«Αυτό που κάνει τον θάνατο παράδοξο και δύσκολο,
είναι που δεν είναι το τέλος που μας πρέπει,
αλλά το άλλο, εκείνο που μας παίρνει
πριν ο δικός μας αληθινός θάνατος είναι ώριμος μέσα μας.»
Τρεις δολοφονίες…
· Στα
εγκαταλελειμμένα από το κράτος νοσοκομεία, με εργαζόμενους εξουθενωμένους από την
πολύμηνη πάλη με τον κορονοϊό, οι άνθρωποι πεθαίνουν πιο γρήγορα. Ανήμποροι και
αποκαμωμένοι γέροντες αφήνουν την τελευταία τους πνοή ξεχασμένοι σε ράντζα. Οι κρούσματα της πανδημίας αυξάνονται καθώς
μειώνονται οι ηλιόλουστες μέρες. Οι νεκροί απασχολούν την κυβέρνηση μόνο όταν
το πλήθος τους την πιέζει πολιτικά.
· Ο
νεκρός εργάτης της Cosco προστέθηκε απλά στη μεγάλη λίστα των νεκρών από εργατικά
ατυχήματα. Παράνομη έκρινε το πρωτοδικείο την απεργία του σωματείου εργαζομένων
στο λιμάνι του Πειραιά ΕΝΕΔΕΠ. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να διαμαρτύρονται
όταν στη δουλειά τους παραμονεύει ο θάνατος. Οι νόμοι του κράτους στηρίζουν πάντα τα αφεντικά γιατί η δουλειά πρέπει να βγαίνει γρήγορα και με μικρό κόστος.
· Ο δεκαοχτάχρονος Ρομά Νίκος Σαμπάνης, πατέρας δυο μικρών παιδιών, έπεσε νεκρός γιατί δεν σταμάτησε στο σήμα της αστυνομίας. Κατευθύνθηκε με το αμάξι στο Πέραμα. Αν κατευθυνόταν προς την Εκάλη, δεν θα τον γάζωναν με 36 σφαίρες. Μόνο στις φτωχογειτονιές οι μπάτσοι μπορούν να ανοίγουν πυρ κατά βούληση. Ήταν άοπλος αλλά τσιγγάνος! Οι αστυνομικοί που τον σκότωσαν αφέθηκαν ελεύθεροι, έκαναν απλά τη δουλειά τους! Ο πατέρας κρατά στο χέρι τη φωτογραφία του νεκρού παιδιού του και ζητά δικαιοσύνη!
…κι ένας θάνατος.
Η Φώφη Γεννηματά πέθανε χτυπημένη από καρκίνο. Δεν ήταν Θάτσερ για να χτυπήσουμε χαρμόσυνες καμπάνες. Ήταν μια αστή πολιτικός. Δεν πρόλαβε να κυβερνήσει αλλά στήριξε κυβερνήσεις και πολιτικές που ήπιαν το αίμα του λαού. Κηδεύτηκε με τιμές εν ενεργεία υπουργού. Η 27η Οκτωβρίου ήταν μέρα εθνικού πένθους στη μνήμη της. Τα κανάλια της ψάλουν το εγκώμιο. Το λιβάνισμα επεκτάθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας πράσινος ήλιος κάλυψε πολλά κόκκινα προφίλ.
Έναν φτωχό άνθρωπο δεν θα τον τοποθετήσουν τιμητικά πάνω σε κιλλίβαντα πυροβόλου όπλου. Οι χιλιάδες νεκροί της πανδημίας αναχωρούν χωρίς τη συνοδεία στρατιωτικών αγημάτων. Η σωρός ενός εργάτη δεν εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα. Για κανέναν Ρομά δεν θα κυματίσουν μεσίστιες οι σημαίες. Οι αστοί τιμούν μονάχα τους νεκρούς της τάξης τους. Ρομά, εργάτες και φτωχολογιά είναι απ’ την άλλη όχθη.
Ο θάνατος τονίζει την αξία της ζωής γι’ αυτό οι λαοί τιμούνε τους νεκρούς τους με αγώνες.
Όποιος χάνει τον ταξικό του προσανατολισμό, θρηνεί σε λάθος μνήμα.
Β.Δ.
Σημ.: Οι στίχοι του ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ από "Το βιβλίο της φτώχειας και του θανάτου"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.