Όμως αυτό το λίγο καθαρό νερό ήταν πάντα η ελπίδα.
Στα 130 παιδάκια, μόνο τα 25 πήγαν σχολείο, καθώς μόνο αυτά άκουσαν απ τους γονείς τους πως κι ο παππούς τους ήταν πρόσφυγας από την Προύσσα και πως έτσι βρέθηκε σ' αυτό το πεδινό χαμοχώρι και μάλιστα γι αυτό το βάφτισε Σκουτάρι κι έτσι κάπως γλίτωσαν και γεννήθηκαν κι αυτοί και γέννησαν και τα 25 παιδιά τους και τα κράτησαν έξω από το βούρκο.
Οι 25 αυτοί γονείς που, σίγουρα έδωσαν το δικό τους αγώνα στην περιβάλλουσα σαπίλα, φαντάζομαι πως είπαν επίσης στα παιδιά τους πως θα κάνουν καινούργιους φίλους που θα είναι λίγο φοβισμένοι καθώς η θάλασσα που πέρασαν δεν ήταν ίδια μ' αυτήν που κολυμπάμε τα καλοκαίρια. Ήταν μια θάλασσα κακιά που κόντεψε να τα καταπιεί. Ίσως μάλιστα κάποια από τα παιδιά αυτά, να είδαν τον αδερφό ή τη μαμά τους να πνίγεται. Γι αυτό αν κλάψουν, δεν είναι γιατί έχασαν τη γόμα τους, ούτε γιατί έσχισαν το γόνατό τους. Μπορεί να θυμήθηκαν εκείνο το κύμα που έκοψε στα δυο το καρυδότσουφλο ή τη μάνα τους που τα έχωσε σε άλλη αγκαλιά πριν βουλιάξει ή το κάποτε σπίτι τους που έγινε θρύψαλα όταν έπαψε να σφυρίζει η βόμβα κι έγινε από σφύριγμα, πάταγος και βοή.
Και μετά πάλι, φαντάζομαι, θα προσπάθησαν να διορθώσουν κάτι που είπαν, μην τύχει και αφήσουν στα παιδιά ένα λάθος μήνυμα.
Η θάλασσα είναι καλή κι όταν φουρτουνιάζει κι όταν μαίνεται, μόνο που τότε δεν την κολυμπάμε ούτε την ταξιδεύουμε.
Οι άνθρωποι μόνο μπορεί να είναι άλλοι κακοί κι άλλοι απελπισμένοι.
Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του βούρκου.
Να σκεφτώ τι είπαν στα παιδιά τους.
Η μπόχα της σαπίλας πνίγει.
Η αποφορά της ξεφτίλας φέρνει ασφυξία
Σκέφτομαι όλους τους κουραδόμαγκες στα καφενεία, που πονάει η μέση τους από το σκύψιμο και την υπόκλιση, να σουβλώνουν τον αντρισμό τους απέναντι στα παιδιά που τυλίχτηκαν με αλουμινόχαρτο τη νύχτα του ναυάγιου.
Σκέφτομαι όλες τις θεοσεβούμενες στα στασίδια, μ εκείνη την ξίνα και τη βρώμικη ανάσα του καλού υποκριτή, να σπέρνουν μίσος και αλυχτίσματα.
Πώς το μπορεί η φύση να δίνει γόνιμες μήτρες σε άγονες καρδιές.
Όμως απέναντι τους εξακολουθούν να στέκονται τα 25 παιδιά μαζί με τους γονείς τους και να περιμένουν τα 10 μισοπνιγμένα απ το στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Αυτό το λες ελπίδα.
Νίνα Γεωργιάδου
https://www.facebook.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.