Στο κατώφλι του Ηρωδείου, στη σκιά της Ακρόπολης, μια μοναδική πράξη αγάπης και αλληλεγγύης προς τους άγρια διωκόμενους Τούρκους μουσικούς και ηθοποιούς του “Grup Yorum”, υπό την αιγίδα της νεοσύστατης πρωτοβουλίας καλλιτεχνών #SupportArtWorkers.
Πάνω από 120 Έλληνες μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, ηχολήπτες και εικονολήπτες ερμήνευσαν και απαθανάτισαν το “Tencere Τava Ηavası” των Kardeş Türküler στη μνήμη των απεργών πείνας Helin Bölek, Mustafa Koçak και İbrahim Gökçek, που πέθαναν μαχόμενοι για την ελευθερία της έκφρασής τους απέναντι στο απάνθρωπο καθεστώς του Ερντογάν.
Την μετάφραση των στίχων που ακολουθεί την πήραμε από το σχόλιο του/της Saranto1000 κάτω από το βίντεο:
“Tencere Τava Ηavası”
των Kardeş Türküler
(Ελ.)
// Φτάνει πια, αρκετά
η προσταγή, το μη και μη
Μυαλά κλειστά,
δεν θ’ ανεχθούμε άλλη εντολή
Φτάνει πια, αρκετά
η προσταγή, το μη και μη
Μυαλά κλειστά,
δεν θ’ ανεχθούμε άλλη εντολή
Ώπα, φτάνει, μας σκοτίσανε
Ώπα, φτάνει μας μπουχτίσανε
Κι η ψυχή μας μαύρος ίσκιος
Με τόση έπαρση, με τόσο μίσος
Βάδιζ’ αργά, προσεκτικά,
η γη βουλιάζει
Ώπα, φτάνει, μας σκοτίσανε
Ώπα, φτάνει μας μπουχτίσανε
Κι η ψυχή μας μαύρος ίσκιος
Με τόση έπαρση, με τόσο μίσος
Βάδιζ’ αργά, προσεκτικά,
η γη βουλιάζει
Κράτα γερά, τι κι αν γλιστρά,
εγώ είμ’ εδώ και μη σε νοιάζει
Μόνο το αίμα τους δεν δημοπράτησαν.
Όλα προς πώληση:
Δέντρα, ποτάμια, δάση, βουνά
Σκέφτηκαν λίγο κι έτσι αποφάσισαν:
Εχθροί οι πλατείες
Κι οι ιστορίες στα σινεμά
Γλυκιά Κωνσταντινούπολη,
Μαύρη χολή
Παρασιτεί μες στην κοιλιά σου
Κόσμος πολύς.
Μπαίνει και βγαίνει στα μαγαζιά σου
Τον Βόσπορο δεν θα διαβώ
Να μην σε δω
Μες στην πολύβουη ερημιά σου
Κωνσταντινούπολη μου, αγαπημένη
Στα τσιμέντα σου πνιγμένη
Πού πήγε η τόση σου ομορφιά;
Πώς ξέπεσες;
Πώς σε κατάντησαν, αγαπημένη πόλη;
Θρήνοι, μαρτύρια,
βασανιστήρια,
φαρμάκι ο αέρας
Πικρή είν’ η ρίζα σου και πού να χτίσω;
Πες, τι σού κάνανε; Ποιόν να ρωτήσω;
Αχ, μίλα μου εσύ, μίλα μου εσύ, μίλα μου, πες μου…
Ώπα, φτάνει, μας σκοτίσανε
Ώπα, φτάνει μας μπουχτίσανε
Κι η ψυχή μας μαύρος ίσκιος
Με τόση έπαρση, με τόσο μίσος
Βάδιζ’ αργά, προσεκτικά,
η γη βουλιάζει
Ώπα, φτάνει, μας σκοτίσανε
Ώπα, φτάνει μας μπουχτίσανε
Κι η ψυχή μας μαύρος ίσκιος
Με τόση έπαρση, με τόσο μίσος
Βάδιζ’ αργά, προσεκτικά,
η γη βουλιάζει
Κράτα γερά, τι κι αν γλιστρά,
εγώ είμ’ εδώ και μη σε νοιάζει
Κράτα γερά, τι κι αν γλιστρά,
εγώ είμ’ εδώ και μη σε νοιάζει //
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.