«Dress Code» χουντικών προδιαγραφών για μαθητές και εκπαιδευτικούς

 

«Dress Code» χουντικών προδιαγραφών για μαθητές και εκπαιδευτικούς

Απαγορεύονται τα καρπούζια, τα ασπρόμαυρα μαντίλια, τα πουκάμισα έξω από το παντελόνι

 

 «Ο αριθμός της εκατέρωθεν του εμπροσθίου μέρους του ιματίου σειράς κομβίων ορίζεται εις τέσσαρα, της δε χλαμύδος εις εξ.» Αυτά όριζε η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για την ενδυμασία των μαθητών των δημοσίων σχολίων το μακρινό και τόσο κοντινό 1876! Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1859, τα λιτά, εγχώρια ψάθινα καπέλα έγιναν σήμα κατατεθέν της προοδευτικής νεολαίας της Αθήνας και αφορμή σοβαρών επεισοδίων, ξύλου και συλλήψεων μαθητών από την Χωροφυλακή. Τα «Σκιαδικά» έμειναν στην Ιστορία ως μία από τις πρώτες εκδηλώσεις αντίστασης ενάντια στις απολυταρχικές μεθόδους του καθεστώτος. Λέγεται επίσης πώς τότε, με αφορμή την έφοδο του στρατού στο νεαρό ακόμα Πανεπιστήμιο, ακούστηκε μια από τις πρώτες αναφορές στην έννοια του Πανεπιστημιακού ασύλου.

Κύλησε πολύ νερό από τότε στο πάντα εξαρτημένο από ξένες δυνάμεις «αυλάκι» της χώρας μας. Και σήμερα, σε μια περίοδο που το μέλλον των παιδιών προδιαγράφεται όλο και πιο μαύρο, η πρόσβαση στην δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση όλο και πιο μακρινή και δύσβατη, ένα αυτοκόλλητο καρπούζι – σύμβολο αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης - στο μανίκι μιας σημαιοφόρου και ένα πουκάμισο ριχτό έξω απ’ το παντελόνι κατά την εκφώνηση ενός «πανηγυρικού»  στην επαρχία, μονοπωλούν τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ για τις εκδηλώσεις της 28^ης Οκτωβρίου. Την ίδια στιγμή στα σχολεία, το μήκος των κοριτσίστικων σορτς, των κροπ τοπ και ο αριθμός των επιτρεπόμενων piercing αποτελούν βασικό ζήτημα στη σύνταξη του υποχρεωτικού πλέον «εσωτερικού κανονισμού» των σχολείων.

Τι σημαίνει λοιπόν για το καθεστώς η ενδυμασία και τα σύμβολά της;

Από τον αριθμό των κουμπιών ως τον αριθμό των σκουλαρικιών κι από τα ψάθινα καπέλα ως τα καρπούζια, πρωταρχική επιδίωξη του συστήματος ήταν και είναι να υποτάξει ολοσχερώς κάθε πτυχή και έκφραση της ζωής του λαού, ακόμα και τον τρόπο που ντύνεται, ακόμα και τον τρόπο που βαδίζει. Το σώμα, και ειδικά το νεανικό σώμα, θεωρείται επικίνδυνο όταν δεν υπακούει, όταν αντιστέκεται, όταν με χίλιους τρόπους φωνάζει «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Και για να πειθαρχήσει πρέπει να φοβηθεί και να τιμωρηθεί. Ακόμα κι αν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας, δεν διατάχθηκε ΕΔΕ, το απείθαρχο σώμα πρέπει τουλάχιστον να ντραπεί που δεν ακολουθεί την «κανονικότητα» που ορίζει η εξουσία. Την κανονικότητα της στήριξης σε ένα κράτος δολοφόνο. Να παραδειγματιστεί ίσως από την θαυμαστή πειθαρχία με την οποία η φασιστική νεολαία ΕΟΝ (ανατριχιαστική και μόνο στο άκουσμα!) κατάφερε να εισχωρήσει στην στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης.

Εδώ όμως είναι το λάθος τους. Με την πειθάρχηση και την τρομοκρατία προσπαθούν να νικήσουν την αντίσταση και την αξιοπρέπεια. Το κορίτσι με το καρπούζι στο μανίκι απάντησε και θύμισε σε όλους μας πως τα ΟΧΙ δεν είναι για να μπαίνουν στο μουσείο. Είναι για να ψηλώνουν τον άνθρωπο και τους αγώνες του: «Τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας Όχι” και να μη λέμε Όχι σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο;».

Κ.Α.