγουν στην σύνταξη και δεν ξέρουν τι θα γίνει με εφάπαξ και τα ταμεία, η πραγματικότητα που βιώνουμε παραμένει άσχημη.
Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά ακόμα στον κατάλογο όσων μας ταλανίζουν, όπως οι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, οι αναπληρώσεις, όπως κι αν βαφτίζονται, το κυνήγι της συμπλήρωσης ωραρίου και των αναθέσεων, τα σχολεία που έκλεισαν δεν πρόκειται να ξανανοίξουν, τα σεμινάρια που γίνονται σχεδόν εκβιαστικά και υποχρεωτικά…
Όμως το ζήτημα δεν είναι να περιγράψουμε την κατάσταση, αλλά να την αλλάξουμε! Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από εμάς!
Έχει γίνει πολύς λόγος για την αδράνεια της ΕΛΜΕΤ, ότι αυτή δήθεν οφείλεται στην έλλειψη προεδρείου. Και η ΟΛΜΕ όμως που έχει προεδρείο, σε τι έχει βοηθήσει τον κλάδο; Δεν έχει στείλει ούτε καν μια εισήγηση, πόσο μάλλον να προτείνει κινητοποιήσεις ενάντια στην πολιτική που συνεχίζεται, να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αλλά και την ίδια μας την ζωή. Το ζήτημα κατά την γνώμη μας βρίσκεται στην έλλειψη βούλησης για σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση από ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ. Ανατροπή αυτής της πολιτικής σημαίνει άρνηση της υποταγής, πάλη για ανάκτηση όσων μας έχουν αφαιρεθεί, αλλά και παρεμπόδιση των νέων μέτρων που μας περιμένουν, μέσα από τις «μεταρρυθμίσεις» οι οποίες έχουν συμφωνηθεί.
Το συνδικαλιστικό μας κίνημα δεν πρέπει να αυτοπεριορίσει τις διεκδικήσεις του αλλά αντίθετα να προβάλλει ένα πρόγραμμα μάχης και αγώνα για την πραγματική ανακοπή μέσα στους αγώνες και από τους αγώνες της αντιδραστικής επίθεσης. Για:
· Επιστροφή στις θέσεις τους με επανασύσταση των ειδικοτήτων και με τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, όλων των εκπαιδευτικών που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα ή έχουν απολυθεί.
· Επαναλειτουργία των σχολικών μονάδων που έκλεισαν.
· Οριστική κατάργηση και όχι το πάγωμα όλων των νόμων της κακόφημης αξιολόγησης και του πειθαρχικού πλαισίου αλλά και κάθε νέου πλαισίου που θα έρθει να τους διαδεχτεί.,
· Μισθούς στο κόστος της ζωής, σε αντίθεση με τα παλιά και τα νέα μισθολόγια πείνας, μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών, δωρεάν περίθαλψη και πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, για να σταματήσει κάθε νέα απόπειρα φαλκίδευσης των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και συντάξεις στο κόστος της ζωής. Για κατάργηση των νόμων για το νέο Λύκειο και ότι άλλο τις συνοδεύει (ΚΥΑ για τις μετακινήσεις, πολλαπλές εξετάσεις κλπ).
Αυτός πρέπει να είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε, ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποδειχτεί νικηφόρος. Έχει αποδειχτεί ότι η υποταγή ποτέ δεν κατάφερε να κάνει καλύτερες τις ζωές μας. Μόνο η συσπείρωση, η συλλογικότητα και η άρνηση των δήθεν ατομικών λύσεων μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα και τις αγωνίες που βιώνουμε όλοι μας.
Με βάση αυτό, η Αγωνιστική Κίνηση θα ζητήσει την σύγκληση γενικής συνέλευσης, προκειμένου να συζητηθούν όλα όσα μας απασχολούν, θα συνεχίσει τις επισκέψεις στα σχολεία, ενώ θα προτείνει και την οργάνωση εκδηλώσεων για να αναλυθούν ειδικότερα θέματα, όπως η αξιολόγηση, τα εργασιακά και άλλα.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.