Θεσσαλονίκη: Πλούσια η πολιτική εκδήλωση για το έγκλημα στα Τέμπη 19/3 (Εισηγήσεις)

Εξαιρετικά πλούσια πολιτική εκδήλωση με θέμα το μαζικό έγκλημα στα Τέμπη πραγματοποίησε η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ (μ-λ) την Κυριακή 19 Μάρτη στο χώρο Νεολαίας και Πολιτισμού Σφεντόνα. Οι εισηγήσεις του Τάσου Σαπουνά και της Φωτεινής Σαλονικίδου άνοιξαν πληθώρα ζητημάτων που αφορούν το τραγικό έγκλημα, τους πραγματικούς ενόχους, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες των λαϊκών δυνάμεων και την πάλη γραμμών μέσα στο κίνημα. Πολύ χρήσιμες και ουσιαστικές παρεμβάσεις έγιναν από το ακροατήριο των δεκάδων φίλων και συναγωνιστών που συμμετείχαν.

Ο εισήγηση του Τάσου Σαπουνά επικεντρώθηκε κυρίως στις αιτίες και τους ενόχους που οδήγησαν στην τραγική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων, καταλήγοντας στον κύριο ένοχο: το σύστημα της βαρβαρότητας και της εξάρτησης. Τόνισε το ρόλο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ που λεηλάτησε και συνεχίζει να λεηλατεί τον πλούτο και τις υποδομές της χώρας. Ανέδειξε τις ευθύνες της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων της, τις παλινωδίες στην πολιτική διαχείριση του εγκλήματος και τις προσπάθειες διάχυσης των ευθυνών. Έδωσε την ιστορική διάσταση της επίθεσης που δέχεται το δικαίωμα του λαού στη ζωή.

Η εισήγηση της Φωτεινής Σαλονικίδου αναφέρθηκε στο μαζικό λαϊκό ξέσπασμα των ημερών και στους λόγους που δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ανέδειξε τις δυνατότητες που φανερώνει, αλλά και τις αδυναμίες που συναντούν οι κινητοποιήσεις, την έλλειψη κινητήρων, την απουσία κεντρικής αιχμής, την αποσύνδεση από τις συλλογικές διαδικασίες στους χώρους δουλειάς και σπουδών. Ανέδειξε επιχειρήματα αντιπαράθεσης στο λαθεμένο προσανατολισμό και τις απόψεις που προωθούν οι ρεφορμιστικές δυνάμεις, με έμφαση στην πτώση της κυβέρνησης και την κρατικοποίηση του ΟΣΕ.

Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι τοποθετήσεις των δύο συνταξιούχων πρώην εργαζομένων του ΟΣΕ, του Γιάννη Χίτογλου και του Στράτου Τσίχλα, που παρουσίασαν με τον πιο γλαφυρό τρόπο το ιστορικό και την πραγματική κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου, τους πραγματικούς υπαίτιους της τραγωδίας, ενώ αντέκρουσαν με αδιάσειστα επιχειρήματα την προπαγάνδα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ περί ατομικής ευθύνης, τηλεματικής κ.α. Ακολούθησε ενεργή συζήτηση και γόνιμος διάλογος στον οποίο φίλες και φίλοι έθεσαν μεταξύ άλλων κρίσιμα ζητήματα και προβληματισμούς σχετικά με τον προσανατολισμό και τα αιτήματα των λαϊκών κινητοποιήσεων που ξέσπασαν. Απασχόλησε το ακροατήριο ο πολιτικός στόχος της πτώσης της κυβέρνησης, αλλά και της κρατικοποίησης, ζητήματα στα οποία εκφράστηκαν διαφορετικές απόψεις και δόθηκε η δυνατότητα στην κομματική οργάνωση του ΚΚΕ (μ-λ) να αναπτύξει τα επιχειρήματά της στην αντιπαράθεση με τις ρεφορμιστικές πολιτικές κατευθύνσεις και τις αυταπάτες για το ρόλο του αστικού κράτους.

Ακολουθούν οι κεντρικές εισηγήσεις της εκδήλωσης:

Εισήγηση Τάσου Σαπουνά (ηχητικό αρχείο)

Εισήγηση Φωτεινής Σαλονικίδου (κείμενο)

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού και νεολαίας είδαμε όλες αυτές τις μέρες να πλημμυρίζουν τους δρόμους της χώρας.

Μάτωσαν οι καρδιές του κόσμου για όλες αυτές τις ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα. Έκλαψε πικρά η νεολαία για τους συμμαθητές και τους συμφοιτητές της, τα αδέλφια, τους φίλους και τους αγαπημένους. Η οργή των μαζών βγήκε στους δρόμους και συντάραξε το εσωτερικό της χώρας.

Άμεσα το ΚΟ του ΚΚΕ (μ-λ) εκτίμησε ότι βρισκόμαστε εν μέσω ενός μαζικού λαϊκού ξεσπάσματος. Μερικές ημέρες πριν από την μεγαλειώδη απεργία της 8ης Μάρτη, η εκτίμηση αυτή μας έδωσε τη δυνατότητα να συμβάλλουμε από καλύτερες θέσεις στην κινητοποίηση του λαού. Η Απεργία της 8ης Μάρτη αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη έξοδο μαζών στο δρόμο, μετά τη διετία 2010-2012 προτού ο λαός ακινητοποιηθεί από τις προεκλογικές υποσχέσεις του τότε ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι μπροστά στη φρίκη εγκλήματος στα Τέμπη βγήκαν ορμητικά στο δρόμο. Πολλοί από αυτούς για πρώτη φορά. Η πανεργατική απεργία της Πέμπτης 16 Μάρτη που ακολούθησε επιβεβαίωσε ξανά ότι οι αγωνιστικές διαθέσεις του λαού δεν ήταν μιας στιγμής, αλλά ότι τα «κάτω πατώματα» της κοινωνίας βράζουν. Και βέβαια, οι κινητοποιήσεις δεν περιορίστηκαν στις μεγάλες πόλεις, αλλά απλώθηκαν στην επαρχία, στα σχολεία και στις σχολές, σε χώρους δουλειάς και γειτονιές.

Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Η οργή του λαού και νεολαίας συσσωρευόταν εδώ και πάνω από μια δεκαετία μνημονίων, άγριας καπιταλιστικής επίθεσης που διέλυσε κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα. Διογκώθηκε μέσα στην πανδημία. Φούντωσε με την κορύφωση της ακρίβειας, της εκρηκτικής φτώχιας και το ξέσπασμα του πιο επικίνδυνου πολέμου στο κέντρο της Ευρώπης. Ιδιαίτερα πάνω στα κεφάλια της νεολαίας, όλα αυτά τα χρόνια και δοκιμάζονται οι πιο ανελέητες ταξικές πολιτικές την εκπαίδευση και την εργασία, δοκιμάζονταν η πιο σκληρή τρομοκρατία και καταστολής. Αμέτρητες φορές της άνοιξαν το κεφάλι και την έπνιξαν στα χημικά μέσα στις ίδιες της τις σχολές, τις συναυλίες και τις γειτονιές. Τώρα είδε ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χάσει τη ζωή της για την οποία το σύστημα δε δίνει δεκάρα.

Να λοιπόν το εύφλεκτο έδαφος στο οποίο ξέσπασε αυτή τη λαοθάλασσα οργής. Και φυσικά η νεολαία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή.

Είναι γεγονός ότι τις αμέσως προηγούμενες μέρες και εβδομάδες σε πολλές επαρχιακές πόλεις είδαμε μαζικά συλλαλητήρια ενάντια στη διάλυση των νοσοκομείων. Παράλληλα, ήταν σε εξέλιξη οι κινητοποιήσεις του κλάδου των καλλιτεχνών, αλλά και οι προετοιμασίες για την 8η Μάρτη που με την προ-κηρυγμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ έγιναν καταλύτης για την έξοδο των μαζών στο δρόμο. Φανερώθηκε για άλλη μια φορά ότι όταν κομμάτια του λαού παλεύουν, μπορούν υπό προϋποθέσεις να γίνονται καταλύτης και να βοηθούν ευρύτερα το λαϊκό κίνημα.

Η έξοδος των μαζών στο δρόμο τίναξε στον αέρα την προσπάθεια του σάπιου συστήματος της εκμετάλλευσης να κρύψει την απόλυτη και αποκλειστική ευθύνη του.

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να δούμε ότι και μόνον η έκρηξη αυτής της δίκαιης οργής ήταν αρκετή για να μπλοκάρουν οι σχεδιασμοί της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών στο εσωτερικό της χώρας, όπως είχαν επικυρωθεί από την επίσκεψη Μπλίνκεν. Ήταν αρκετή η έκρηξη της λαϊκής οργής για να αναζητούνται ξαφνικά τροποποιήσεις στην ημερομηνία των εκλογών και να ψελλίζουν δειλές συγνώμες αυτοί που μέχρι χθες περιδιάβαιναν με την άνεση του ισχυρού.

Ανεξάρτητα από τα προβλήματα και τις αδυναμίες των λαϊκών δυνάμεων που είναι υπαρκτές και θα αναφερθούν, αυτό είναι ένα από τα πρώτα συμπεράσματα που δεν πρέπει να ξεχαστούν τις επόμενες μέρες και βδομάδες: Η δύναμη του λαού και της νεολαίας είναι τεράστια. Μόνον η μαζική πάλη μπορεί να ταρακουνήσει το σύστημα της βαρβαρότητας και της εξάρτησης. Φυσικά, αυτή είναι η μία πλευρά των συμπερασμάτων που πρέπει να αντλήσουμε.

Τα άγρια σκηνικά καταστολής στην Αθήνα στην πανεργατική απεργία της 16ης Μάρτη, με ξύλο και χημικά, με γερανούς της αστυνομίας και οχήματα της ασφάλειας να ορμούν πάνω σε διαδηλωτές, υπογραμμίζουν μεταξύ άλλων και την αποφασιστικότητα της άρχουσας τάξης να απαντήσει στο διογκούμενο κύμα των κινητοποιήσεων. Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η απόλυτη προτεραιότητα του συστήματος είναι να προωθήσει την αντιλαϊκή επίθεση με κάθε τρόπο, ανεξαρτήτως διαχειριστή. Έτσι οι αναδιπλώσεις του συστήματος μπορεί σε πρώτη φάση να αφορούν την ημερομηνία των εκλογών, αλλά όχι τα αντιλαϊκά μέτρα. Έτσι μπορεί να βλέπουμε την παραίτηση του υπουργού μεταφορών, αλλά όχι την ανατροπή της πολιτικής του ξεπουλήματος, του κομματιάσματος και της απαξίωσης των συγκοινωνιών του λαού. Έτσι, την ίδια ώρα που οι δρόμοι πλημμυρίζουν, μπορεί να βλέπουμε την κυβέρνηση να προωθεί τους πλειστηριασμούς και το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού, να διαλύει μεθοδικά τα νοσοκομεία, να ψηφίζει στη Βουλή νέο νόμο που ορίζει ως «σχολική βία» τις μαθητικές κινητοποιήσεις, και πολλά ακόμη. Με λίγα λόγια, τα εγκλήματα συνεχίζονται.

Κι αυτή είναι δεύτερη πλευρά των συμπερασμάτων που πρέπει να αντλήσουμε. Ότι για να μπορέσει να ανακόψει την εγκληματική πολιτική του συστήματος ο λαός δεν αρκεί μια γενική κατακραυγή και καταγγελία. Απαιτείται οργανωμένο κίνημα που θα στοχεύει ευθέως την πολιτική του συστήματος. Ένα κίνημα που παρότι έχει την ατυχία να εξελίσσεται σε προεκλογική περίοδο να μπορεί να κλείσει τα αφτιά του σε προεκλογικές υποσχέσεις και κυβερνητικές αυταπάτες. Ένα κίνημα λέμε εμείς που θα προτάξει τις λαϊκές ανάγκες και τις υλικές διεκδικήσεις που αφορούν τη ζωή και τα δικαιώματα του λαού: για φθηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες, για μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, για δωρεάν περίθαλψη και εκπαίδευση και από εκεί και έπειτα σε κάθε πληττόμενο κλάδο για την ανατροπή των αντιλαϊκών μέτρων (Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη-Χατζηδάκη) κ.α.

Δεν κατάφερε να συνδεθεί ως τώρα το λαϊκό ξέσπασμα με στόχους πάλης που να αφορούν τις ανάγκες και τα θέλω του λαού. Σε αυτή την προσπάθεια που εμείς βλέπουμε ως αναγκαία για να συνεχιστεί ο αγώνας τα εμπόδια είναι πολλαπλά.

Το πιο βασικό πρόβλημα που συναντούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις και φανερώνεται ξανά σε αυτό το ξέσπασμα είναι η έλλειψη πολιτικών κινητήρων, δηλαδή οργανωμένων δυνάμεων, που να δρουν πρωτοπόρα μέσα στις μάζες, να θέλουν και να μπορούν να ανεβάσουν το επίπεδο συμμετοχής και πολιτικοποίησής τους. Αυτή η έλλειψη αντανακλάται άμεσα και στα κενά που παρατηρούνται στην οργάνωση της πάλης. Συμβαίνει δηλαδή το οξύμωρο, να έχουμε μαζικές διαδηλώσεις, αλλά λιγοστές συνελεύσεις. Να παρατηρείται η αποσύνδεση των μαζών από τις διαδικασίες των συλλόγων και των σωματείων μέσα στις σχολές και τους χώρους δουλειάς. Να επικρατεί η λογική της ανάθεσης και τα κύτταρα οργάνωσης του αγώνα να παραμένουν ατροφικά. Ο λαός να είναι διαδηλωτής, να είναι απεργός, αλλά να μην είναι διοργανωτής. Να μην ελέγχει το πλαίσιο του αγώνα του, τα συνθήματά του, στους στόχους πάλης που προβάλλονται. Έτσι, η έκρηξη μαζικότητας στο δρόμο φαντάζει σαν ένα πελώριο δέντρο με χοντρό κορμό, αλλά αδύναμες ρίζες. Που δεν μπορεί να στηρίξει το βάρος του και με τον πρώτο άνεμο κινδυνεύει πέσει. Και φυσικά αυτά είναι προβλήματα χρόνων και δεν είναι της μιας ριξιάς υπόθεση να λυθούν. Ούτε τα θέτουμε στο τραπέζι με μια διάθεση απαισιοδοξίας, αλλά γιατί θεωρούμε ότι απαιτείται πλήρης επίγνωση αυτών των προβλημάτων από όσους θέλουν να συμβάλλουν στην επίλυσή τους.

Την ίδια στιγμή, το πολιτικό πρόβλημα του κινήματος αντανακλάται και στην έλλειψη κεντρικού πολιτικού στόχου. Ενός στόχου που να συμπυκνώνει την πάλη του λαού και να μπορεί να μετρηθεί ως υλικό αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας. Ανάλογο πρόβλημα αντιμετώπιζε η νεολαία όταν ξεσηκώθηκε μαζικά το 2008 με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, τότε που οι δυνάμεις της α/α εκτόνωσαν την οργή σε μια γενικόλογη καταγγελία των μπάτσων και του κράτους. Υπάρχουν φυσικά και αντίθετα παραδείγματα, όπως το κίνημα της φοιτητικής νεολαίας το 2006 είχε θέσει κεντρικό στόχο να μην περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, ο οποίος και επετεύχθη. Αντίστοιχα, στην κορύφωση του κινήματος των «πλατειών» το 2011 είχε τεθεί ο στόχος να μην περάσει το μεσοπρόθεσμο μνημόνιο του Ιουλίου, άσχετα αν αυτός ποδοπατήθηκε κάτω από εκτεταμένες επιχειρήσεις καταστολής και την απροθυμία των πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών να προχωρήσουν σε κήρυξη νέας πανεργατικής απεργίας.

Σήμερα, απουσιάζει μια κεντρική αιχμή που να μπορεί να ενώσει σε ένα μέτωπο τα οργισμένα κομμάτια του λαού, ενώ ο κεντρικός πολιτικός στόχος «να πέσει η κυβέρνηση» που θέτουν μεταξύ άλλων οι ανερχόμενες αστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, αλλά και οι περισσότερες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είναι παντελώς αποπροσανατολιστικός και άσχετος με τις ανάγκες των μαζών. Μεταφέρει την αρμοδιότητα από το κίνημα πίσω στο σύστημα και του δίνει διέξοδο ανασχηματισμού χωρίς να βάζει πρόβλημα στην πολιτική του.

Στη διάρκεια αυτού του ξεσπάσματος το ΚΚΕ απέδειξε ξανά ότι κάθε άλλο παρά σκοπεύει να παίξει ρόλο κινητήρα για να γίνει η οργή αγώνας. Αφού κατάλαβε τις πρώτες μέρες ότι οι διαθέσεις των μαζών ξεπερνούσαν την αρχική του πρόθεση να συλλυπηθεί σιωπηλά προχώρησε σε στροφή 180 μοιρών και βούτηξε στο ξέσπασμα. Πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων για να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή σε αόριστα συνθήματα καταγγελίας. Συνθήματα του τύπου «στείλε όταν φτάσεις, δεν έφτασες ποτέ, εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ» και κούφια αιτήματα ενάντια στη «συγκάλυψη» που ζητούν αόριστα την τιμωρία των ενόχων έγιναν η σημαία του ΚΚΕ που εκτιμούσε και σωστά ότι θα μπορούσε μέσα από μια γενική καταγγελία να ευνοηθεί στην κάλπη! Φυσικά δεν μπορεί να γίνει σημαία ενός κινήματος ο στόχος της τιμωρητικής ψήφου. Ένας τέτοιος στόχος υποσκάπτει ευθέως τη συνέχιση του αγώνα και κόβει τα πόδια από το λαϊκό κίνημα αφού έτσι δεν μπορεί να πετύχει κανένα υλικό αποτέλεσμα που αφορά τη ζωή του. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ συμπεριφέρεται έτσι. Αρκεί να θυμίσουμε ότι το 2011 όταν κατά τη διάρκεια των πλατειών η Αλέκα Παπαρήγα καλούσε «να μιλήσει ο λαός στην κάλπη», την ώρα που ο λαός μιλούσε στο δρόμο. Για εμάς είναι σαφές ότι μετά και την 16η Μάρτη το ΚΚΕ θέλει να κλείσει τον κύκλο των κινητοποιήσεων, ιδιαίτερα τώρα που οι εκλογές έφυγαν από τον άμεσο ορίζοντα. Το κόμμα αυτό ούτε θέλει ούτε μπορεί να έρθει σε ρήξη με τις αστικές δυνάμεις, έχει διαμορφωθεί μέσα από έναν μακρύ βίο κοινοβουλευτικής υπευθυνότητας έξω από την υπόθεση της μαζικής πάλης.

Οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς(ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και άλλοι) ανέστησαν και πάλι το λεγόμενο μεταβατικό τους πρόγραμμα, περί εθνικοποίησης των τραπεζών, φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου, κρατικοποίησης των δημοσίων υπηρεσιών με εργατικών έλεγχο που τώρα το ΝΑΡ ονομάζει «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης» το οποίο, όπως απέδειξε η θητεία ΣΥΡΙΖΑ είναι μια τεράστια αυταπάτη μέσα στον καπιταλισμό. Ωστόσο, αναλώνονται ξανά σε σοσιαλδημοκρατικού τύπου αιτήματα, όπως το μοντέλο των συγκοινωνιών. Ζητούν την κρατικοποίηση του με εργατικό έλεγχο και προχωρούν σε κινητοποιήσεις όπως στην κινητοποίηση της Τρίτη εδώ στη Θεσσαλονίκη για να προβάλλουν αυτό ακριβώς το πρόγραμμα μετάβασης. Ζητούν την πτώση της κυβέρνησης μαζί με τις δυνάμεις της ΛΑΕ οι οποίες προσχώρησαν εκλογικά στο ΜΕΡΑ-25 και τον δήθεν «ανυπόταχτο» Βαρουφάκη που πρότεινε το 2017 στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πώς να κάνει πιο επωφελές το ξεπούλημα του ΟΣΕ στην Ιταλική FSI. Ζητώντας την πτώση της κυβέρνησης, δίνουν διέξοδο ανασχηματισμού στο σύστημα και μεταφέρουν τη σύγκρουση στις κάλπες ευνοώντας την αντιπολίτευση. Ρίχνουν το πολιτικό επίπεδο των μαζών τραβώντας τες βήματα πίσω ακόμη και από τη διαπίστωση που ένα τμήμα του κόσμου αυθόρμητα έκανε μέσα από το έγκλημα στα Τέμπη, ότι το πρόβλημα δεν είναι μια κυβέρνηση, αλλά είναι πολύ βαθύτερο, όπως ανέλυσε ο σ/φος Τάσος.

Ειδικότερα το αίτημα για κρατικοποίηση των συγκοινωνιών που προβάλλουν οι ρεφορμιστικές απόψεις είναι κατά την άποψή μας ένα μεταρρυθμιστικό αίτημα που παραβλέπει ότι το καπιταλιστικό κράτος δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι αίτημα αγώνα, αλλά μια πρόταση μοντέλου που σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζει ότι θα καλυφθούν οι ανάγκες του λαού. Το κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής μπορεί μια χαρά να απαξιώνει τα αγαθά και τις υπηρεσίες που είχε κατακτήσει ο λαός, καθώς και τις υποδομές τους, όπως τα νοσοκομεία, τα σχολεία, το σιδηροδρομικό δίκτυο, κ.α. όπως αποδεικνύει περίτρανα το παράδειγμα της κρατικοποίησης του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη, όταν ο συσχετισμός το επιτρέπει. Για εμάς έχει νόημα το λαϊκό κίνημα να διεκδικεί αυτά που θέλει και έχει χρειάζεται, χωρίς να νιώθει την υποχρέωση να προτείνει μοντέλο. Γιατί το ζήτημα των δικαιωμάτων που κατακτά ο λαός στον καπιταλισμό, δεν είναι ζήτημα «μοντέλου», αλλά πολιτικού συσχετισμού έναντι του αντιπάλου. Ανεξαρτήτως μορφής κρατικής ή ιδιωτικής μια σειρά βασικά αγαθά προσφέρονται με όλο και χειρότερη ποιότητα, γιατί ποιότητα σημαίνει κόστος που κανένας, ούτε ιδιώτης, ούτε το δημόσιο, δεν θέλει να το αναλάβει. Το να τα κατακτήσουμε είναι ζήτημα ταξικής πάλης. Το ότι μας τα παίρνουν πίσω είναι στοιχείο ολόκληρης της ιστορικής φάσης που διανύουμε, της φάσης υποχώρησης του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Βλέπουμε ότι η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του συστήματος που επιθυμούσε να απελευθερώσει μεγαλύτερα πεδία δράσης στο κεφάλαιο και έχει ιδιαίτερη έκφρασή της σε μια εξαρτημένη χώρα όπως η δική μας. Πέρα από τα δικαιώματα των εργαζόμενων που καταργούν, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν κι ένα άλλο αποτέλεσμα: γίνονται μοχλός για το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας. Για τους παραπάνω λόγους είμαστε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά δεν κάνουμε σημαία της πάλης μας το αστικό κράτος.

Επιλέγουμε να κάνουμε σημαία μας την ασφάλεια, τους ανθρώπινους όρους μετακίνησης, τις φθηνές ή δωρεάν κατά περιπτώσεις μετακινήσεις και θεωρούμε υποχρέωση του συστήματος να μας τις εξασφαλίσει. Και αν δεν έχει άλλο τρόπο να τα διασφαλίσει από την κρατικοποίηση, ας είναι αυτή το παραπροϊόν την ταξικής πάλης. Δεν μπορεί όμως να είναι μετατρέπεται σε προμετωπίδα των κινημάτων υπό την ιδεολογική εμμονή δυνάμεων που βλέπουν το αστικό κράτος στο σήμερα ως το όχημα προς ένα πιο φιλικό καπιταλισμό ή τη γέφυρα προς μιαν άλλη κοινωνία. Πρόκειται για τραγικές αυταπάτες. Μπροστά στην πίεση των σοσιαλδημοκρατικών απόψεων είδαμε αυτές τις μέρες ακόμη και την πρόταση του ΚΚΕ για «ενιαίο αποκλειστικά δημόσιο φορέα» για τις συγκοινωνίες, την υγεία, την παιδεία κ.ο.κ. να μένει στο συρτάρι και να διατυπώνει την άποψη ότι το δίλημμα δημόσιο-ιδιωτικό δεν αφορά τις λαϊκές ανάγκες. Θα συμφωνήσουμε, αλλά ως μία ακόμη προσπάθειά του αποκρούσει την πίεση που υφίσταται από τη σοσιαλδημοκρατία.

Ο αναρχοαυτόνομος χώρος από την πλευρά του δανείζεται όλα τα ρεφορμιστικά αιτήματα των προηγούμενων και προβάλλει την ελιτίστικη συγκρουσιακή λογική του στις πλάτες του κόσμου οδηγώντας το κίνημα σε αδιέξοδο. Είδαμε την απαράδεκτη συμπεριφορά του στην πανεργατική απεργία της 8ης Μάρτη, όταν στις πλάτες των φοιτητικών συλλόγων καπέλωσε όλη τη διαδήλωση με τις δήθεν συγκρουσιακές πρακτικές του. Δεν μπορεί ούτε θέλει να συμβάλλει στην οικοδόμηση μαζικού κινήματος.

Εμείς λέμε δεν ήταν η κακιά η (χ)ώρα, ή ο νεοφιλελευθερισμός και η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που ευθύνεται για το έγκλημα στα Τέμπη αλλά ολόκληρο το σύστημα σήψης και εξάρτησης, το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όπως γράψαμε πρόσφατα στην ανακοίνωση των νέων του ΚΚΕ (μ-λ): Δεν είναι μια κυβέρνηση, είναι όλες. Δεν είναι μια στιγμή, είναι χρόνια. Δεν είναι μια δολοφονία, είναι αμέτρητες.

Η νέα κατάρρευση των τραπεζών στις ΗΠΑ, το σφαγείο του πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης, τα αντεργατικά μέτρα που σαρώνουν την εργατική τάξη απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου, επιβεβαιώνουν συνεχώς ότι η βαρβαρότητα του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου θα προχωρήσει και θα περάσει πάνω από τα πτώματα των λαών μέχρις ότου να δυναμώσουν ξανά οι αγώνες των εργαζόμενων μαζών. Και βέβαια, τα μηνύματα τα λαμβάνουν οι λαοί και βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους και αναζητούν διέξοδο, όπως γίνεται εδώ και ένα μήνα στη Γαλλία. Μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, το δικό μας σύνθημα είναι ξεκάθαρο: Για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε.

Λέμε καθαρά ότι η οργή δεν θα δικαιωθεί στην κάλπη. Η οργή μπορεί μόνο να δικαιωθεί στους δρόμους. Και αυτή την αντιεκλογική άποψη καλούμε το λαό να στηρίξει με τη συμμετοχή μας στις ερχόμενες εκλογές. Εμείς λέμε ότι ο λαός και η νεολαία χρειάζεται να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της πάλης τους. Ο αγώνας που ξεκίνησε πρέπει να συνεχιστεί. Με Γενικές Συνελεύσεις, Επιτροπές Αγώνα, Λαϊκές Συνελεύσεις σε σχολεία και σχολές, σε σωματεία, σε χώρους δουλειάς, σε γειτονιές, να συζητήσουν, να αποφασίσουν τους στόχους και τις μορφές της πάλης τους. Χρειάζεται να αποφασίσουν καταλήψεις, διαδηλώσεις, απεργίες, που είναι τα πραγματικά όπλα αντίστασης και διεκδίκησης των μαζών. Για να διεκδικηθούν δικαιώματα για τον λαό στις συγκοινωνίες, την περίθαλψη και την εκπαίδευση. Για να διεκδικηθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά. Για να χτυπηθεί η πολιτική της καταστολής και οι αντιλαϊκοί νόμοι που ψηφίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Θέτουμε το παραπάνω πλαίσιο που να αγκαλιάζει όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού και να τα συνδέει.

Αυτή για εμάς η κατεύθυνση που δίνει αγωνιστική διέξοδο στην οργή. Σε αυτή την κατεύθυνση λαός και νεολαία μπορούν να συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και τα όργανα πάλης τους. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν κάνουν τα πραγματικά βήματα που απαιτούν οι καιροί! Το βέβαιο είναι ότι δεν ξημερώνει μια ίδια μέρα. Το ρήγμα στις συνειδήσεις των μαζών δεν επουλώνεται έτσι απλά. Και όλο το υπόστρωμα της επίθεσης που τροφοδοτεί την οργή και την αμφισβήτηση είναι ενεργό και θα μεγαλώσει. Οι αντιθέσεις όλες θα οξυνθούν.

Ιδιαίτερα μιλώντας για τη νεολαία. Είμαστε μια καινούργια γενιά. Και ερχόμαστε για να ζήσουμε. Η ζωή μας αξίζει. Και το μόνο που έχει νόημα είναι να παλέψουμε για να την υπερασπιστούμε. Με εμάς στην πρώτη γραμμή ο αγώνας που ξεκίνησε πρέπει να συνεχιστεί.