Η ευκολία της επιφανειακής «ψαγμενιάς» και η υπόκλιση στην ήττα και το συμβιβασμό

Ανέκαθεν οι προεκλογικές περίοδοι – και έχουν γίνει και μπόλικες παναθεμάτες, ευτυχώς για αυτούς, που ποντάρουν σε αυτές, δυστυχώς για εκείνους, που ποντάρουν στην πραγματική δύναμη του λαού – είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πώς ο κάθε χώρος, τόσο αυτός, που εκφράζει το σύστημα, όσο και ο άλλος, που το αμφισβητεί ή το «αμφισβητεί», παρεμβαίνει στο λαό και του ζητά την ψήφο.
Ζητούν λοιπόν οι διάφορες δυνάμεις την ψήφο, άλλοι τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, άλλοι ως «νέοι» σωτήρες, άλλοι εκβιάζοντας, άλλοι επικαλούμενοι τη «συνέπεια» τους, άλλοι στήνοντας συνεργασίες με (πρώην) συριζαίους υπουργούς… τι ποιους υπουργούς; Αυτούς που υπέγραφαν 47σέλιδα μνημόνια και ζήταγαν συμφωνία με τα κοράκια της ΕΕ, που ήταν συνεργάτες με τον Καμμένο, όταν υπογράφονταν νέες βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα… ε αμάν ρε παιδάκι μου ακόμα δεν κατάλαβες; Αυτούς που αποκαλούσαν τα αιματοβαμμένα ελληνικά πετρέλαια, διαμάντι της ελληνικής βιομηχανίας… ναι ντε! Τους Λαφαζάνηδες!
Υπάρχουν και άλλοι, που ζητούν την ψήφο χωρίς να «σώζουν» και να πουλάνε ελπίδες, μα καλώντας το λαό να πάρει τις τύχες στα χέρια του και να αγωνιστεί, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα. Ζητάνε με ειλικρίνεια ψήφο στήριξης ξέροντας, πως οι ζωές μας δεν αλλάζουν μέσα από την κάλπη. Οι γραφικοί για κάποιους «μουλάδες», που έχουν γίνει αντικείμενο χαβαλέ το τελευταίο διάστημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανήκουν σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Γιατί τόσο εμμονικός όμως και άνευ ουσίας χαβαλές ρε παιδί μου; Γιατί τόσος χαβαλές επιπέδου Κανάκη από ανθρώπους, που θεωρούνται και αριστεροί; Ας πούμε λοιπόν, ότι εμφανίζεται κάπως «αστείο» το όνομα της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Ας πούμε, ότι κάποιοι ανακάλυψαν τώρα τη συνεργασία των δύο δυνάμεων, έπειτα από πέντε χρόνια σύμπραξης στο κινηματικό πεδίο, αλλά και στο εκλογικό. Γιατί τόση εμμονή με ένα αστείο πλέον παρωχημένο, γραφικό και κυρίως… εύκολο; Με μεγάλη άνεση επιδίδονται οι διάφοροι αυτοί αριστεροί ή «αριστεροί» στην επιφανειακή πλάκα, υιοθετώντας λογικές (αν όχι υιοθετώντας, σίγουρα αναπαράγοντας) συκοφάντησης της Αριστεράς. Εξάλλου το ότι σε τέτοιες πλάκες (αντίστοιχες με αυτές, που παρουσιάζουν ως αγάμητες τις γυναίκες του ΚΚΕ) δίνουν ρεσιτάλ συστημικά πιόνια τύπου Κανάκης, δείχνει, ότι η «πλάκα» είναι απόρροια μιας αντίληψης συκοφάντησης της αριστεράς και των αριστερών ανθρώπων, που προσπαθεί να νομιμοποιήσει το σύστημα στη λαϊκή συνείδηση. Είναι «αστεία» λοιπόν η Αριστερά. Είναι «αστείες» οι οργανώσεις και οι αγωνιστές. Είναι «αστείοι», όσοι έχουν υπηρετήσει με κόπους και θυσίες τη λαϊκή υπόθεση και την επαναστατική προοπτική. Και όχι αγαπητοί μου, δε γίνομαι υπερβολικός. Δεν μιλάμε για «μεταξύ μας πλακίτσες» πολλές φορές καλοπροαίρετες. Μιλάμε για μια πάγια αντίληψη, που έχει καθιερωθεί σε αρκετό προοδευτικό/αριστερό (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κόσμο. Την αντίληψη της ευκολίας, της επιφανειακής ψαγμενιάς και της δήθεν εξυπνάδας. Όταν όμως έρθουν τα δύσκολα – κι έχουν έρθει φίλοι μου – αυτή η «πλάκα» σταματάει και πρέπει να πάρεις θέση. Και πρέπει να μιλήσεις ΠΟΛΙΤΙΚΑ (εκεί βέβαια μπορείς να προσφέρεις και ουσιαστικό χαβαλέ) κι όχι με εύκολα αστειάκια, που τα έχουμε σκεφτεί εμείς οι ίδιοι προτού καν βγουν στη φόρα. Εάν βέβαια είσαι χαβαλές τύπου Κανάκη, τότε παίζεις καλά το παιχνίδι σου. Μόνο πρόσεχε αγαπητέ, γιατί το παιχνίδι αυτό είναι στημένο και θα χάσεις, εάν δεν έχεις ήδη χάσει. Ο Κανάκης μπορεί να το κερδίζει, γιατί είναι από αυτούς, που το ελέγχουν. Εσύ όχι.

ΥΓ: Η αριστερά της ευκολίας και της εξυπνάδας έχει χρεοκοπήσει. Ας κράξει πολιτικά τους γραφικούς «μουλάδες», ας ανοίξει ζητήματα, ας προβληματίσει. Όσο πάντως μένει στο επιφανειακό και το εύκολο, δεν θα είναι και τόσο… αριστερά. Γιατί μπορεί για αυτήν – μάλλον καλύτερα για κάποιους που την εκπροσωπούν – οι «γραφικοί μουλάδες» να έχουν αστείο όνομα - άντε αν όχι αστείο, σίγουρα όχι πιασάρικο – καρέκλες πάντως πλάι σε Αλέξηδες και Λαφαζάνηδες δεν ζήτησαν, ούτε πούλησαν «ελπίδα» και «σωτηρία».

Σούπα Πάπιας