«Δεν φοβάμαι το θάνατο. Αλλά το ότι δεν τον φοβάμαι, καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν θέλω να ζήσω περισσότερο και να αγωνιστώ… Ξέρω πόσο μεγάλος θα είναι ο πόνος επειδή θα χάσετε το παιδί σας. Όμως την ίδια στιγμή θέλω να ξέρετε και να αποδεχτείτε το γεγονός ότι τώρα έχετε χιλιάδες παιδιά. Πολλά από αυτά θα τα σκοτώσουν, αλλά δεν πρόκειται κανένα από εμάς να εξαφανίσουν… Σας εύχομαι μια ελεύθερη και ευτυχισμένη ζωή». Το απόσπασμα είναι από την τελευταία επιστολή του Ερντάλ Ερέν προς τους γονείς του.
Ο νόμος της χούντας Εβρέν υποτίθεται ότι δεν επέτρεπε εκτέλεση θανατικής ποινής για νέους κάτω των 18 χρονών.
Όμως στις 13 Δεκεμβρίου 1980, ο 17χρονος Ερντάλ Ερέν (Erdal Eren) απαγχονίστηκε.
Μέλος του Συνδέσμου Πατριωτικής Επαναστατικής Νεολαίας της Τουρκίας, τότε τελειόφοιτος μαθητής του τεχνικού λυκείου Άγκυρας, ο Ερντάλ ήταν μια σχεδόν «συνηθισμένη» προσωπικότητα αριστερού νέου της Τουρκίας της εποχής. Από εργατική οικογένεια που έφτασε στην Άγκυρα για «μια καλύτερη ζωή», πέρασε τα χρόνια της εφηβείας του στους δρόμους.
Η πολιτική και οικονομική αποσταθεροποίηση της περιόδου, αλλά και η βία των ένοπλων ακροδεξιών – παρακρατικών ομάδων δεν άφησαν ποτέ τους χιλιάδες Ερντάλ να ζήσουν την ηλικία τους.
Συνελήφθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1980 με την κατηγορία ότι στη διαδήλωση εκείνης της μέρας σκότωσε ένα στρατιώτη. Διαμαρτυρώταν με χιλιάδες νέους και νέες για μια πρόσφατη δολοφονία φοιτητή από αστυνομικό φρουρό Υπουργού μέλους του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης.
Στις 19 Μαρτίου 1980 καταδικάστηκε σε θάνατο και στις 13 Δεκεμβρίου η χούντα διέταξε την εκτέλεση της ποινής. Με συνοπτικές διαδικασίες αποφάσισαν ότι οι ακτινογραφίες (!) του νοσοκομείου της πρωτεύουσας έδειχναν ότι ο Ερντάλ ήταν τελικά 18 χρονών.
Από τότε όλοι όσοι στην Τουρκία θέλουν να διηγηθούν την ιστορία του Ερντάλ (και φυσικά ένα τεράστιο μέρος της ιστορίας της χώρας), ξεκινούν με την φράση «Θα είναι για πάντα 17 χρονών».
Δύο από τα δεκάδες τραγούδια που γράφτηκαν για τον Ερντάλ Ερέν:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ: Αγκυρα-Ουλουντσαλάρ | Ο μικρός ήρωας με το σακάκι τουίντ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.