21 Οκτώβρη: απεργία και στάση εργασίας στα νοσοκομεία - Για να επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία στις θέσεις τους, χρειάζεται αγώνας για το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά

Από 1η Σεπτέμβρη, 6.500 εργαζόμενοι από τα νοσοκομεία και την πρωτοβάθμια περίθαλψη είναι σε αναστολή, με πρόσχημα τον μη εμβολιασμό τους. Παρ’ όλο που η έλλειψη προσωπικού ήταν από πριν τεράστια (περίπου 35.000 σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ), η κυβέρνηση δε δίστασε να πετάξει όλους αυτούς τους εργαζόμενους κυριολεκτικά στο δρόμο, χωρίς να τους δώσει ούτε καν τα ρεπό και τις άδειες που τους όφειλε. Γνώριζε πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί στα σωματεία και την ομοσπονδία, οπότε θεώρησε πως την έπαιρνε να κάνει τέτοιο βήμα: να δώσει ένα καίριο χτύπημα στο δικαίωμα στη δουλειά ακόμα και των δημόσιων υπαλλήλων, που το θεωρούσαν κατοχυρωμένο. Οι περσινοί ήρωες έγιναν τα φετινά εξιλαστήρια θύματα. Δεν ξανάγινε ως τώρα δημόσιοι υπάλληλοι να μπαίνουν σε τέτοια κατάσταση, η οποία δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Με πρόσχημα λοιπόν την υγεία των αρρώστων που κατά τους (ει)δικούς κινδυνεύει από τους ελάχιστους υγειονομικούς που δεν εμβολιάστηκαν, οι αρμόδιοι βρήκαν την ευκαιρία που έψαχναν να χτυπήσουν τους εργαζόμενους και το λαό και παράλληλα να βοηθήσουν κι άλλο το κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στο χώρο της περίθαλψης. Την επόμενη κιόλας μέρα των αναστολών, ο νέος υπουργός Υγείας με την τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το πού πάει το πράγμα. Συγχωνεύσεις τμημάτων, κλείσιμο νοσοκομείων, ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση για όσους μείνανε καθώς και μετακινήσεις σε νοσοκομεία ακόμα και άλλων πόλεων. Με ΣΔΙΤ και απευθείας αναθέσεις, ζεστό χρήμα θα ρέει σε ιδιώτες που αναλαμβάνουν να «καλύψουν το κενό», αυξάνοντας τα κέρδη τους ακόμα κι αν ο κόσμος δεν έχει λεφτά.

Όλα αυτά τα καταλαβαίνουν οι εργαζόμενοι και πολύ καλά μάλιστα. Ας όψονται όμως οι κυρίαρχες παρατάξεις που τους κρατάνε ανοργάνωτους κι απογοητευμένους. Ακόμα και για το τόσο σοβαρό θέμα των αναστολών, δεν έκαναν τίποτα ουσιαστικό για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στη δουλειά. Στην αρχή το υποτίμησαν, θεωρώντας ότι με τόσες ελλείψεις δε θα προχωρούσε η κυβέρνηση στις αναστολές. Στη συνέχεια, θέτοντας το ζήτημα σαν θέμα «σωστής λειτουργίας του ΕΣΥ», δεν προσπάθησαν καθόλου να δημιουργήσουν κοινό μέτωπο μεταξύ των εργαζόμενων, αφού δεν κάλεσαν σε γενικές συνελεύσεις έτσι ώστε να κουβεντιάσουν και ν’ αποφασίσουν οι ίδιοι τη δράση τους, παρά μόνο ζήτησαν από τους συναδέρφους στα γραφεία προσωπικού να μην δώσουν στοιχεία (σίγουροι βέβαια ότι θα πιεστούν από τις διοικήσεις και θα τα δώσουν τελικά). Όσο για όσους βγήκαν σε αναστολή, απ’ την αρχή πλευρίστηκαν από δικηγόρους που τους μίλαγαν για αντισυνταγματικότητα του μέτρου (όπως έκανε κι η ΠΟΕΔΗΝ), για μηνύσεις σε διοικητές και διάφορα τέτοια. Τους παρότρυναν μάλιστα να παίρνουν τα χαρτιά των αναστολών «χωρίς καθυστερήσεις» αφού έτσι «θ’ άνοιγε ο δρόμος της δικαιοσύνης». Φυσικά γνωρίζουν καλά με ποιανού το μέρος είναι τα δικαστήρια, όμως απ’ τη μια αυτοί, απ’ την άλλη οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που δείξανε τις διαθέσεις τους από νωρίς, δεν άφησαν στους εργαζόμενους πολλές επιλογές.

Ενώ λοιπόν οι πρώτες κινητοποιήσεις ήταν ενθαρρυντικές, με τον καιρό αυτές απομαζικοποιούνταν, οπότε τα Δ.Σ. των σωματείων κι η ομοσπονδία βρήκαν τη δικαιολογία που ψάχνανε για να καλούν όλο και πιο αραιά κινητοποιήσεις. Πολλοί μάλιστα από τους συναδέρφους σε αναστολή θεώρησαν ότι «σύμμαχοί τους» ήταν όσοι εμφανίζονταν κατά της υποχρεωτικότητας. Μόνο που πίσω απ’ το ζήτημα της υποχρεωτικότητας κρύβονταν και οι αντιεμβολιαστές, οι ακροδεξιοί και οι παραθρησκευτικές οργανώσεις. Με σημαία λοιπόν την «ελεύθερη επιλογή», αποκρουστικές απόψεις έμοιαζαν ελκυστικές.

Στις 8/10/2021 εκδικάστηκε η προσφυγή της ΠΟΕΔΗΝ στο ΣτΕ ενάντια στις αναστολές. Στη συγκέντρωση απ’ έξω αναδείχτηκε η δυνατότητα των αντιδραστικών να παρεμβαίνουν και να επηρεάζουν και τους συναδέρφους σε αναστολή. Με ξεχωριστή προσυγκέντρωση και στο απέναντι πεζοδρόμιο, κυριαρχούσαν συνθήματα για την «ελευθερία», το σύνταγμα, τις εκλογές. Μάλλον χαρακτηριστικό το «Υγεία, Ελλάς, ή ταν ή επί τας». Η δε διακήρυξη που κυκλοφορούσε με υπογραφή «υγειονομικοί κατά της υποχρεωτικότητας» έκανε λόγο για «κατασκευασμένο φόβο», στη γνωστή λογική υποτίμησης της πανδημίας. Την ίδια λογική δηλαδή που έχει αξιοποιήσει και προωθήσει η κυβέρνηση, όπως τη συμφέρει.

Δυστυχώς, ενώ ο μόνος τρόπος ν’ απαντηθεί αυτό το τόσο σοβαρό χτύπημα είναι οι μαζικοί, παρατεταμένοι κι ανυποχώρητοι κοινοί αγώνες όλων των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, είναι ολοφάνερο ότι οι κυρίαρχες παρατάξεις των σωματείων και της ομοσπονδίας μας οδηγούνε σε μια ακόμα ήττα και σε μεγαλύτερη απογοήτευση. Το ΣτΕ δεν έβγαλε ακόμη απόφαση, αν και όλοι την ξέρουμε από πριν…

Μπροστά στην απεργία στα νοσοκομεία στις 21/10/2021, θα πρέπει να γίνουν άμεσα μαζικές γενικές συνελεύσεις για ν’ αποφασιστεί η συνέχιση των κινητοποιήσεων. Η αναστολή είναι τρομερό πλήγμα για οποιονδήποτε εργαζόμενο, ενώ ανοίγει το δρόμο για εφαρμογή της με κάθε είδους πρόσχημα. Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Να ξεπεράσουν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να οργανωθούν και να παλέψουν. Στον ίδιο δρόμο που ακολούθησαν οι εργαζόμενοι στην e-food και οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις τους. Είναι ο μοναδικός δρόμος για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη δουλειά, να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες, ν’ απαιτήσουν την άμεση επιστροφή όλων των υγειονομικών στις θέσεις τους!

Προλεταριακή Σημαία