Σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της κυβέρνησης της Γάζας, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 102 Παλαιστίνιους και έχουν τραυματίσει σχεδόν 500 σε αμερικανοϊσραηλινούς χώρους παροχής βοήθειας που διαχειρίζεται το λεγόμενο Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη Γάζα (GHF) από την έναρξή του στις 27 Μαΐου.
Αυτές οι περιοχές περιγράφονται όλο και πιο συχνά ως «παγίδες θανάτου», με σκηνές που θυμίζουν πεινασμένους πολίτες που στοιβάζονται «σαν ζώα σε μαντριά».
Τα σημεία διανομής βοήθειας, που έχουν δημιουργηθεί χωρίς ανεξάρτητη εποπτεία, έχουν επικριθεί ότι μετατρέπουν την ανθρωπιστική βοήθεια σε μηχανισμό μαζικών δολοφονιών.
Το «χάος» της διανομής βοήθειας στη Γάζα δεν είναι συστημική αποτυχία. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο να αποτυγχάνει*
του Abdaljawad Omar, 30 Μαΐου 2025
Το Ισραήλ χρησιμοποιεί το λεγόμενο Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη Γάζα (Gaza Humanitarian Foundation) για να συμπτύξει τους Παλαιστίνιους σε ολοένα και πιο στενούς θύλακες, εξαναγκάζοντας τον εκτοπισμό λόγω ανάγκης. Γινόμαστε μάρτυρες της ανάδυσης ενός νέου ανθρωπισμού όπου οι χώροι παροχής βοήθειας λειτουργούν και ως ζώνες θανάτου |
| Μια ευρέως διαδεδομένη εικόνα των λιμοκτονούντων Παλαιστινίων στη Ράφα σε ένα σημείο διανομής βοήθειας που διαχειρίζεται το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ Ανθρωπιστικό Ίδρυμα της Γάζας, 27 Μαΐου 2025. (Φωτογραφία: Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) |
Αυτό που εκτυλίσσεται σήμερα στη Γάζα, όπου η επισιτιστική βοήθεια πέφτει από τον ουρανό σαν θεία κοινωνία και οι «ανθρωπιστικοί διάδρομοι» μετατρέπονται σε ζώνες θανάτου[1], δεν είναι η κατάρρευση του ανθρωπισμού, αλλά η λογική ολοκλήρωσή του σε συνθήκες αποικιοκρατικής νεκροπολιτικής[2] των εποίκων.
Είναι δελεαστικό να ερμηνεύσουμε αυτές τις σκηνές –το αλεξίπτωτο που έπεσε[3], τους σάκους με το αλεύρι μούσκεμα στο αίμα[4]– ως τραγικές δυσλειτουργίες. Δεν είναι.
Αποτελούν τη γραμματική ενός συστήματος που εδώ και καιρό έχει συνενώσει την ανθρωπιστική μέριμνα με τη στρατιωτική εφοδιαστική, την αρωγή με την επιτήρηση και την βοήθεια με την κυριαρχία.
 |
| Σημείο διανομής βοήθειας που διαχειρίζεται το Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη
Γάζα στο al-Bureij, στην κεντρική Γάζα, 29 Μαΐου 2025. (Φωτογραφία:
Moiz Salhi/APA Images) |
Σε αυτόν τον πόλεμο, ο ανθρωπισμός πλέον απλά δεν ενσωματώνεται σε άλλους τομείς, και δεν προσαρμόζεται για χρήση ως όπλο. Παρακάμπτεται, απορρίπτεται και κανιβαλίζεται.
Το Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη Γάζα (GHF)[5], το νέο μοντέλο του Ισραήλ για την παροχή βοήθειας, σηματοδοτεί αυτή την αλλαγή με ωμή σαφήνεια: η βοήθεια δεν διαμεσολαβείται πλέον από το διεθνές δίκαιο ή τις απόψεις περί ουδετερότητας, αλλά ρέει μέσω ιδιωτικών Αμερικανών εργολάβων υπό στρατιωτική διοίκηση.
Το νέο σχέδιο βοήθειας χρησιμοποιείται από το Ισραήλ ως μέρος του δημογραφικού πολέμου του στη Γάζα: οργανώνοντας τις ροές βοήθειας σε επιλεγμένες ζώνες, κυρίως στο νότο, το Ισραήλ εργάζεται για να συμπτύξει τον πληθυσμό σε ολοένα και πιο στενούς, περιορισμένους και κυβερνήσιμους θύλακες. Αυτή η εξαναγκασμένη συγκέντρωση δεν είναι συνέπεια του πολέμου –είναι ο στρατηγικός στόχος του πολέμου.
Με άλλα λόγια, η βοήθεια είναι ένα εργαλείο για εύκολη μεταφορά, ωθώντας τους Παλαιστίνιους σε περιοχές που μπορούν να παρακολουθούνται, να ελέγχονται και τελικά να αποκόπτονται με μεγαλύτερη ευκολία από οποιαδήποτε αξίωση στη γη. Η πείνα και η απελπισία, απόγνωση δεν είναι παρενέργειες, αλλά επιδιωκόμενες επιπτώσεις, που επιβάλλουν τον εκτοπισμό λόγω ανάγκης.
Το Ισραήλ απλά δεν μπορεί να το κάνει αυτό με την υπάρχουσα ανθρωπιστική οργάνωση της UNRWA και του WFP. Έχει προσπαθήσει να το κάνει αυτό για πάνω από 19 μήνες γενοκτονίας και δεν τα κατάφερε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η απομάκρυνση των διεθνών οργανισμών βοήθειας σηματοδοτεί μια στροφή προς τη μονομερή διοίκηση[6] της Λωρίδας υπό έναν νέο μηχανισμό στρατιωτικο-ανθρωπιστικού ελέγχου. Παραμερίζοντας αυτούς τους φορείς, το Ισραήλ δημιουργεί χώρο για μια πιο συμβατή υποδομή (που θα έχει σχεδιαστεί και διαμορφωθεί ώστε να πληροί καθορισμένες απαιτήσεις): ιδιωτικούς εργολάβους, στρατιωτικοποιημένα προγράμματα βοήθειας και Παλαιστίνιους συνεργάτες που έχουν καλλιεργηθεί, παραχθεί εσωτερικά και μπορούν να διαχειρίζονται τους τοπικούς πληθυσμούς χωρίς να αμφισβητούν το ευρύτερο καθεστώς κατοχής και εξάλειψης.
Αυτοί οι χώροι διανομής βοήθειας, με το πρόσχημα της παροχής βοήθειας, είναι επίσης χώροι παγίδευσης όπου η οργάνωση ή ο χειρισμός των ενεργειών οδηγούν σε ένα γεγονός, όπου η αρχιτεκτονική του χάους, της απελπισίας και της ταπείνωσης είναι σχολαστικά σκηνοθετημένη. Οι άνθρωποι περιμένουν ώρες στον καυτό ήλιο, κάτω από drones, κάτω από όπλα, κάτω από το βλέμμα ενός στρατού κατοχής που ελέγχει τι εισέρχεται, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Το πλήθος κινείται ορμητικά, οι φράχτες καταρρέουν, πυροβολισμοί πέφτουν και Παλαιστίνιοι σκοτώνονται.
Ο Παλαιστίνιος γίνεται ορατός μόνο στην πείνα και όταν επιλέγει πιο επιθετικό και ενδεχομένως πιο ριψοκίνδυνο παιχνίδι[7]. Σε αυτές τις στιγμές, η αξιοπρέπεια δεν αναστέλλεται απλώς, αλλά αφαιρείται συστηματικά, αντικαθίσταται από την παράσταση της αναταραχής που δικαιολογεί περαιτέρω δολοφονίες και περαιτέρω έλεγχο. Ο χώρος παροχής βοήθειας γίνεται το σκηνικό όπου το Ισραήλ μπορεί να παρασύρει τους πεινασμένους σε ζώνες θανάτου και να χρησιμοποιήσει ένα καρβέλι ψωμί ως πρόσχημα για μια σφαίρα.
Ο νέος ανθρωπισμός
Αυτό εγκαινιάζει ένα νέο παράδειγμα στο οποίο ο ανθρωπισμός δεν διαμεσολαβείται πλέον μέσω του διεθνούς δικαίου ή της πολυμερούς συναίνεσης, αλλά είναι πλέον στρατιωτικοποιημένος, ιδιωτικοποιημένος και έχει μετατραπεί σε εμπορεύσιμο τίτλο. Πρόκειται για έναν καπιταλισμό καταστροφής που φτάνει στα άκρα, διαβρώνοντας τους φιλελεύθερους ανθρωπιστικούς θεσμούς υπέρ των στρατιωτικοποιημένων νεοφιλελεύθερων εταιρειών.
Η στιγμή είναι κατάλληλη για αυτό, επειδή το Ισραήλ έχει κουραστεί από το θέατρο. Δεν χρειάζεται πλέον τις τελετουργίες περιορισμού, με τον προσεκτικά μετρημένο αριθμό νεκρών, την αναλογική γλώσσα επίλυσης συγκρούσεων[8] και τις νομικές αρχιτεκτονικές που ανεγέρθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη θέση τους, βρίσκουμε έναν νέο τρόπο άσκησης της εξουσίας που χρησιμοποιεί ανοιχτά τα βίαια μέσα (εξαναγκάζει, υποχρεώνει με τη βία κάποιον να κάνει κάτι), προκαλεί τον κόσμο να αντιδράσει και βρίσκει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να αναπτυχθεί όχι στη νομιμότητα, αλλά στην ατιμωρησία.
Αυτό που συνέβη στην Ταλ αλ-Σουλτάν στις 27 Μαΐου[9] προσέφερε στον κόσμο μια ακόμη γεύση αυτής της λογικής που ξεπροβάλλει. Κατά τα εγκαίνια του κέντρου διανομής πρώτων βοηθειών του GHF, χιλιάδες Παλαιστίνιοι συγκεντρώθηκαν, ωθούμενοι από την ακραία κατάσταση της πείνας. Καθώς οι φράχτες έσπαγαν κάτω από το βάρος του πλήθους, οι ισραηλινές δυνάμεις απάντησαν με αυτό που ονόμασαν «προειδοποιητικές βολές». Μέχρι το τέλος της ημέρας, τρεις Παλαιστίνιοι ήταν νεκροί, 48 είχαν τραυματιστεί και άλλοι επτά αγνοούνταν[10]. Αυτή δεν ήταν η αποτυχία της ανθρωπιστικής εφοδιαστικής· ήταν η εκπλήρωση της λογικής της [ανθρωπιστικής εφοδιαστικής]. Ο χώρος παροχής βοήθειας έγινε το σκηνικό όπου το Ισραήλ μπορούσε να παρασύρει τους πεινασμένους σε ζώνες θανάτου και να χρησιμοποιήσει ένα καρβέλι ψωμί ως πρόσχημα για μια σφαίρα.
Δεν πρόκειται απλώς για έναν νέο πόλεμο στη Γάζα. Είναι ένας πόλεμος ενάντια στην ίδια την κατηγορία του «ανθρώπου» όπως εφαρμόζεται στους Παλαιστίνιους, και τελικά μια ανακατασκευή που θα επηρεάσει ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί που κάποτε ο ανθρωπιστικός λόγος λειτουργούσε ως το πλαίσιο μέσω του οποίου η βία μπορούσε να καταστεί ευανάγνωστη, ευδιάκριτη, να πειθαρχηθεί από νομικές απόψεις και να μετριαστεί από δελτία τύπου, [τώρα] ο ίδιος ανθρωπισμός απορρίπτεται ως συνθήκη που δρα ως περιορισμός, όριο ή παράγοντας που εμποδίζει κάτι να φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο.
 |
| 102 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και 490 έχουν τραυματίσει σε αμερικανοϊσραηλινούς «χώρους παροχής βοήθειας» από τις 27 Μαΐου. |
Αυτή η διαδικασία αλλαγής της κατάστασης συνεπάγεται επίσης έναν πόλεμο κατά της μνήμης. Οι διεθνείς οργανισμοί, όσο περιορισμένοι κι αν είναι, συχνά λειτουργούν ως καταγραφείς της πείνας, των επιθέσεων, του εκτοπισμού και του θανάτου. Με την απέλασή τους έρχεται η διαγραφή μαρτύρων και η φίμωση της τεκμηρίωσης. Η απουσία θεσμικών παρατηρητών επιτρέπει στο Ισραήλ να συνεχίσει την εκστρατεία εξόντωσης χωρίς το βάρος της εικόνας, του αριθμού ή του ονόματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η παρουσία του ΟΗΕ και άλλων οργανισμών βοήθειας, ακόμη και αν εν μέρει ήταν συνεργοί, υπονοούσε ότι ο κόσμος εξακολουθούσε να παρακολουθεί και ότι η βοήθεια εξακολουθούσε να διανέμεται με τρόπο που δεν ευνοούσε, δεν συνέβαλε στην εθνοκάθαρση.
Ανισότητα στην πείνα
Πέρα από την επίτευξη των δημογραφικών στόχων του, το Ισραήλ χρησιμοποιεί επίσης το Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη Γάζα (GHF) ως μέρος της πολιτικής του για αυτό που θα μπορούσε ουσιαστικά να ονομαστεί «ανισότητα στην πείνα»: η βοήθεια που παρέχεται από το GHF είναι οικτρά ανεπαρκής για να καλύψει τις τεράστιες και επείγουσες ανάγκες του πολιορκημένου πληθυσμού της Γάζας, με τον ΟΗΕ να εκτιμά ότι απαιτούνται τουλάχιστον 500 φορτηγά βοήθειας την ημέρα για τη διατήρηση των βασικών όρων ζωής, ενώ επιτρέπεται η είσοδος σε λιγότερα από 100. Η σκόπιμη μείωση της βοήθειας τόσο πολύ κάτω από το ελάχιστο όριο επιβίωσης δεν είναι απλώς αυθαίρετη, παρορμητική σκληρότητα. Αποσκοπεί στη δημιουργία των συνθηκών για κοινωνική κατάρρευση.
Έχει ήδη επισημανθεί ότι αυτή η κατασκευασμένη σπανιότητα χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί για την απόσπαση πολιτικών παραχωρήσεων από την παλαιστινιακή αντίσταση. Θα πρέπει όμως επίσης να τονιστεί ότι η στέρηση είναι ένα όργανο κοινωνικής αποσύνθεσης: διανέμοντας ακριβώς όσα τρόφιμα χρειάζονται για να πυροδοτείται η απελπισία, αλλά ποτέ αρκετά για να διατηρείται η αξιοπρέπεια, το σύστημα κατασκευάζει ηθική κατάρρευση. Ο κοινωνικός ιστός διασπάται, με αποτέλεσμα την αργή διάβρωση της αλληλεγγύης –το τελικό πεδίο μάχης κάθε συλλογικού αγώνα.
Είναι ένα πράγμα να έχεις λιμό, που τουλάχιστον σημαίνει ισότητα στην πείνα, και είναι εντελώς διαφορετικό να εισρέουν σιγά σιγά οι αναγκαίοι πόροι ώστε να δημιουργηθεί μια εσωτερική πάλη που έχει ως αποτέλεσμα τον κανιβαλισμό των κοινωνικών σχέσεων, χτυπώντας πιο σκληρά από οποιαδήποτε σφαγή.
Ο εγκληματικός χαρακτήρας της βοήθειας
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπάρχουν εν δράση δύο εγκληματικές πρακτικές στους διαδρόμους πείνας της Γάζας. Η πρώτη είναι ευπρεπισμένη, θεσμική και απολύτως ορθολογική, αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε εγκληματική πρακτική της εφοδιαστικής που διαπράττει ο αποικιοκράτης. Η σκόπιμη, μελετημένη λιμοκτονία επιτυγχάνεται μέσω του ελέγχου των συνόρων, χρησιμοποιώντας τη βοήθεια ως θέαμα, το σφράγισμα των εξόδων, και στη συνέχεια την ρίψη από αέρος της σωτηρίας σε τακτοποιημένα συσκευασμένα κουτιά. Αυτό δεν είναι απλώς μια αποτυχία των ηθών αλλά μια επιτυχία της πολιτικής. Είναι η εγκληματική πρακτική των βιομετρικών σαρώσεων, της ανθρωπιστικής μάσκας που κρύβει τη στρατιωτική μπότα, η εγκληματική πρακτική που κατέστη εφικτή μέσω των ενεργειών τόσο του υπουργικού συμβούλιο του Νετανιάχου όσο και ατόμων όπως ο Trump και Σία, αυτή η αλλόκοτη σύνθεση του γκανγκστερικού καπιταλισμού και της κρατικής βίας που πραγματοποιεί σφαγές στο όνομα της τάξης.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι οργανωμένοι εσωτερικοί συνεργάτες, οι μικροπολεμάρχοι που «φορολογούν» τη βοήθεια και την εκτρέπουν πριν φτάσει στους πεινασμένους, σχηματίζουν έναν τοπικό μηχανισμό διανομής που έχει την κλοπή ως πολιτική. Αυτό είναι το εσωτερικευμένο συμπλήρωμα της κατοχής –ο αποικιοκρατούμενος επιβολέας που στρατολογείται ενώ μαίνεται ο πόλεμος για να υπηρετήσει την περαιτέρω κοινωνική αποσύνθεση[11].
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το έγκλημα βρίσκεται παντού: στην ίδια τη σφαγή, στην ίδια την αρχιτεκτονική της βοήθειας που δημιουργεί την ανάγκη για αυτήν. Το Ισραήλ δεν είναι ο μόνος εγκληματίας. Όλο το σύστημα είναι εγκληματικό, συμπεριλαμβανομένων των οργανισμών βοήθειας, της γραφειοκρατίας, της σιωπής, του drone πάνω από τα κεφάλια και του συνεργάτη επί τόπου.
Η άλλη «εγκληματική πρακτική» ξεδιπλώνεται όταν το πλήθος ορμάει, παραβιάζοντας τον φράχτη και φτάνοντας αυτό που ήταν πάντα δικό του –το ψωμί, το λάδι, το ρύζι, το δικαίωμα στη ζωή. Δεν πρόκειται για λεηλασία, αλλά για ανάκτηση κλεμμένων μέσων διατροφής. Είναι ο σχεδιασμός εκείνων που δεν έχουν σχέδιο, η εφοδιαστική μιας κοινότητας που ξεσπά μέσα από τα ρήγματα της σχεδιασμένης απελπισίας. Είναι η άρνηση να πεθάνει κανείς στέκοντας στην ουρά κάτω από τα drones, με την αξιοπρέπεια να αναστέλλεται.
Ο λαός δεν είναι όχλος, αλλά πλημμύρα –μια ζωντανή δύναμη που παραβιάζει τη ζώνη περιορισμού, τη ζώνη του λιμού, απελευθερώνοντας τρόφιμα από τη στιγματισμένη φυλακή του. Αυτό που το Ισραήλ παρουσιάζει ως χάος είναι, στην πραγματικότητα, συλλογική σαφήνεια[12].
Αυτή η δεύτερη εγκληματική πρακτική –το έγκλημα της επιβίωσης– είναι ακατανόητη στο ανθρωπιστικό και φιλελεύθερο βλέμμα. Παραμένει δυσανάγνωστη για τους θεσμούς που έχουν ως προϋπόθεση απλώς να διακρίνουν τους συμμορφούμενους, υπάκουους που έχουν ανάγκη από τον επικίνδυνο αποκλίνοντα. Αλλά αυτή η συλλογική πράξη με την οποία κάποιος παίρνει δεν είναι μια κραυγή για βοήθεια, αλλά μια διατάραξη της ίδιας της λογικής που έκανε τη βοήθεια απαραίτητη. Μετά από 600 ημέρες σφαγών και καταστροφής, οι φράχτες έπεσαν, οι σάκοι περνούσαν από χέρι σε χέρι και ο χρόνος της αποικιοκρατίας σταμάτησε για μια στιγμή.
Αυτό, επίσης, είναι αυτό που εκτυλίχθηκε την περασμένη εβδομάδα –οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα ξεχύθηκαν μέσα από το αυστηρά σκηνοθετημένο σκηνικό κυριαρχίας, διαταράσσοντας την ψευδαίσθηση του Ισραήλ για απόλυτο έλεγχο, ακόμη και όταν ανέθεσε την κυριαρχία του σε Αμερικανούς ιδιώτες εργολάβους. Το ίδιο το σκηνικό διαλύθηκε δύο φορές: πρώτον, όταν οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι στη Γάζα δεν εμφανίστηκαν, αρνούμενοι αυτή καθαυτή τη χορογραφία[13], και δεύτερον, όταν το πλήθος ξεχύθηκε μέσα από τον φράχτη.
Αυτή, λοιπόν, είναι η στιγμή που μένει σε μας: μια στιγμή στην οποία το Ισραήλ δεν μπαίνει πλέον στον κόπο να κρύψει τις πράξεις του πίσω από ανθρωπιστικά φύλλα συκής, αλλά περιφρονεί ανοιχτά την ίδια τη γλώσσα που κάποτε κάλυπτε τη βία του. Και η ανθρωπότητα προκαλείται –να παρέμβει, ναι, πιο συγκεκριμένα όμως, να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι οι παρεμβάσεις και τα λόγια της ήταν πάντα μέρος του προβλήματος, πάντα κούφια και άνευ ουσίας.
Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει τους φιλελεύθερους τι απομένει από αυτή τη γλώσσα, όχι μόνο στη Γάζα, αλλά και στο μέλλον που πρόκειται να έρθει;
Μέσα σε όλα αυτά, αυτό που παραμένει κεντρικό είναι ότι, παρά τα όσα έχουν γίνει, οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να βρίσκουν έναν τρόπο –είτε μέσω συνειδητού, μελετημένου σχεδιασμού είτε μέσω αυθόρμητης ρήξης– να πλημμυρίζουν την δομή, οργάνωση της εξόντωσης, του αφανισμού.
Σημειώσεις
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 30/05/2025 στον ιστότοπο Mondoweiss με τίτλο «The ‘chaos’ of aid distribution in Gaza is not a system failure. The system is designed to fail». Βρίσκεται στη διεύθυνση … https://mondoweiss.net/2025/05/the-chaos-of-aid-distribution-in-gaza-is-not-a-system-failure-the-system-is-designed-to-fail/.
Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.
Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.
[1] https://mondoweiss.net/2025/05/reports-of-killings-abductions-and-missing-persons-at-u-s-run-aid-center-in-gaza/
[2] ΣτΜ. Necropolitics := νεκροπολιτική :» Επινοήθηκε από τον Achille Mbembe, εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η κρατική εξουσία και κυριαρχία μέσω της διαχείρισης της θνησιμότητας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης βίας, της επιτήρησης και των πρακτικών αποκλεισμού που καθορίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέσα σε μια κοινωνία.
[3] https://mondoweiss.net/2024/03/operation-al-aqsa-flood-day-155-deadly-aid-drop-and-obstacles-to-a-maritime-corridor-expose-farcical-humanitarian-response-to-gaza-famine/
[4] https://mondoweiss.net/2024/03/flour-soaked-in-blood/
[5] https://mondoweiss.net/tag/gaza-humanitarian-foundation/
[6] ΣτΜ. unilateral management := μονομερή διοίκηση :» Λαμβάνονται αποφάσεις και αναλαμβάνονται δράσεις ανεξάρτητα και αναμένεται όλοι να τις ακολουθούν χωρίς ερωτήσεις ή συζητήσεις.
[7] ΣτΜ. at the edge of riot := όταν φθάνει στα άκρα :» Ο όρος χρησιμοποιείται στα βιντεοπαιχνίδια για να περιγράψει μια συγκεκριμένη στρατηγική ή προσέγγιση παιχνιδιού. Συγκεκριμένα μια στρατηγική που δίνει προτεραιότητα σε ένα πιο επιθετικό και ενδεχομένως πιο ριψοκίνδυνο παιχνίδι.
[8] ΣτΜ. proportional language of conflict resolution := αναλογική γλώσσα επίλυσης συγκρούσεων :» Επίλυση των συγκρούσεων στη βάση της ικανότητας κατανόησης και εφαρμογής αναλογικών σχέσεων, δηλαδή της έκφρασης της ισότητας των αναλογιών ή της σχέσης μεταξύ διαφορετικών μερών.
[9] https://mondoweiss.net/2025/05/it-looked-like-a-large-prison-chaos-ensues-at-u-s-israeli-backed-aid-distribution-site-in-gaza/
[10] https://mondoweiss.net/2025/05/reports-of-killings-abductions-and-missing-persons-at-u-s-run-aid-center-in-gaza/
[11] https://mondoweiss.net/2025/05/israel-is-creating-a-power-vacuum-in-gaza-by-backing-armed-looters-and-killing-anyone-who-tries-to-stop-them/
[12] ΣτΜ. collective clarity := συλλογική σαφήνεια :» Η δημιουργία μιας κοινής κατανόησης και ενός κοινού σκοπού που επιτρέπει στα άτομα να συνεργάζονται αποτελεσματικά και να επιτυγχάνουν κοινούς στόχους. Πρόκειται για την προώθηση της αίσθησης του ανήκειν, της ενότητας και του κοινού οράματος μέσα σε μια ομάδα.
[13] ΣτΜ. choreography := χορογραφία :» Οι υποδείξεις πώς πρέπει να κινείται ή να εκφράζεται κάποιος. Ο συντονισμός των δραστηριοτήτων, η οργάνωση ή ο χειρισμός των ενεργειών που οδηγούν σε ένα γεγονός, μια πραγματικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.
Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.
Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com
Τέλος όταν πρόκειται για κείμενα άλλων συλλογικοτήτων πέραν από αυτές που στηρίζουμε ή συμμετέχουμε οι όποιες απαντήσεις σε σχόλια είναι στην ευθύνη αυτών των συλλογικοτήτων, αν και εφόσον θελήσουν να απαντήσουν.