Ανώτερα μαθηματικά…

«Αν και τα 213 άτομα είναι μικρό δείγμα, μπορούμε να εικάσουμε ότι περίπου 70 απ’ όσους συνομίλησαν με τη 12χρονη του Κολωνού ήταν νεοδημοκράτες. Εξήντα (συν-πλην) ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ενώ κάποιο μικρότερο κόμμα ψήφισαν σκόρπια 80 από αυτούς δέκα το ένα κόμμα, πέντε το άλλο κ.ο.κ. Στατιστικώς λοιπόν, σε αυτό το ελάχιστο υποσύνολο της ελληνικής κοινωνίας, είναι πιθανότερο να τρακάρουμε με ένα νεοδημοκράτη ή συριζαίο, παρά με κάποιον ψηφοφόρο του ΚΚΕ μ-λ.

Αυτό σημαίνει ότι το ΚΚΕ μ-λ έχει κάποιο ηθικό πλεονέκτημα, που απώλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και το βρήκαν τα μικρότερα κόμματα; Φυσικά όχι. Το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», για το οποίο χρόνια μάς ζάλιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μια στατιστική και όχι μια κοινωνική ή πολιτική πραγματικότητα. Π.χ. το κόμμα «Ελληνες Οικολόγοι» θα έχει μηδέν διεφθαρμένους, επειδή δεν είχε κανέναν ψηφοφόρο»…

Θα διακόψουμε σε αυτό το σημείο την λαμπρή σκέψη του αρθρογράφου της Καθημερινής καθώς μεγαλύτερη δόση…σοφίας κρίνεται περιττή. Ίσως και να μην αντέχεται απλά.

Για όσους δεν το κατάλαβαν με την πρώτη ματιά πρόκειται για το γνωστό και καθόλου μη εξαιρετέο Πάσχο Μανδραβέλη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό το υποκείμενο της συστημικής δημοσιογραφίας (;) ασχολείται με το ΚΚΕ (μ-λ) . Δεν γνωρίζουμε τι τραύματα μπορεί να ανακαλεί από το παρελθόν, αν βέβαια μας συναπάντησε κάποια στιγμή στη ζωή του . Ούτε εξ άλλου είναι ο μόνος «καταξιωμένος» του συστήματος που ασχολείται μαζί μας και έχει ενοχληθεί από την δράση και την παρουσία μας . Ελπίζουμε και προσπαθούμε να μην είναι και ο τελευταίος.

Σύμφωνα με αυτόν τον κύριο το ποσοστό διαφθοράς κάθε πολιτικού χώρου είναι ανάλογο με την πολιτική του επιρροή αφού δυνητικά όλοι οι πολιτικοί χώροι (και τα άτομα που αναφέρονται σε αυτούς) θα μπορούσαν να είχαν «συνομιλήσει» με την δωδεκάχρονη του Κολωνού.

Είναι θέμα ποσοστών και όχι αρχών.

Όχι μόνο δηλαδή το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου αλλά «μαζί και….».

Κάπου εκεί μπερδεύεται στο σχόλιο του και ο Σύριζα τα έργα και ημέρες του οποίου προφανώς και συνέβαλλαν τα μάλλα στο να προβοκαριστεί η αριστερά στο σύνολο της. Παρόλο που και τα έργα και οι ημέρες της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ -για να μην ξεχνιόμαστε- είχαν εκλεκτική και εκλεκτή συγγένεια -και συνέχεια!- με αυτούς που τους διαδέχτηκαν το 19.

Έτσι μέσω λαθροχειρίας υπάγονται όλοι οι αριστεροί στον κοινό συριζαίικο παρονομαστή και όλοι εξισώνονται απέναντι στη διαφθορά .

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι η περίφημη διαφθορά.

Αυτό το κατανοούν όλα τα σκυλιά του συστήματος κι ας αλυχτάνε καταγγέλλοντας την τάχα μου .

Η συζήτηση για την διαφθορά είναι κυρίως συστημικός λόγος. Παρελκυστικός και αποπροσανατολιστικός . Σε σχέση πάντα με εκείνο που αποτελεί την πέτρα όλων των σκανδάλων δηλαδή την εκμεταλλευτική λειτουργία του συστήματος που οι «κύριοι» αυτοί προθύμως υπηρετούν και λιβανίζουν…

Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς δεν χρειάζεται κανένα Τσίπρα για να το διατυπώσει… μαγαρίζοντας το.

Είναι κατοχυρωμένο ιστορικά από την δράση και την παρουσία της στα χρόνια της επαναστατικής παλίρροιας, στα χρόνια των θυελλών που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία αυτού του τόπου. Κάτι τέτοιο απλά δεν μπορεί να παραγραφτεί.

Αλλά και από την «παλαβή» -κατά τον ίδιο σε άλλο σχόλιο του - αριστεράς. Αυτής που προσπάθησε να συμβάλλει στην ανάσχεση της αντεπαναστατικής άμπωτης στα χρόνια που ακολούθησαν και μέχρι τις μέρες μας.

Εκεί βασίζεται και το ηθικό πλεονέκτημα οργανώσεων όπως του ΚΚΕ(μ-λ).

Δεν πρόκειται περί ποσοστού. Πρόκειται περί ανώτερων μαθηματικών.

Δημήτρης Μάνος.