Σελίδες

15 Μαρτίου 2015

Σκουπίδια

Μόνο οργή μπορεί να αισθανθεί κανείς ακούγοντας τα ανατριχιαστικά γεγονότα της δολοφονίας (αρνούμαι να χρησιμοποιήσω τον όρο «αυτοκτονία» - ούτως ή άλλως ειδικά στην προκειμένη περίπτωση για δολοφονία πρόκειται) του νεαρού συμφοιτητή μας. Όχι γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο, ούτε γιατί το όλο background της ιστορίας είναι κάτι, που δεν έχουμε ξανακούσει. Μα κύρια, γιατί συνεχώς πλανιέται πάνω από τα κεφάλια πολλών ένα γαμημένο ερωτηματικό. Που δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με αυτή καθεαυτή την ιστορία, μα με όλες αυτές τις ιστορίες μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και φασισμού, που καλλιεργούνται και αναπαράγονται όχι μόνο από τους φυσικούς, μα κι από τους ηθικούς αυτουργούς. Όλους όσους δηλαδή άμεσα ή έμμεσα ανέχονται τέτοια γεγονότα και κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα.
Κι αν μέχρι μια ηλικία το σχολικό bullying μπορεί ίσως να κρύβει και μια δόση αθωότητας και ανεμελιάς, στην προκειμένη περίπτωση και σε άλλες τόσες παίρνει την πιο άγρια, κυνική και απάνθρωπη μορφή. Την πιο χυδαία και επικίνδυνη μορφή. Αυτή, που δε λογαριάζει τίποτα. Αυτή, που δε γνωρίζει τι σημαίνει ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και αν κάποια σκουπίδια ήταν οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Βαγγέλη, ας αναρωτηθούμε άλλοι πόσοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Όλοι όσοι ξεφωνίζουν καθημερινά «δε βαριέσαι» και «δε γαμιέται», όλοι όσοι γκρινιάζουν για τους «μετανάστες που μας κλέβουν τις δουλειές», για τους «αριστερούς, που μας έχουν σπάσει τον πούτσο με τις πορείες τους», για την «πουτάνα τη μάνα σου» και για «τον φλώρο, την πουστάρα».
Μήπως τελικά κάποιες φορές η αποδοχή μιας κατάστασης όντως σημαίνει συνενοχή; Μήπως πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε προτού να είναι αργά (εάν δεν είναι ήδη); Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ανοίγουμε το ρημάδι στην αδικία, που βλέπουμε μπροστά μας, για να μην έχουμε κι άλλους Βαγγέληδες; Κι όχι μονάχα να το ανοίγουμε, αλλά να ευαισθητοποιούμαστε και να κινητοποιούμαστε; Μήπως πρέπει να κάνουμε πέρα το «εγώ» και να φωνάξουμε δυνατά το «εμείς»;

ΥΓ: Προς όλους όσους ξανασκοτώσουν τον πιτσιρικά χύνοντας μπόλικο τηλεοπτικό δάκρυ, αποκρύπτοντας βέβαια την πολιτική/κοινωνική διάσταση της δολοφονίας του ως γνωστά κοράκια που είναι, ξεκαθαρίζουμε, ότι δεν σκοτώνουν μονάχα το Βαγγέλη, μα όλη τη νεολαία, που δέχεται χτυπήματα καθημερινά.



Αυτή η κοινωνία, που σκοτώνει, δεν είναι για μας. Θα την αλλάξουμε. Είναι καθήκον μας απέναντί σου Βαγγέλη. Και σαν την γκρεμίσουμε, μαζί της θα γκρεμιστούν κι όλοι όσοι σε δολοφόνησαν. Όλοι όσοι σου στέρησαν το δικαίωμα να ζεις, να χαμογελάς και να ονειρεύεσαι. Όλοι όσοι ξεπουλιούνται και ξεπουλάνε για ένα γαμημένο κουστούμ’ στα γιουσουρούμ του κόσμου.

του Resistance Toujours

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.

Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.

Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com

Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.