«Οι ντουντούκες, τα πανό και οι πορείες καθίστανται “στοιχεία εγκλήματος”»

Συνέντευξη του Παναγιώτη Χουντή (εκπαιδευτικός, μέλος της Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών) στην ΕφΣυν: 

Στις 23 Μαρτίου στον Πειραιά, τρεις εκπαιδευτικοί (Ηλίας Πατίδης, πρόεδρος ΕΛΜΕ Πειραιά, Ακρίτας Καλούσης, μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά και Παναγιώτης Χουντής, μέλος της ΕΛΜΕ Πειραιά) και ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, Μάρκος Μπεκρής, θα βρεθούν αντιμέτωποι σε δίκη έπειτα από μήνυση του διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά, με κατηγορίες που, σύμφωνα με τους ίδιους και τους συναδέλφους τους, σχετίζονται με τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών την περίοδο 2022-2023. Η υπόθεση, που αφορά δράσεις της ΕΛΜΕ Πειραιά και ευρύτερες κινητοποιήσεις σωματείων ενάντια σε διώξεις εκπαιδευτικών και σε πρωτοβουλίες που –όπως υποστηρίζουν– προωθούσαν την ιδιωτική εκπαίδευση, έχει ήδη προκαλέσει έντονες συζητήσεις στον χώρο της εκπαίδευσης και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι τέσσερις κατηγορούμενοι (τρεις εκπαιδευτικοί και ο πρόεδρος του ΕΚΠ) καλούνται να λογοδοτήσουν για αδικήματα όπως «διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας», «εισβολή» και «φθορές», κατηγορίες που οι ίδιοι απορρίπτουν ως αβάσιμες, υποστηρίζοντας ότι στοχοποιείται η συνδικαλιστική δράση και η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις.

Ενας από τους κατηγορούμενους εκπαιδευτικούς, ο Παναγιώτης Χουντής (μέλος της Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών), μιλά για το χρονικό των γεγονότων, για το ευρύτερο κλίμα που –όπως εκτιμά– διαμορφώνεται γύρω από τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, αλλά και για το μήνυμα που θέλει να στείλει σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και πολίτες ενόψει της δίκης. Μια συζήτηση που αγγίζει όχι μόνο την υπόθεση των τεσσάρων, αλλά και τον ρόλο του συνδικαλισμού και των κοινωνικών κινητοποιήσεων στη σημερινή Ελλάδα.

● Πείτε μας συνοπτικά τι αφορά αυτή η δίκη των τεσσάρων συνδικαλιστών του Πειραιά στις 23 Μαρτίου.

Η δίκη αυτή γίνεται έπειτα από μήνυση του ΔΙΔΕ Πειραιά, η οποία αφορούσε πλήθος κινητοποιήσεων που είχαν γίνει στον Πειραιά από το τέλος του 2022 έως και το 2023. Τελικά το κατηγορητήριο αφορά δύο κινητοποιήσεις. Μια πολύ μαζική κινητοποίηση της ΕΛΜΕ στις 30.11.2022 στα γραφεία της ΔΔΕ Πειραιά, ενάντια στις πρώτες διώξεις που μεθόδευσε ο διευθυντής Δευτεροβάθμιας. Και μια ακόμα κινητοποίηση της ΕΛΜΕ στις 17.3.2023, με συμμετοχή πολλών ακόμα σωματείων στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ενάντια σε διαφημιστική διημερίδα της ιδιωτικής εκπαίδευσης από τον ΔΙΔΕ Πειραιά!

Πρέπει να σημειώσουμε ότι και τα δύο αυτά γεγονότα (η πρώτη ομοβροντία συνδικαλιστικών διώξεων και η διαφήμιση της ιδιωτικής εκπαίδευσης) είχαν δημιουργήσει πολύ πλατύ κύμα αγανάκτησης ενάντια στον ΔΙΔΕ Πειραιά, τόσο πλατύ, που αγκάλιαζε και συντηρητικούς ανθρώπους. Και οι τέσσερις συνδικαλιστές κατηγορούμαστε για «σοβαρή διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας», για «εισβολή», «φωνασκίες» και «κατάληψη». Κατηγορούμαστε επίσης για ανύπαρκτες «φθορές» σε υπαρκτές ή… ανύπαρκτες πόρτες. Σοβαρές κατηγορίες για «σωματική βλάβη» με κίνδυνο πρόκλησης «σοβαρής σωματικής βλάβης» επιχειρείται να φορτωθούν στον έναν από τους τέσσερις (τον πρόεδρο του Ε.Κ. Πειραιά). Είναι προφανές ότι η σωματική βλάβη είναι τόσο πραγματική όσο και οι φθορές στις πόρτες! Για όλα τα παραπάνω, ασφαλώς, ούτε φωτογραφίες ούτε μάρτυρες υπάρχουν. Και δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, μια που δεν συνέβησαν.

● Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο πραγματικός στόχος των εμπνευστών της σοβαρής αυτής δίκης;

Αν ήταν δυνατό να γίνει γνωστός ο φάκελος της δικογραφίας, θα εντυπωσιαζόταν κανείς με το γεγονός ότι καθίστανται «στοιχεία εγκλήματος» οι ντουντούκες και τα πανό, καθώς και οι συγκεντρώσεις και πορείες. Ολες δηλαδή οι εκφράσεις δράσης του κινήματος και των σωματείων. Αρα, λοιπόν, το κίνημα και τα σωματεία είναι ο πραγματικός στόχος ή, μάλλον, για να το πούμε πιο σωστά, η αγωνιστική δράση μέσα στα σωματεία αλλά κι έξω από αυτά. Θέλουν ένα συνδικαλιστικό κίνημα-γλάστρα της επίθεσης του συστήματος, με συνδικαλιστικούς παράγοντες που θα αιωρούνται από τη συνενοχή έως την υποταγή.

Οταν η σούπα χαλάει, πιάνει πραγματική λύσσα το σύστημα και το υπαλληλικό του προσωπικό. Η δίκη αυτή εντάσσεται, δηλαδή, στο συνολικό κλίμα δραστικής περιστολής των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και κατακτήσεων και συναντιέται με τα χιλιάδες πειθαρχικά σε όλη τη χώρα για συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, με τη δυνητική αργία της αγωνίστριας Χρύσας Χοτζόγλου, με την απόλυση του Δημήτρη Αντωνίου, με τις διαγραφές και τα πειθαρχικά των φοιτητών, με τα χτυπήματα των διαδηλώσεων, με την ποινικοποίηση κάθε απεργίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Και, βέβαια, με όλους τους αντιαπεργιακούς και αντισυνδικαλιστικούς νόμους καθώς και με το νέο, φαιό πειθαρχικό πλαίσιο στο Δημόσιο.

● Πώς συνδέεται η δίωξη αυτή αλλά και όλος αυτός ο τρομοκρατικός κρατικός παροξυσμός με το γενικό πολιτικό κλίμα;

Με δυο λόγια, κατ’ αρχάς, αυτό το κλίμα θα το χαρακτήριζα φασιστικοποίηση του επίσημου κράτους ή, αν θέλετε πιο γλαφυρά, φασισμό με γραβάτες. Γιατί εκτός από τον (ας πούμε) περιθωριακό φασισμό με τα στιλέτα, υπάρχει και ο επίσημος φασισμός του συστήματος. Πάντα πιστεύαμε, αλλά ακόμα περισσότερο, νομίζω, εδώ που φτάσαμε, ότι τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης που λέγεται καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός έχει φτάσει στην απόλυτη σήψη του. Βρομάει φορμόλη. Επιβιώνει πάνω στα συντρίμμια χωρών, σε δολοφονίες ανθρώπων και τη συντριβή των πιο βασικών δικαιωμάτων.

Αυτό που «υπόσχεται» είναι είτε μια πραγματικότητα μηδενικών δικαιωμάτων στις σπουδές και 13ωρα δουλειάς, χωρίς δικαιώματα για τη νεολαία, φτώχεια για όλο τον εργαζόμενο λαό, είτε μαζική σφαγή στον επόμενο μεγάλο πόλεμο που ετοιμάζεται. Ή, πιο σωστά, όλα τα παραπάνω μαζί. Για να περάσουν όλα αυτά, πρέπει να επικρατήσει ο φόβος και ο τρόμος. Αυτή είναι και η σύνδεση αυτής της καταιγίδας συνδικαλιστικών και πολιτικών πειθαρχικών διώξεων και δικών με τις πολιτικές επιδιώξεις του συστήματος και του πολιτικού του προσωπικού. Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε και την ιδιαιτερότητα ότι είμαστε σε καθημερινή επαφή με τα παιδιά του λαού. Ξέροντας το σύστημα ότι ο φοβισμένος και υποταγμένος εκπαιδευτικός «διδάσκει» αποτελεσματικά την υποταγή και τον φόβο, δείχνει να έχει τον κλάδο μας ψηλά στην ιεραρχία της ανάγκης καθυπόταξης και πειθάρχησής του. Με άλλα λόγια, ο τελικός στόχος της επίθεσης στις αντιστάσεις και στους αγώνες μας είναι οι μαθητές και η νεολαία. Γι’ αυτό και πρέπει να δυναμώσει η προσπάθεια κοινών αγώνων εκπαιδευτικών και μαθητών.

● Τι μήνυμα θα θέλατε να απευθύνετε στους συναδέλφους σας και στον λαό, ενόψει της δίκης σας;

Θα ήθελα να πω ότι ζούμε μια περίοδο με μεγάλο ιστορικό βάρος. Αυτά που διακυβεύονται είναι πολύ σοβαρά για εμάς και τα παιδιά μας. Η εικόνα ότι είμαστε αδύναμοι είναι προϊόν της προπαγάνδας του συστήματος αλλά και της διαλυτικής δράσης των απόψεων του συμβιβασμού και της συνδιαλλαγής, που είναι κυρίαρχες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στην πραγματικότητα είμαστε εν δυνάμει πολύ δυνατοί, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τον μονόδρομο της οργάνωσης, της αντίστασης, του αγώνα. Αρα, κλείνοντας, θα θέλαμε να καλέσουμε: πρώτο, η δίκη στον Πειραιά στις 23 Μαρτίου να μετατραπεί σε μια μαζική διαδήλωση καταδίκης της θρασείας επίθεσης του συστήματος στα σωματεία και στον αγώνα.

Μια μαζική διαδήλωση που θα τους κάνει να μετανιώσουν για την παράσταση τρομοκρατίας που προσπαθούν να στήσουν. Ενα μαζικό μήνυμα ότι θα σπάσουν τα μούτρα τους. Δεύτερο και πιο σημαντικό: αυτό που θα κρίνει τη μάχη που πρέπει γενικότερα να δοθεί είναι ο βαθμός οργάνωσής μας σε κάθε επίπεδο. Στο σωματείο μας, σε επιτροπές αγώνα, σε συνδικαλιστικά σχήματα που δεσμεύονται στη γραμμή του αγώνα και όχι του συμβιβασμού. Θέλουμε, λοιπόν, να καλέσουμε σε μαζική ενεργητική αγωνιστική συμμετοχή στον αγώνα. Για να μπει φρένο στη βαρβαρότητα και στο επιδιωκόμενο σκοτεινό πισωγύρισμα της Ιστορίας.