Ο Μίκης, ο φασισμός και το 4ο «Φ»

«Η έκδοση της δικαστικής απόφασης για τη Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε εφησυχασμό ότι αγώνας κατά του φασισμού δικαιώθηκε άρα τελείωσε», μας πληροφορεί με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο Μίκης Θεοδωράκης. Και αυτό γιατί, όπως γράφει στο άρθρο του στα «ΝΕΑ»: «η φασιστική νοοτροπία – σαν το σαράκι που σαπίζει το ξύλο – σαπίζει καθημερινά το εθνικό σώμα με δραματικές συνέπειες τόσο για την υγεία της», και όπως μας πληροφορεί ο γνωστός μουσικοσυνθέτης «γνωρίζουμε καλά πόσο ύπουλο είναι το μικρόβιο του φασισμού».

Πράγματι, έτσι έχουν τα πράγματα. Θα μπορούσαμε να προσυπογράψουμε το μεγαλύτερο τμήμα του άρθρου του Θεοδωράκη. Εναντίων του, όμως! Γιατί ο δημοκρατικός και αριστερός κόσμος, θυμάται κάποια στοιχειώδη πράγματα, όσο και να προσπαθούν να υποτιμήσουν τη μνήμη του, όλοι αυτοί που κλώσησαν τα αυγά των φιδιών και με απροκάλυπτο τρόπο εξέθρεψαν το ναζισμό, και τον οδήγησαν στη θέση του τρίτου κόμματος. Όλος αυτός ο σάπιος εσμός της αστικής τάξης και της αστικής διανόησης, που σήμερα συνεχίζει το έργο της φασιστικοποίησης, της γκετοποίησης των μεταναστών-προσφύγων, της καταστολής. Όλος αυτός ο κόσμος που τμήμα του αποτελεί εδώ και καιρό ο ίδιος ο Θεοδωράκης. Και αν η αίγλη που αντλούσε κάποτε από τη σχέση του με τους λαϊκούς αγώνες μπέρδευε και τύφλωνε κάποιον κόσμο, που τον θεωρούσε σημείο αναφοράς, ήρθε η ίδια ζωή να τα φέρει έτσι, που στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής ο Μίκης ξεβρακώθηκε δημοσίως. Αν λοιπόν τώρα ο Θεοδωράκης νομίζει ότι επειδή σήκωσε άρον-άρον τα βρακιά του ξεχάσαμε τι σχήμα έχει ο κώλος του, γελιέται.

«Οι χρυσαυγίτες αγαπούν την πατρίδα με έναν τρόπο εριστικό», μας πληροφορούσε τότε ο Μίκης από τα βήματα των συλλαλητηρίων για τη Μακεδονία, που ξερνούσαν εθνικιστικό δηλητήριο. Αυτή ήτανε η κατάληξη του εθνικιστικού και φασιστικού βούρκου, όπου για χρόνια κυλιότανε ο Θεοδωράκης, από την εποχή της δημιουργίας της «Σπίθας» και τη σειρά ομιλιών που έδωσε πανελλαδικά, σε μια περίοδο όπου ο εθνικισμός σήκωνε κεφάλι. Ο Θεοδωράκης με τη ταμπέλα του πρώην αριστερού φρόντισε να δώσει την καλύτερη νομιμοποίηση σε όλο αυτό το εθνικιστικό ρεύμα, να το κάνει αποδεκτό από έναν παραπλανημένο προοδευτικό κόσμο, να σπάσει την αυτονόητη απομόνωση που κανονικά ο καθένας με την ελάχιστη δημοκρατική συνείδηση θα έπρεπε να δείξει εναντίων του. Ο κάθε «Μίκης» έφτιαξε τη μόστρα της Χρυσής Αυγής. Και αυτό ήτανε φυσιολογική εξέλιξη της πολιτικής πορείας του «Μίκη».

Αφότου κυλίστηκε μαζί με τα γουρούνια για τα καλά μέσα στον εθνικιστικό βούρκο, ο Θεοδωράκης βγήκε από αυτόν, και τώρα αναρωτιέται ποιος έφερε όλη αυτή τη λάσπη. Ας κοιτάξει στον καθρέφτη καλύτερα.

«Τα τρια Φ (Φαρισαϊσμός, Φασισμός και Φανατισμός) εμποδίζουν την ασφαλή πορεία προς το μέλλον», μας πληροφορεί στο τέλος του πονήματος του ο Μίκης. Το πρόσωπου του αντιπροσωπεύει με το χειρότερο τόπο και τα τρία «Φ», μονάχα που με τα χρόνια πλέον έχει προστεθεί και ένα 4^ο «Φ», η Φαιδρότητα.

Κ.Κ.