«Σύσσωμο» το έθνος των Ελλήνων με χαρά και υπερηφάνεια λένε πως γιόρτασε την επέτειο των 200 χρόνων από την κήρυξη της επανάστασης.
Άραγε αισθάνθηκαν χαρά και περηφάνεια όλοι αυτοί που χάσανε τους ανθρώπους τους επειδή δεν υπήρχε κρεβάτι ΜΕΘ να νοσηλευτούν;
Όλοι αυτοί που αγωνιούν μην κολλήσουν τον ιό στο μετρό, το λεωφορείο, το σούπερ μάρκετ ή τη δουλειά τους, επειδή ξέρουν ότι οι κλινικές covid δεν έχουν εξειδικευμένους γιατρούς και νοσηλευτές;
Ή μήπως αυτοί που αναβλήθηκε το χειρουργείο, οι χημειοθεραπείες, οι ακτινοθεραπείες που θα έκαναν κι επειδή δεν έχουν λεφτά για τον ιδιωτικό τομέα περιμένουν κι εγώ δεν ξέρω τι;
Σίγουρα φαντάζομαι όχι αυτοί που χάνουν συγγενείς τους στα σπίτια τους, επειδή έχουν περιοριστεί δραστικά τα κρεβάτια στα νοσοκομεία για τις άλλες νόσους.
Όπως ούτε κι αυτοί που επιζούν-δεν επιζούν ένα χρόνο τώρα με 534€ το μήνα ή που δεν πληρώνονται από τους εργοδότες τους ή που δε δικαιούνται τίποτα από το κράτος ή που έχουν κλειστά τα μαγαζιά τους αλλά τα έξοδα τρέχουν και στο τέλος θα πρέπει όλοι αυτοί κι εμείς μαζί να πληρώσουμε και το λογαριασμό για τις φιέστες των αρίστων.
Όλοι οι παραπάνω, ο λαός δηλαδή, αισθάνονται προσβολή όταν τους λένε ότι είναι περιττά έξοδα οι προσλήψεις εργαζόμενων στα νοσοκομεία, στα σχολεία και όπου αλλού χρειάζεται, καθώς και το άνοιγμα απλών κλινών και κλινών ΜΕΘ, ενώ είναι «απαραίτητες» οι φιέστες και οι παρελάσεις (για το image της χώρας).
Όλοι οι παραπάνω αισθάνονται οργή και αγανάκτηση γιατί η κυβέρνηση και οι (ει)δικοί της εκτός από τη νοημοσύνη μας υποτιμούν και τη ζωή μας. Για να περισώσουν όσο μπορούν τα κέρδη του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου μας αφήνουν χωρίς περίθαλψη, χωρίς δουλειά και μας κατηγορούν και για όλα τα κακά της μοίρας μας. Η δική μας ανευθυνότητα φταίει για όλα.
Η κυβέρνηση, η τάξη που εκπροσωπεί, οι προστάτες και οι υποτακτικοί τους γιόρτασαν προχθές όπως γιορτάζουν κάθε μέρα γιατί όλα γι’ αυτούς πάνε καλά, αλλά και κάτι να πάει άσχημα ο λογαριασμός θα έρθει σε μας. Τον καιρό της πανδημίας δεκάδες νόμοι τους βοήθησαν να μας ξεζουμίζουν ακόμα περισσότερο.
Για να σταματήσουν λοιπόν να χαίρονται αυτοί και να χαρούμε κάποτε κι εμείς, ένας είναι ο δρόμος. Μακρύς, δύσβατος, αλλά ο μοναδικός που οδηγεί σε ξέφωτο. Εύχομαι σε όλους να τον διαβούμε σύντομα.
Α.Λ. - νοσηλεύτρια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.