Τίποτα το καινούργιο, θα πει κανείς, μετά την υπογραφή του 3ου μνημονίου. Η ανεργία ξαναπαίρνει την ανηφόρα -αν ποτέ σταμάτησε- ενώ όλοι οι οικονομικοί και κοινωνικοί δείκτες που χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι καπιταλιστές δείχνουν βάθεμα και επέκταση της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης των λαϊκών μαζών.
Είναι βέβαιο ότι η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο κι αν έχει καταφέρει να επιβάλει την αντιλαϊκή της πολιτική με πλήρη κινηματική απραξία, θα αναγκαστεί, αργά ή γρήγορα, να οδηγηθεί και αυτή σε συκοφάντηση και τρομοκράτηση των αντιστάσεων που αναμένουν όλοι, ιμπεριαλιστές και ντόπια εξουσία.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι ακριβώς αυτό. Για πόσο καιρό ακόμη οι δυνάμεις (πολιτικές και συνδικαλιστικές) που θα έπρεπε να συμβάλλουν ώστε να μην περάσουν κι άλλα επώδυνα μέτρα θα συνεχίσουν να βρίσκονται εξαφανισμένες.
Φοβόμαστε ότι η ομφαλοσκόπηση στην οποία έχουν περιέλθει όλες οι λεγόμενες αριστερές συλλογικότητες μετά τα εκλογικά αποτελέσματα δεν πρόκειται να ξεπεραστεί γρήγορα και εύκολα.
Φαίνεται ότι η απογείωση που προηγήθηκε, όχι μόνο στις εκλογές αλλά και πριν από το δημοψήφισμα, αμέσως δηλαδή μετά τις εκλογές του Γενάρη, με το ιδεολόγημα της «ιστορικής ευκαιρίας», ήταν τελικά μεγάλη. Και αφορά όλους αυτούς που ευελπιστούν για χρόνια είτε ότι θα διορθώσει ο λαός την ψήφο του, αφού πλέον τους έφαγε όλους στο κεφάλι του, είτε ότι θα τρυπώσουν στα ρήγματα που έτσι κι αλλιώς δημιούργησαν οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες του 2011-12 στα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Προσπαθούν, ωστόσο, να τα εκμεταλλευτούν εκλογικά, χωρίς να μπορούν να διαβάσουν τις πραγματικές αντιθέσεις και μεταβολές που εξελίσσονται στο εσωτερικό της κοινωνίας.
Το ότι η προσγείωση ήταν απότομη δεν σημαίνει βέβαια ότι και θα απαντηθεί το κρίσιμο ζήτημα της ανάλυσης της πραγματικότητας με τα δεδομένα που αυτή παράγει και όχι με αυτά που έχουμε εμείς προαποφασίσει. Έτσι πχ θα πρέπει να απαντηθεί η εντεινόμενη ανοικτή παρέμβαση των Αμερικάνων στα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη χώρα και το λαό της, την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί δεν αναφέρονταν στις εκτιμήσεις τους καν στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτούς υπήρχε μόνο η Γερμανία, η ΕΕ και η… ιμπεριαλιστική Ελλάδα.
Ακόμη παραπέρα, η μονομέρεια των αναλύσεών τους στην οικονομική πλευρά της κρίσης, και μάλιστα μόνο σε αναφορά με την ΕΕ, τους έχει οδηγήσει να μην μπορούν να ερμηνεύσουν την κυρίαρχη και καθοριστική επίδραση που ασκεί η γεωπολιτική διάσταση αυτής της δομικής κρίσης που μαστίζει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Ούτε φυσικά μπορούν να δουν τον ρόλο των ιμπεριαλιστών, όχι απλά οικονομικά αλλά κυρίως στην διάσταση του ξαναμοιράσματος του πλανήτη.
Όταν λοιπόν δύο βασικές παράμετροι που καθορίζουν την τύχη των εργαζόμενων και της χώρας έχουν αποσιωπηθεί -στην καλύτερη περίπτωση- είναι κατανοητό ότι τα συμπεράσματα για το ποιο βάθος έχει η επίθεση, ποια χαρακτηριστικά και συνεπώς ποια η κατεύθυνση στην οποία θα πρέπει να κινηθεί το εργατικό κίνημα βρίσκονται στον αέρα.
Κι όχι μόνο. Οδηγούνται σε προτάσεις διόρθωσης των οικονομικών «αστοχιών» που ανέδειξε αυτός ο εξαρτημένος καπιταλισμός, ακροβατώντας σε ρεφορμισμούς και ουτοπίες. Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο παρά τέτοιες ουτοπίες οι επικλήσεις μιας «λαϊκής εξουσίας» που θα προκύψει σε μια... ιμπεριαλιστική Ελλάδα. Ανάλογες, έστω και σε διαφορετική φαινομενικά κατεύθυνση, είναι οι ψευδαισθήσεις για μια αριστερή πολιτική ή για μεταβατικά αντικαπιταλιστικά προγράμματα μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό.
Με τέτοια αντίληψη για τις αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την ταξική πάλη στην κοινωνία μιας εξαρτημένης χώρας, είναι λογικό τα προτάγματα που απευθύνονται στο κίνημα να μην βρίσκουν ανταπόκριση. Πρώτα απ’ όλα, γιατί δεν απαντούν στα άμεσα ζωτικά, αιτήματα επιβίωσης του λαού και των εργαζόμενων. Και σε περίπτωση, όμως, που υιοθετηθούν, όπως στην περίοδο των πλατειών, γρήγορα ενσωματώνονται από τα διαχειριστικά κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ που έχουν στο DNA τους την ικανότητα του ρεφορμιστικού χαμελαιοντισμού.
Ακόμη χειρότερη η κατάσταση στα λεγόμενα συνδικαλιστικά όργανα. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ακόμη και στα συνδικάτα που είναι ισχυρή η παρουσία αυτών των αριστερών δυνάμεων (ή και ελέγχονται από αυτές), η κατάσταση είναι ακόμη πιο δραματική. Λογικές ανάθεσης, συναίνεσης, συνδιαμόρφωσης και… κατανόησης της «κρίσης που διέρχεται η χώρα» κυριαρχούν συντριπτικά.
Αν λοιπόν θέλουμε να αντιστρέψουμε το αρνητικό κλίμα που επικρατεί στα λαϊκά στρώματα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από επαναβεβαίωση βασικών εκτιμήσεων. Για το ρόλο των ιμπεριαλιστών, για τα όρια αυτής της αστικής τάξης όσον αφορά τη δυνατότητά της να κάνει προγραμματισμούς και να χαράσσει στρατηγικές. Για την θέση που κατέχει αυτή η περιοχή του πλανήτη στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που έχουν παροξυνθεί εδώ και πολύ καιρό, φέρνοντας το δρεπάνι του πολέμου σχεδόν στην πόρτα μας.
Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις να προωθήσουμε μέσω της κοινής δράσης την ανάπτυξη αντιστάσεων απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση, αλλά και να διεκδικήσουμε κατακτήσεις και δικαιώματα, όπως αυτό της σταθερής δουλειάς για όλους. Να κατανοήσουμε ότι δεν είναι η κακοτυχία και η δυστυχία που οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους να διαπλέουν τη Μεσόγειο ή να σκαρφαλώνουν σε φράκτες για να βρουν ανθρώπινες συνθήκες επιβίωσης, αλλά ο ιμπεριαλισμός. Αυτό συνεπάγεται ως απάντηση την ανάπτυξη ισχυρού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος από καθέναν που θέλει να βοηθήσει ουσιαστικά αυτόν τον κόσμο.
Σε αυτή την κατεύθυνση, θεωρούμε ότι το μούδιασμα και η απογοήτευση που έχουν επικαθίσει πάνω στα λαϊκά στρώματα αλλά και τη νεολαία είναι δυνατόν να ανατραπούν. Δεν επενδύουμε, επομένως, στην εκδήλωση της οργής, που έτσι κι αλλιώς συνεχίζει εκρηκτικά να συσσωρεύεται, οδηγώντας απλά σε μια νέα εξέγερση εκτόνωσης.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.