D.R. Ο χούλιγκαν …της διπλανής μας πόρτας

Όταν έγινε γνωστό πως ο εικοσάχρονος D.R., από την ομάδα που επιτέθηκε στους νέους στην Χαριλάου με αποτέλεσμα την αποτρόπαια δολοφονία του Αλκη Καμπανού, αποφάσισε να επιστρέψει οικειοθελώς από την Αλβανία και να παραδοθεί, προκλήθηκε μια σχετική αμηχανία. Όχι φυσικά σε εκείνους που κατ΄ επάγγελμα επενδύουν στο μίσος και στον ρατσισμό, οι οποίοι έσπευσαν να προεξοφλήσουν πως ο νεαρός θα οχυρωθεί πίσω από τους νόμους του γειτονικού κράτους. Ούτε φυσικά στον απρόσκλητο μεγαλοδικηγόρο (και ποδοσφαιρικό γυρολόγο μεγαλοπαράγοντα να μην ξεχνιόμαστε), ο οποίος είχε αποφανθεί πως “Δεν θα έρθει ποτέ στην Ελλάδα να δικαστεί”. Αλλά σε αρκετούς απλούς, καλόπιστους ανθρώπους, οι οποίοι συνηθίζουν να υιοθετούν εύκολα τις κυρίαρχες αφηγήσεις.

Η υπόθεση της δολοφονίας, η οποία συγκλόνισε την Θεσσαλονίκη και όλη την Ελλάδα, κατέρριψε ορισμένα στερεότυπα και ανέδειξε αρκετές σκληρές αλήθειες. 

Στερεότυπα όπως λόγου χάρη πως στις νεανικές οπαδικές συμμορίες δεν μπορούν να συνυπάρχουν Έλληνες και Αλβανοί ή άλλης εθνικής προέλευσης μετανάστες δεύτερης γενιάς, οι οποίοι γαλουχούνται από κοινού στην βία των δρόμων, βιώνοντας πάνω κάτω τις ίδιες κοινωνικές συνθήκες. Επίσης πως δεν μπορεί να υπάρχουν γονείς οι οποίοι μέσα στο ξάφνιασμα και την συντριβή της απώλειας να μην οδηγούνται αυτόματα στο τυφλό μίσος και τις άναρθρες κραυγές. Ή άλλοι γονείς -Αλβανοί αυτήν την φορά- αντιλαμβανόμενοι το βάρος και την απαξία της πράξης, να μην ζητάνε από τα παιδιά τους να σηκώσουν με αυθάδεια ψηλά το κεφάλι. Να τα πείθουν να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες και να τα παραδίνουν οι ίδιοι στην αστυνομία, γεμάτοι τύψεις.

Όσο για τις σκληρές αλήθειες, αυτές είναι δίπλα μας και φωνάζουν! Εκτυλίσσονται διαρκώς και παράγουν αποτελέσματα, γεννούν συνειδήσεις, ιδέες και συμπεριφορές. Στον δρόμο, στην πλατεία, στο σχολείο, στην εργασία, στην απομόνωση της ανεργίας, στον εγκλεισμό που υπαγορεύει η φτώχεια, στην σύγχυση που παράγει η αμορφωσιά και εσχάτως η διαχείριση της πανδημίας.

Μέλος μιας οικογένειας Αλβανών μεταναστών που δούλευαν νυχθημερόν για να αναθρέψουν τα τρία παιδιά τους, αντιμετωπίζοντας και επιπρόσθετα προβλήματα, είναι ο μετανοημένος φυγάς που επέστρεψε. Σε μια συνοικία της πόλης η οποία από εύπορη μεσοαστική στις προηγούμενες δεκαετίες εξελίχθηκε ραγδαία σε μια πυκνοκατοικημένη μάζα τσιμέντου, στην οποία ζούνε βυθισμένοι σε σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα δεκάδες χιλιάδες Έλληνες και οικονομικοί μετανάστες. Συνοικία δίχως υποδομές για άθληση, ψυχαγωγία και μόρφωση, με σχολειά με πολλά προβλήματα και νέους που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας από τα πρώτα βήματά τους. Σε αυτές τις συνθήκες μεγάλωσε ο D.R. Δημοτικό, Γυμνάσιο και μετά ΕΠΑΛ. Μια προκαθορισμένη διαδρομή. Προορισμός η εκμετάλλευση, η ανέχεια και τα προσωπικά αδιέξοδα. Για μερικούς από αυτούς τους νέους, η ένταξη σε μια συμμορία φανατισμένων οπαδών λειτουργεί ως η μοναδική ευκαιρία για ατομική επιβεβαίωση και συλλογική καταξίωση. Εκδίκηση και τυφλή αντίδραση για τα πρόωρα αδιέξοδα και τις διαψεύσεις από τα άγουρα χρόνια. Για όλα αυτά, δυστυχώς, δεν βρέθηκε κανείς δίπλα τους να τους πει πως οι υπαίτιοι και οι εχθροί δεν βρίσκονται στους σκοτεινούς δρόμους, στις απέναντι εξέδρες, στις γειτονιές των άλλων. Να τους εξηγήσει στην φτωχή γλώσσα που έμαθαν να χρησιμοποιούν, με επιμονή και πειστικότητα, πως οι εχθροί και οι υπεύθυνοι βρίσκονται αλλού. Βρίσκονται στα απλησίαστα και φωτισμένα πολυτελή σαλόνια της πόλης, στις απρόσιτες βίλες και στα κυβερνητικά κτίρια. Είναι τα αφεντικά κάθε είδους, μαζί και αυτά των ομάδων-εταιριών που ακολουθούν!

Δ.Π.

Διαβάστε επίσης:

Η εξάπλωση της τυφλής βίας στη νεολαία: Εικόνα σου είμαι, κοινωνία... και σου μοιάζω!

Το φαινόμενο της τυφλής βίας που φανερά εξαπλώνεται στη νεολαία έχει βαθιές αιτίες και φυσικά δεν αφορά «τα δώδεκα τσογλάνια». Αλήθεια, ποια σκατοκατάσταση σπρώχνει όχι δώδεκα αλλά εκατοντάδες ή και χιλιάδες νέους ανθρώπους στα μονοπάτια αυτά; Τι φταίει και νέοι άνθρωποι δεκαοχτώ, είκοσι και τριάντα χρονών, έχουν μετατραπεί σε «ζωντανούς- νεκρούς», ποιος τους μετατρέπει σε φονιάδες; Και τα μεσάνυχτα, αντί να πίνουν ένα  κρασί συζητώντας με την παρέα τους, αντί να φιλιούνται με την κοπέλα τους, να γίνονται κυνηγοί ανθρώπων, ψάχνοντας να βρουν για να δείρουν και να σκοτώσουν;

Διαβάστε το ολόκληρο

Άρθρα από την Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από χθες