Ένα σχόλιο για τους "συμμάχους" στο αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό κίνημα

Διαβάζοντας μια ανακοίνωση της ΚΕΕΡΦΑ για τις κινητοποιήσεις ενάντια στους φράχτες, αναφέρεται η συμμετοχή του Τζέρεμι Κόρμπιν, ηγέτη του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, στη διαδήλωση που έγινε στο Καλαί το διήμερο 23-24 Γενάρη. Και αναρωτιέται κάποιος για ποιο λόγο γίνεται αυτή η ιδιαίτερη αναφορά σε ένα πρόσωπο, που ηγείται ενός κόμματος, το οποίο είναι βασικός εκφραστής των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης στη Βρετανία, που σίγουρα ο τίτλος «Εργατικό», είναι μόνο κατ’ όνομα για το ρόλο που έχει παίξει. Ένα κόμμα όπως το Εργατικό, που εναλλάσεται με τους Συντηρητικούς στη διακυβέρνηση της χώρας, που ο παλαιότερος ηγέτης του Τόνι Μπλερ είχε δώσει το «πράσινο φως» για τη συμμετοχή στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003. Δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει η παραπάνω ανάδειξη της συμμετοχής του Κόρμπιν (του Άγγλου Τσίπρα όπως χαρακτηρίζεται) στη διαδήλωση στο Καλαί. Βαθιές αυταπάτες για το ρόλο των Εργατικών και της ηγεσίας τους, ότι μπορεί και να τους πιάσει ο καημός για τη φρίκη που σκορπά ο πόλεμος (που είναι και δικός τους) στη Μέση Ανατολή, και να βάλουν ένα τέρμα σε αυτόν όταν με το καλό (και αν) βγούνε στην κυβέρνηση. Ή από την άλλη, συνειδητή επιλογή να αναζητήσουμε «σύμμαχα» κομμάτια αστικών τάξεων και κατ΄επέκταση του πολιτικού τους προσωπικού, για να βάλουμε «από κοινού» φραγμό στις επιδιώξεις της άλλης μερίδας που είναι πιο «επιθετική». Τι από τα δύο συμβαίνει θα ήταν πραγματικά χρήσιμο να αναρωτηθούμε, για να καταλαβαίνουμε που στηρίζει η κάθε πολιτική δύναμη την παρέμβασή της. Στην ανάπτυξη μαζικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο και με σαφές μέτωπο σε όποιον συμμετέχει άμεσα ή έμμεσα παρέχοντας διευκολύνσεις, ή στην αναζήτηση ενός κάποιου είδους «σωτήρα», που «ίσως και να τα καταφέρει» (με τη στήριξη του κινήματος βεβαίως βεβαίως); Θυμίζει ή όχι το παραπάνω τα εξώφυλλα της «Αυγής» για την εκλογική νίκη του Ομπάμα ή του Ολάντ, και τον άνεμο δημοκρατικής αλλαγής που θα έφερναν; Που τελικά ο «άνεμος» αυτός άφησε πίσω του μόνο στάχτες και συντρίμια και εκατομμύρια ξεριζωμένους;

ΥΓ: Ίσως τώρα βέβαια κάποιοι καλοθελητές να μας καλέσουν να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στον «γέρο-φαινόμενο» Μπέρνι Σάντερς, που στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, και ερχόμενος από το «πουθενά», δείχνει να κερδίζει τις ψήφους των νεολαίων που ζουν στην εξαθλίωση, αλλά και των διαφόρων μειονοτήτων. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να το αλλάξουμε το σύστημα από τα μέσα...