Η λέξη «μάνα» είναι κλεισμένη μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά. Οι
εκφράσεις αγάπης για τη μάνα μας, δεν έχουν καμιά σχέση με το λιβάνισμά της για
την αυταπάρνηση και η καρτερικότητά της που πρέπει να δείχνει. Η αγάπη που
νιώθει η μάνα για το παιδί της, χρησιμοποιείται από την κυρίαρχη αστική
ιδεολογία για να κρύψει την καταπιεστική και τη καταπιεσμένη πλευρά της. Η
γυναίκα καταπιέζεται από την αποκλειστική ευθύνη της ανατροφής του παιδιού, από
το «ιερό καθήκον» να στέκεται πλάι του, να το διαπαιδαγωγεί, να θυσιάζεται και
να στερείτε γι' αυτό. Όποια αντιδρά σε όλα αυτά, την κατηγορούν πως δεν είναι
καλή μάνα! Η ενοχοποίηση την κρατά σε κατάσταση υποταγής κι έτσι γίνεται εύκολα
ο εκπαιδευτής που χρειάζεται το σύστημα για να μεταφέρει στο παιδί τα σάπια
ιδανικά του και αστικές συμπεριφορές. Αναπαράγει ακόμα ό,τι την κρατάει σε
δεύτερη θέση μέσα στην κοινωνία.
Η πλήρης και αποκλειστική απασχόληση της μάνας με το παιδί,
έκλεισε τη γυναίκα μέσα στο σπίτι. Της ανατέθηκαν όλες οι άχαρες δουλειές του
σπιτιού, που ποτέ δεν τελειώνουν. Το πρότυπο της μάνας που περιορίζει όλες τις
δικές της επιθυμίες για να υπηρετήσει το παιδί, δεν έχει τίποτα το προοδευτικό.
Είναι η αποδοχή της γυναικείας ανισοτιμίας, είναι αφοσίωση που καταπιέζει.
Αναπαράγει στα παιδιά τα κυριότερα χαρακτηριστικά της κοινωνία που πρέπει να
ανατρέψουμε.
«Η οικογενειακή ζωή της γυναίκας είναι η καθημερινή θυσία
του εαυτού της στις μικρές ασημαντότητες», έλεγε η Κλάρα Τζέτκιν, από τις
οποίες πρέπει να απαλλαγεί. Βέβαια, όλες οι μανάδες ξέρουν πως τα παιδιά δεν
είναι μόνο οι δουλειές, που πρέπει να γίνουν. Είναι οι έγνοιες που φορτώνονται,
οι οποίες μεγαλώνουν καθημερινά, όσο μεγαλώνει η φτώχεια, όσο καταλύονται οι
εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις.
Η γυναίκα πρέπει να δουλέψει για να ζήσει. Δεν είναι ο
προορισμός της γυναίκας να γεννά. Πρέπει να έχει τη δυνατότητα άμβλωσης δωρεάν
και με ασφάλεια, όπως πρέπει να είναι όλες οι ιατρικές πράξεις, χωρίς να
υποχρεούται να εξηγεί τους λόγους αυτής της επιλογής. Μα αν γίνει μάνα, το
ερώτημα, πως θα μεγαλώσει το παιδί, χωρίς παιδικούς σταθμούς και άλλες δομές απασχόλησης, είναι ένας συνεχής
εκβιασμός.
Τιμούμε κάθε μέρα τις μανάδες της Παλαιστίνης γιατί οι
σιωνιστές του Ισραήλ έχουν βάλει στόχο τα παιδιά. Δεν έχουν όπλα να τα
προστατέψουν, ανήκουν στον άμαχο πληθυσμό. Βάζουν μπροστά το κορμί τους. Αυτή
τους η αυταπάρνηση δεν είναι θυσία αλλά μάχη για ζωή. Στον αγώνα για μια
λεύτερη Παλαιστίνη εντάσσεται η πάλη για τη δική τους απελευθέρωση.
Β.Δ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.