Η δικαιοσύνη κάηκε στο Μάτι!

Σχεδόν έξι χρόνια μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι της Αττικής, τον Ιούλιο του 2018, οι δικαστές αποφάνθηκαν πως για τους 104 νεκρούς και τους 60 σακατεμένους φταίνε πέντε αξιωματικοί της πυροσβεστικής και ο άνθρωπος από την αυλή του οποίου ξεκίνησε η φωτιά. Τους απαγγέλθηκε κατηγορία για «ανθρωποκτονία από αμέλεια» και μετά από τις αναγκαίες τυπικές διαδικασίες, αφέθηκαν ελεύθεροι. Οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες, οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί, κρίθηκαν αθώοι. Η απόφαση προκάλεσε τις αποδοκιμασίες των συγγενών των θυμάτων μέσα στη δικαστική αίθουσα, οι οποίοι δηλώνουν πως θα εξαντλήσουν όλα τα ένδικα μέσα για να δικαιωθούν.

Στη Βουλή, φυσικά, ανέβηκαν οι τόνοι της αντιπαράθεσης αλλά δεν έπεσε φως. Η άναρχη δόμηση, οι υποδομές που δεν υπάρχουν, οι υπηρεσίες που έχουν διαλυθεί, το αλαλούμ στη συνεννόηση των αρμόδιων φορέων είναι κάποιοι λόγοι που μπορεί να απαριθμήσει ο καθένας. Στο Μάτι, όπως και σε άλλες κατοικημένες περιοχές, όλες οι κυβερνήσεις εφάρμοσαν κι εφαρμόζουν πολιτικές που αφήνουν τον λαό απροστάτευτο από πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς και πανδημίες. Το σύστημα θεωρεί τον λαό αναλώσιμο. Η ζωή του δεν έχει καμία αξία. Πάνω στον θάνατο και στην καταστροφή στηρίζει την εξουσία και τα κέρδη του.

Επειδή αυτή την περίοδο, οι παράγοντες του συστήματος και οι πολιτικοί που το υπηρετούν νιώθουν ισχυροί απέναντι στον λαό, έχουν αποθρασυνθεί. Ο κυνισμός που χαρακτηρίζει τον λόγο και τις πράξεις τους, αποκαλύπτει την περιφρόνηση που νιώθουν για τον λαό. Τα δικαστήρια τους αθωώνουν σε κάθε περίπτωση. Η λεγόμενη «Δικαιοσύνη», ως βασική συνιστώσα στήριξης του συστήματος, ρίχνει τους υπηρέτες του στα μαλακά. Το είδαμε στα Τέμπη, στις υποθέσεις της δωδεκάχρονης και του Λιγνάδη και σε πολλές ακόμα. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την απόφαση για το Μάτι, είναι προκλητική η αποφυλάκιση του φασίστα Νίκου Μιχαλολιάκου.

Την ίδια ώρα, η αστική ταξική «Δικαιοσύνη» είναι σκληρή και άδικη απέναντι στον λαό. Τον διώκει και τον τιμωρεί, επειδή αντιστέκεται στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων που υπηρετούν το σύστημα και κουνά το δάχτυλο, επικριτικά, σε όποιον αμφισβητεί τις αποφάσεις της. Η Βουλή ψηφίζει νόμους που αυξάνουν και πληθαίνουν οι ποινές για να κρατούν τον λαό σκυμμένο. Ιδιαίτερα απέναντι στη νεολαία, οι νόμοι, οι δικαστές και δυνάμεις καταστολής είναι ανελέητοι. Την τρέμουν όταν αγωνίζεται.

Οι άνθρωποι είτε πιστεύουν είτε όχι στον μύθο του διαχωρισμού των εξουσιών, καταφεύγουν στο αστικό δικαστικό σύστημα για να βρουν το δίκιο τους. Έτσι, λειτουργεί ο καπιταλισμός. Οι αποφάσεις του εξαρτώνται από τον συσχετισμό δύναμης. Ας μη βλέπουμε μόνο τη δικαιοσύνη να καίγεται στο Μάτι, να πνίγεται στη Θεσσαλία ή να δολοφονείται στα Τέμπη. Να παλέψουμε για να δυναμώσουν οι αγώνες. Όσο αυτοί δυναμώνουν, θα επικρατεί το δίκιο που τους οδηγεί. Το ζητούμενο δεν είναι απλά να τιμωρηθούν οι ένοχοι αλλά να μη χάνονται τόσο άδικα ανθρώπινες ζωές.

Β.Δ.