ΩΣΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ;

Έτσι τουλάχιστον δήλωσε, όχι ο Α. Γεωργιάδης (πεπειραμένος υπουργός στο να κλείνει νοσοκομεία), αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και μάλιστα τώρα που το τέταρτο κύμα της πανδημίας είναι προ των πυλών.

Από τη μια υποτίθεται ότι προσπαθούν να πείσουν όσους προβληματίζονται να εμβολιαστούν κι από την άλλη δεν χάνουν λεπτό απ' το να προχωρούν την αντιλαϊκή πολιτική τους, που ούτε ένα κρεβάτι νοσοκομείου δεν μας διασφαλίζει όταν αρρωστήσουμε.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να περισσεύουν νοσοκομεία όταν χιλιάδες ασθενείς μείνανε χωρίς περίθαλψη κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αν δεν είχαν χρήματα να νοσηλευτούν στον ιδιωτικό τομέα;

Γιατί αναβλήθηκαν το 80% των προγραμματισμένων χειρουργείων, οι περισσότερες επισκέψεις στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία, ακόμα και χημειοθεραπείες ή ακτινοθεραπείες καρκινοπαθών;

Γιατί οι κλινικές έστελναν τους αρρώστους στους ιδιώτες για να μετατραπούν σε κλινικές covid, ενώ και όσες απέμειναν σε μεγάλα νοσοκομεία να εξυπηρετούν non covid περιστατικά, ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν κενά κρεβάτια απ' τη μια εφημερία τους μέχρι την επόμενη ήταν να μετακινούν τους ασθενείς τους στις ιδιωτικές κλινικές;

Γιατί ο αριθμός των θανάτων στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα αυξημένος τόσο λόγω του ιού όσο και της λοιπής νοσηρότητας;

Γιατί, αφού υπάρχουν τόσα νοσοκομεία, η αναμονή στα επείγοντα είναι ώρες αμέτρητες;

Κι αν η απάντηση σ' όλα αυτά είναι πως η πανδημία είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση και πως πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι που το σύστημα άντεξε, τι να πω; Αν οι σχεδόν 13.000 νεκροί ως τώρα μόνο απ' τον ιό και άγνωστο πόσοι από άλλους λόγους εξαιτίας όμως της ανεπάρκειας των νοσοκομείων να τους περιθάλψουν, ονομάζεται απ' τους υπεύθυνους «επιτυχία», τότε αποτυχία τι είναι; Κι όσο για το σύστημα περίθαλψης, εδώ ήμασταν και πριν την πανδημία.

Μήπως θυμούνται στην κυβέρνηση μετά από πόσο καιρό έκλεινε κανείς ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία για καρδιολόγο;

Μήπως θυμούνται πόσο μακριές ήταν οι λίστες των προγραμματισμένων χειρουργείων;

Μήπως θυμούνται σε πόσο καιρό ξεκίναγε κανείς χημειοθεραπείες ή ακτινοθεραπείες;

Μήπως θυμούνται πού φτάνανε οι ουρές στα επείγοντα και πόσα ράντζα και διασπορές υπήρχαν στις κλινικές μεγάλων νοσοκομείων;

Κάνουν πως δε θυμούνται γιατί το μόνο που τους νοιάζει δεν είναι η υγεία του λαού, αλλά το πώς θα βοηθήσουν το κεφάλαιο που ασχολείται με την περίθαλψη ν' αυξήσει κι άλλο τα κέρδη του. Εκμεταλλεύονται την κάθε ευκαιρία γι' αυτό και δεν πρόκειται να συγκινηθούν απ' τη δραματική κατάσταση που βρισκόμαστε ούτε -από μόνοι τους- να σταματήσουν.

Το δικαίωμα του λαού σε πλήρη και δωρεάν περίθαλψη κατακτιέται με μαζικούς κι ανυποχώρητους αγώνες.

Καμιά κυβέρνηση δεν πρόκειται χωρίς αγώνες ούτε να προσλάβει προσωπικό στα νοσοκομεία, ούτε να μονιμοποιήσει τους συμβασιούχους, ούτε ν' ανοίξει νέες κλίνες ΜΕΘ αλλά κι απλές κλίνες, ούτε να πάρει όλα τα άλλα μέτρα που πρέπει για να μην πεθαίνουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να σωθούν. Ή θα την αναγκάσουμε λοιπόν να κάνει όλα τα παραπάνω ή θα συνεχίσουμε απλά να κλαίμε τους νεκρούς μας.

Α.Λ. - νοσηλεύτρια