σε μια πόλη που σφύζει από φτώχεια και νιότη
Μα
Σφύζει από ανθρώπινους αστακούς
που οι δαγκάνες τους τρώνε όσα οράματα
έφτιαξε το παιδικό σου μυαλό
ένα βράδυ που οι νότες του τζουρά
ελπιδοφόρες έφτιαξαν στιγμές
στο σκοτεινό το χρόνο
-Σεπτέμβρης ήταν-
Και λες
Πώς τόση απόγνωση χωράει στα μικρά μας χαμόγελα;
Πώς τόσο δακρυγόνο τρύπωσε στα ματάκια μας;
Πώς κλαίμε δίχως να μας πουν ποιος είναι του ανθρώπου ο πόνος;
Ίσως
Όταν γονάτισες να κλάψεις
-κάπου ανάμεσα στα δάκρυα, κρυφά
πίσω απ' τα μάτια-
να οραματίστηκες ξανά τα μονοπάτια
Όχι
Ολόκληρες λεωφόρους
να περπατήσετε συντροφικά
πιασμένοι μια αλυσίδα
τείχη γκρεμίζοντας, βουνά
Γιατί
Τι αξία έχει να μεγαλώνεις
όταν αυτός ο πλούτος των χεριών σου
των κλειστών ματιών σου
γίνεται αδηφάγων μπουκιά...
«Πώς τόσο δακρυγόνο τρύπωσε στα ματάκια μας;», του Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου
Στην εικόνα είναι δυο μικρά κορίτσια καθισμένα στα γρασίδια, κλαίγοντας από τα δακρυγόνα που έπεσαν κατά τη διάρκεια της δολοφονικής επίθεσης της αστυνομίας στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στη φιλοσοφική του ΑΠΘ, την Παρασκευή 16/9.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.