ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΡΘΡΟ 16

Η συνταγματική αναθεώρηση επανήλθε στο προσκήνιο, με πολύ μελάνι να χύνεται ελέω εκλογών. Το άρθρο 16 είναι αυτό που απασχολεί πιο άμεσα τη νεολαία και παρόλο που δεν κρίθηκε αναθεωρητέο, είναι σκόπιμο να λεχθούν κάποια πράγματα. Δεν είναι, άλλωστε η πρώτη φορά που γίνεται λόγος γι αυτό το άρθρο, ούτε μακρινό το 2006, οπότε και επιχειρήθηκε η αναθεώρηση ως αποκορύφωμα της επίθεσης σε μια σειρά δικαιώματα, κατ΄εφαρμογή των κατευθύνσεων της Μπολόνια. Βρήκε, όμως, φραγμό το μαζικό φοιτητικό κίνημα που κατά κύμματα, συλλογικά, με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων βγήκε στο δρόμο και κατάφερε να ανακόψει την επιχειρούμενη αναθεώρηση. Μεγάλη ειδοποιός διαφορά με το σήμερα, που επιχειρείται η μη αναθεώρηση να πλασαριστεί ως «επιτυχία» του «προοδευτικού» ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού, για μια ακόμη φορά, του λαού και της νεολαίας, μπας και ξεχάσουν ότι ψήφισε μνημόνια και ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τους ιμπεριαλιστές.

Πρέπει να είναι σαφές, χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε τη σημασία ενδεχόμενης αναθεώρησης (που συνταγματικά, άλλωστε, είναι εφικτή) ότι αν και όποτε αυτή επιχειρηθεί εκ νέου από το σύστημα, θα γίνει όταν αυτό προκρίνει και με ευνοϊκούς γι’ αυτό όρους, με το φοιτητικό κίνημα στην μπάντα, παροπλισμένο και με την επίθεση να έχει προχωρήσει. Άλλωστε, και χωρίς την πολυπόθητη από κάποιους αναθεώρηση (δες Ν.Δ.) η επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα καλά κρατεί. Γι αυτό και η όποια αναθεώρηση δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ξεκομμένη από την επίθεση και τους στρατηγικούς στόχους του συστήματος για την εκπαίδευση, ειδικά σήμερα, όπου έχουν συντελεστεί βαθιές «τομές» - χτυπήματα στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα. Νέο Λύκειο, δίδακτρα, συγχωνεύσεις- καταργήσεις, χτύπημα ασύλου, αποδυναμώνουν αυτόν τον χαρακτήρα, εισάγοντας ταξικούς φραγμούς, με αποτέλεσμα την αδυναμία εισαγωγής, συνέχισης και εν τέλει το πέταγμα χιλιάδων νέων, ειδικά φτωχών-λαϊκών οικογενειών έξω απο την τριτοβάθμια.

Το άρθρο 16 αποκρυσταλλώνει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης επιτρέποντας την ίδρυση και λειτουργία μόνο δημοσίων πανεπιστημίων και όχι ιδιωτικών. Είναι αυτός ο χαρακτήρας που λοιδορείται με κάθε λογής λάσπης από τα παπαγαλάκια του συστήματος που κάνουν λόγο για τα πανεπιστήμια «διαμάντια» Ευρώπης-Αμερικής και τα πανεπιστήμια «κέντρα ανομίας της Ελλάδας. Παραβλέποντας , όχι τυχαία, ότι πανεπιστήμια τύπου Χάρβαρντ είναι ελάχιστα ή ότι υπάρχουν και εκεί δημόσια πανεπιστήμια αλλά με δίδακτρα ακόμη και στο προπτυχιακό. Μήπως μας θυμίζει κάτι; Είναι τα πανεπιστήμια που ευαγγελίζεται ο Μητσοτάκης, η ΔΑΠ με την ΠΑΙΔΕΙΑ 2020 (είναι κοντά εξάλλου) και οι κατευθύνσεις της Μπολόνια που ένα σωρό νομοθετήματα προωθούν και ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατεί στην εφαρμογή τους. Πανεπιστήμια για λίγους και εκλεκτούς, με δίδακτρα για όσους έχουν και με τα δικαιώματα να αποτελούν ανάμνηση.

Η κατάσταση στην τριτοβάθμια που όχι μόνο είναι ζεστή αλλά βράζει μας υπενθυμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα δήθεν κόπτεται, πρωτοστάτησε στο χτύπημα της εκπαίδευσης. Κατόρθωσε να βάλει τη νεολαία στον πάγο με τις αυταπάτες που καλλιέργησε και έκανε πραγματικότητα διακαείς πόθους του συστήματος και πάγιες κατευθύνσεις των ιμπεριαλιστών (μάλλον τους αξίζει και καμιά βράβευση!). Επί των ημερών του, σχολές συγχωνεύτηκαν και καταργήθηκαν, τα δίδακτρα εδραιώθηκαν στα μεταπτυχιακά, ακόμη και για δίδακτρα στο προπτυχιακό έγινε λόγος, το πόρισμα Παρασκευόπουλου στόχευσε άμεσα το άσυλο, λέσχες κλείνουν, τα συγγράμματα παραλίγο να κοπούν και ο κατάλογος μακρύς.

Μακριά από τις αυταπάτες της Αριστεράς που μπορεί να δώσει συγχωροχάρτι στον ΣΥΡΙΖΑ έως να τον δει και ως «προοδευτικό σύμμαχο» απέναντι στις δεξιές προτάσεις της Ν.Δ. Μακριά από τις εκλογικές-κυβερνητικές και συνδιαχειριστικές αυταπάτες που θα κυριαρχήσουν στα λόγια της Αριστεράς, ενόψει εκλογών, θυμίζοντας έναν προ του 2015 ΣΥΡΙΖΑ. Για μας είναι ξεκάθαρο, αυτό το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης δεν τροποποιείται, ούτε αλλάζει από τα μέσα και με το λαό στο περιθώριο.

Οι φοιτητές και ο λαός πρέπει να οργανωθούν και να πάνε κόντρα τόσο στις λογικές των σωτήρων όσο και στο σημερινό κλίμα της ηττοπάθειας και της αποσυγκρότησης και να πιστέψουν στις δικές τους δυνάμεις. Να αντισταθούν στην επίθεση που δέχονται και που εντείνεται και έχει σα στόχο τα δικαιώματά τους που με αγώνες κατακτήθηκαν. Να πιστέψουμε στη δύναμή μας και να

οργανώσουμε την πάλη μας μέσα από τα όργανά μας (Σύλλογοι, Γενικές Συνελεύσεις) για να αντιστρέψουμε το κλίμα και να πετύχουμε και νίκες, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Συγκροτημένοι και οργανωμένοι στο δρόμο και όχι στην αποσυγκρότηση του σπιτιού και της κάλπης.